Aimee Mullins: Ένα ξεχωριστό μοντέλο χωρίς πόδια

Πριν καν γιορτάσει τα πρώτα της γενέθλια, η Aimee Mullins αναγκάστηκε να ακρωτηριάσει και τα δυο της πόδια, από το γόνατο και κάτω. Ο οικογενειακός τους γιατρός είπε στους γονείς της πως δεν θα μάθει ποτέ να περπατάει, αλλά η μικρή Aimee δεν το έβαλε ποτέ κάτω κι έτσι στην ηλικία των 19 ετών έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα μετ’εμποδίων (17.01sec) και στο άλμα εις μήκος (3.14m).

Αυτή ήταν η αθλήτρια Aimee, η οποία χρησιμοποιούσε μια πρώιμη μορφή προσθετικών πόδιων από ίνες άνθρακα. Μετά τους Παραολυμπιακούς αγώνες του 1996 η Aimee, της οποίας το ύψος κυμαίνεται από 1,74 έως 1,86 με τα ανάλογα, εργάστηκε ως μοντέλο και ηθοποιός, ενώ πολύ πρόσφατα έγινε η νέα πρέσβειρα της L’Oreal Paris!

Η ίδια ανέφερε σχετικά με την συνεργασία της με την L’Oreal Paris:

“Τα πρόσωπα της L’Oreal Paris περιλαμβάνουν μερικές από τις πιο όμορφες γυναίκες. Είναι τιμή μου που μπαίνω στην “οικογένειά” της. Η φράση ‘Because I’m Worth It’ (Γιατί μου Αξίζει) σημαίνει πολλά για μένα. Η ομορφιά δεν είναι μόνο επιφανειακή. Είναι και μια πραγματική ένδειξη προσωπικότητας και αυτοπεποίθησης.”

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια γυναίκα που αποτελεί έμπνευση για όλους μας και ζωντανή απόδειξη για το ότι όταν υπάρχει θέληση, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο.

Μοντέλο χωρίς πόδια στη λίστα με τους 50 πιο όμορφους ανθρώπους στον κόσμο

Το στερεότυπο που επιβάλλεται από την κοινωνία για τα άτομα με ειδικές ανάγκες κατάφερε να σπάσει η Aimee Mullins, μια νεαρή γυναίκα που, αν και ακρωτηριασμένη, φιγουράρει στη λίστα των πενήντα πιο όμορφων ανθρώπων στον κόσμο.

Η γυναίκα αυτή, μέσα σε έξι μήνες έχασε και τα δυο της πόδια , τα οποία δεν αναπτύσσονταν εξαιτίας μιας γενετικής ανωμαλίας.

Για τις δημόσιες εμφανίσεις της, αλλά και για άλλες δραστηριότητες όπως το τρέξιμο έχει αρκετά «ζευγάρια ποδιών», ανάμεσα στα οποία πόδια με σιλικόνη με τόσο φυσική όψη που δύσκολα μπορεί να διακρίνει κάποιος ότι δεν είναι  αληθινά.

Η Aimee ζει μια εντελώς φυσιολογική ζωή και όταν μιλά για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα φέρει πολλές φορές ως παράδειγμα την Pamela Anderson, η οποία αν και αρτιμελής έχει περισσότερες προσθετικές από την ίδια.

 

Σημειώνεται ότι πρόσφατα το supermodel, αποφάσισε να ασκήσει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα , αφήνοντας πίσω της τον λαμπερό κόσμο των ΜΜΕ.

Πήρε το βραβείο World Press για την ακρωτηριασμένη Αφγανή!

Νικήτρια των βραβείων “World Press” ήταν η Νοτιοαφρικανή Jodi Bieber η οποία το 2010 είχε φωτογραφήσει την ακρωτηριασμένη Bibi Aisha. Δες με ποια φωτογραφία νίκησε

Η Bibi Aisha είναι ένα 18χρονο κορίτσι από το Αφγανιστάν που ήταν παντρεμένη με τον σύζυγό της από τα 12 της χρόνια. Εκείνος την κακοποιούσε 6 ολόκληρα χρόνια και εκείνη αποφάσισε να τον εγκαταλείψει...

Αυτό δεν τον συνηθίζουν οι γυναίκες στο Αφγανιστάν και η Bibi έδειξε πόσο θαρραλέα ήταν. Τότε ο διοικητής των Ταλιμπάν έδωσε εντολή στο 18χρονο κορίτσι να αντιμετωπίσει την δικαιοσύνη. Μετά από όλα αυτά ο πρώην σύζυγός της...της έκοψε την μύτη και τα αυτιά.

Πλέον η Bibi ζει στις ΗΠΑ και έχει υποβληθεί σε πάρα πολλές πλαστικές επεμβάσεις για να φτιάξει το πρόσωπό της.

Η ακρωτηριασμένη Ντι Τουά γράφει ιστορία

Από τη στιγμή που εξασφάλισε τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου ήταν λογικό να πάρει και το χρίσμα της σημαιοφόρου της Νότιας Αφρικής κατά την τελετή έναρξης. Η Ναταλί Ντι Τουά θα γίνει η πρώτη ακρωτηριασμένη γυναίκα στην ιστορία που θα συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς αγώνες και θα ανταγωνιστεί αρτιμελείς αθλήτριες.

Η ιστορία της 24χρονης Νοτιοαφρικανής κολυμβήτριας αποτελεί μάθημα ζωής για όλους τους ανθρώπους. Ξεκίνησε την κολύμβηση από πολύ μικρή ηλικία και στα 14 της χρόνια συμμετείχε σε διεθνείς διοργανώσεις. Το 2000 απέτυχε για λίγο να εξασφαλίσει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ αλλά το ταλέντο της ήταν οφθαλμοφανές. Δυστυχώς, η μοίρα της έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι το οποίο της άλλαξε όλη τη ζωή. Η' σχεδόν όλη.

Τον Φεβρουάριο του 2001, επιστρέφοντας με το σκούτερ που οδηγούσε από την προπόνηση στο σπίτι της, χτυπήθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει το αριστερό της πόδι από το γόνατο και κάτω αλλά η δύναμη της ψυχής της τη βοήθησε να μη χάσει τη μάχη για τη ζωή.

Πριν καλά-καλά αρχίσει να περπατάει, έξι μήνες μετά το ατύχημα, αποφάσισε να δοκιμάσει να κολυμπήσει. Η αίσθηση μπορεί να ήταν εντελώς διαφορετική αλλά η Ναταλί τα κατάφερε περίφημα. Ετσι, έβαλε τα δυνατά της ώστε να είναι παρούσα στους αγώνες Κοινοπολιτείας του Μάντσεστερ το 2002. Πήρε δύο χρυσά μετάλλια στα 50 και 100μ. για άτομα με αναπηρία, αλλά το εκπληκτικό είναι ότι έφτασε μέχρι τον τελικό των 800μ. με αντιπάλους αρτιμελείς αθλήτριες. Εκεί, κατετάγη όγδοη.

Στα επόμενα χρόνια διεκδίκησε με πάθος το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αλλά δεν τα κατάφερε. Πήρε μέρος μονάχα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες όπου κατέκτησε πέντε χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλιο. Αυτούς τους τίτλους θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί και στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου, αλλά σε αυτή τη διοργάνωση όλα θα είναι διαφορετικά γι'αυτήν.

Στις 3 Μαϊου 2008 το όνειρο της συμμετοχής σε Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε πραγματικότητα αφού κατέλαβε την τέταρτη (!) θέση στον αγώνα 10χλμ. του παγκοσμίου πρωταθλήματος ανοιχτής θαλάσσης που διεξήχθη στη Σεβίλη. Η Ναταλί ντι Τουά τερμάτισε μόλις, 5,1 δευτερόλεπτα πίσω από τη νικήτρια και σε λίγες ημέρες (20 Αυγούστου) θα τη θαυμάσουμε στο συγκεκριμένο αγώνισμα το οποίο εντάσσεται από φέτος στο ολυμπιακό καλεντάρι.

Θύματα βαρβαρότητας οι γυναίκες στο Αφγανιστάν.

Μια ακρωτηριασμένη 18χρονη γυναίκα στο εξώφυλλο του ΤΙΜΕ και η είδηση της εκτέλεσης μιας εγκύου δημιουργούν οργή και αποτροπιασμό στη Δύση κατά των Ταλιμπάν, οι οποίοι αρνούνται κάθε ανάμειξη και καταδικάζουν τα περιστατικά.

Είτε πρόκειται για προπαγάνδα, είτε για ωμή βαρβαρότητα, είτε για επιβολή του νόμου των Ταλιμπάν με βάση τα όσα πιστεύουν, το γεγονός είναι ένα: Κανείς άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Την εβδομάδα που πέρασε η 18χρονη Αϊσά μονοπώλησε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης προβάλλοντας ως κεντρικό πρόσωπο στο εξώφυλλο του γνωστού περιοδικού TIME. Ακόμη κι αν είχε ονειρευτεί ότι θα εμφανιστεί κάποια στιγμή σε εξώφυλλο περιοδικού, σίγουρα δεν το είχε φανταστεί έτσι: Ακρωτηριασμένη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι Ταλιμπάν έκοψαν την μύτη και τα αυτιά της 18χρονης κοπέλας, όταν εκείνη το έσκασε πέρυσι από το σπίτι του συζύγου της στην περιοχή του Ορουγκζάν. Η νεαρή γυναίκα περιμένει να υποβληθεί σύντομα σε χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης του προσώπου της στην Καλιφόρνια.
Μία μέρα νωρίτερα, μία ακόμη συγκλονιστική ιστορία έκανε τον γύρο του κόσμου. Μία άλλη γυναίκα, έγκυος και χήρα, με ανεπιβεβαίωτη ηλικία 35 ή 48 ετών, εκτελέστηκε εν ψυχρώ και σε δημόσια θέα με τρεις σφαίρες στο κεφάλι από τους Ταλιμπάν. Οι δράστες της εκτέλεσης, που είχαν μαστιγώσει νωρίτερα την άτυχη γυναίκα, πέταξαν στη συνέχεια το πτώμα της σε περιοχή που ελέγχουν οι αμερικανικές δυνάμεις ασφαλείας.
Το δημοσίευμα του TIME, που παρουσιάζει και άλλες ιστορίες γυναικών που υφίστανται καταπίεση και κακοποίηση από το καθεστώς των Ταλιμπάν, διερωτάται: «Τι θα συμβεί όταν εγκαταλείψουμε αυτή τη χώρα;». Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις στο Αφγανιστάν και τη Δύση πασχίζουν να ανακαλύψουν την αλήθεια σε μια χώρα που, έτσι κι αλλιώς, ξέρει να κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της.

Αντιδρούν οι Ταλιμπάν
Από την πλευρά τους, οι Ταλιμπάν αντιδρούν. Όχι μόνο αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε ανάμειξη σε αυτά τα δύο περιστατικά, αλλά τα καταδικάζουν και καταγγέλλουν προπαγάνδα που στόχο έχει να πλήξει την εικόνα τους και να επηρεάσει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του TIME, κάνουν λόγο για «απελπισμένη προπαγάνδα» και καταγγέλλουν τα διεθνή ΜΜΕ για «υπερβολές» που εξυπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Χαρακτηρίζουν «βάρβαρη» την ιστορία της Αϊσά, επισημαίνοντας ότι δημιουργεί «ψευδή εικόνα» για το ισλαμικό κράτος. Όπως υποστηρίζουν έχουν ήδη καταδικάσει την επίθεση κατά της κοπέλας, υπογραμμίζοντας ότι «το κόψιμο της μύτης και των αυτιών ενός ανθρώπου, νεκρού ή ζωντανού, είναι παράνομο και απαγορεύεται». Στο ίδιος μήκος κύματος, ο εκπρόσωπος Τύπου των Ταλιμπάν, Κάρι Μοχάμεντ Γιουσούφ, καταδίκασε την εκτέλεση της εγκύου, τονίζοντας ότι οι Ταλιμπάν ουδεμία σχέση έχουν με το περιστατικό.
Οι γραμμές ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτες. Σε μία περίοδο που πολλοί υποστηρίζουν ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την «αρχή του τέλους» του πολέμου, όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, η κυβέρνηση του Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ και οι Ταλιμπάν, προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια των Αφγανών που έχουν υποστεί τα πάνδεινα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που δεν αλλάζει είναι τα τεράστια προσωπικά δράματα των απλών ανθρώπων που βρέθηκαν σε λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Οι άμαχοι πληρώνουν τα «λάθη»


Την ίδια στιγμή που η αντιμετώπιση των γυναικών από τους Ταλιμπάν προβάλλει στον κόσμο ως η απόλυτη φρικαλεότητα του σύγχρονου πολιτισμού, οι απώλειες των αμάχων στον πόλεμο του Αφγανιστάν αποτελούν μια αδιαφιλονίκητη πραγματικότητα. Οι επονομαζόμενες «παράπλευρες απώλειες» αποτελούν το πιο σκοτεινό σημείο κάθε πολέμου, τη βαρβαρότητα του οποίου κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα και οι αριθμοί είναι αδιάψευστο στοιχείο αυτής της πραγματικότητας που κανένα «ανθρώπινο λάθος» δεν μπορεί να δικαιολογήσει και καμία «δημόσια συγγνώμη» να διαγράψει. Πόσο μάλλον σε έναν πόλεμο που η «ασφάλεια» του λαού του Αφγανιστάν αναδείχθηκε σε κεντρικό θέμα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2010, 1.200 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους ως «παράπλευρες απώλειες» αυτού του πολέμου.

Αύξηση των θυμάτων
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων -νεκρών ή τραυματιών- αυξήθηκε κατά 31% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, ενώ ο αριθμός των αμάχων που σκοτώθηκαν είτε από τους Ταλιμπάν είτε από τα «λάθη» των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων αυξήθηκε κατά 25%. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα επίσημα στοιχεία που παρουσίασε η Αποστολή Βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών στο Αφγανιστάν (UNAMA) είναι σημαντικά υψηλότερα από τις αρχικές εκτιμήσεις της ανεξάρτητης αρχής ανθρώπινων δικαιωμάτων του Αφγανιστάν. Ο ειδικός εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Καμπούλ, Στάφαν ντε Μιστούρα, δεν έκρυψε τη «βαθιά ανησυχία» του για το γεγονός, επισημαίνοντας ότι ο βαρύς φόρος αίματος του αφγανικού λαού στον πόλεμο θα έπρεπε να αποτελέσει «καμπανάκι» για την πορεία και την αποτελεσματικότητα των συμμαχικών επιχειρήσεων. Σημαντική αύξηση, της τάξεως του 55% σημειώθηκε και στους θανάτους και τραυματισμούς παιδιών, τα οποία είναι τα μεγαλύτερα θύματα του πολέμου, ενώ οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ τόνισαν ότι τα γυναικόπαιδα είναι εντελώς ευάλωτα απέναντι σε κάθε είδους τυφλές επιθέσεις, των οποίων είναι τα συχνότερα θύματα.

• 1.271 άμαχοι σκοτώθηκαν κατά το α' εξάμηνο
• 1.997 άμαχοι τραυματίσθηκαν την ίδια περίοδο
• 31% η αύξηση νεκρών και τραυματιών σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο
• 25% η αύξηση στα άμαχα θύματα μόνο από επιθέσεις των Ταλιμπάν
• 55% η αύξηση στους θανάτους και τραυματισμούς παιδιών
• http://www.youtube.com/watch?v=gp72BNUVjW4&feature=player_embedded

Η γυναίκα που δεν ήθελε τα πόδια της!

ΑΠΟ ΠΟΛΥ μικρή, η Αγγλίδα Σούζαν Σμιθ ένιωθε ότι «κάτι δεν πήγαινε καλά» με το σώμα της. Την περασμένη Δευτέρα, διηγήθηκε στην εφημερίδα «Γκάρντιαν», «Σε Πρώτο Πρόσωπο» (όπως ονομάζεται η στήλη), την απίθανη ιστορία της.

«ΗΜΟΥΝ ΜΟΛΙΣ 6 χρόνων όταν ένιωσα για πρώτη φορά την επιθυμία να χάσω και τα δύο μου πόδια. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να αλλάξουν κάτι πάνω τους. Εγώ, η μόνη εικόνα που λαχτάρησα ποτέ για τον εαυτό μου ήταν να τον δω χωρίς πόδια. Ο κόσμος πιστεύει πως είμαι άρρωστη και παράξενη. Δεν γνωρίζει, ασφαλώς, ότι είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους στον κόσμο που πάσχουν από κάτι που ονομάζεται «Διαταραχή Σωματικής Ταυτότητας και Αρτιότητας» (στα αγγλικά, Body Identity Integrity Disorder - BIID), και που σε κάνει να θέλεις να αφαιρέσεις ένα ή και περισσότερα από τα υγιή ή άρτια μέλη του σώματός σου.

Λίγοι μπορούν να με καταλάβουν. Δεν είναι φετίχ, δεν είναι σεξουαλικό, δεν έχει καν να κάνει με την εμφάνισή μου. Απλώς δεν μπορώ να συσχετίσω τον εαυτό μου με κάποιαν που έχει δύο πόδια. Αυτή η «κάποια» δεν είμαι εγώ. Και ξέρω πως εάν θέλω να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου, ο μόνος τρόπος είναι να απαλλαγώ από τα πόδια μου. Στα 23 μου γνώρισα τον μελλοντικό μου σύζυγο. Δεν του είπα τίποτα στην αρχή για το πρόβλημά μου. Ημουν ευτυχισμένη μαζί του, αλλά ακόμα δυστυχισμένη που είχα δύο πόδια. Πέρασε καιρός ώσπου να του μιλήσω. Δυσκολεύτηκε πολύ να με καταλάβει. Αργότερα, το αποδέχτηκε, αλλά όχι χωρίς πόνο.


ΠΡΙΝ ΑΠΟ 2 χρόνια τού ανακοίνωσα πως ήρθε ο καιρός να αφαιρέσω το πρώτο μου πόδι, το αριστερό. Η πρώτη μου απόπειρα έγινε τον Μάρτιο του 2005. Ηξερα ότι έπρεπε να σκοτώσω το πόδι μου, παγώνοντάς το, και αναγκάζοντας έτσι τους γιατρούς να μου το ακρωτηριάσουν. Πήγα λοιπόν στο Εδιμβούργο και αγόρασα 40 κιλά παγοκρυστάλλους -από αυτούς που έχουν στις δισκοθήκες για να απορροφούν τους καπνούς. Εριξα τα «παγάκια» μπροστά από τα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου, και κάθησα με το πόδι μου βυθισμένο μέσα σ' αυτά επί 1 ώρα. Ο πόνος ήταν απερίγραπτος. Λιποθύμησα τρεις φορές. Φοβήθηκα. Φοβήθηκα μήπως δεν κατάφερνα να πετύχω το σχέδιό μου. Οπως και έγινε! Δεν είχα κάνει όση ζημιά έπρεπε στο πόδι, και οι γιατροί το έσωσαν εύκολα.

ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟ Σεπτέμβριο έκανα τη δεύτερη απόπειρα. Αυτή τη φορά άφησα το πόδι μου βουτηγμένο μέσα στον πάγο επί 4 ώρες. Οταν δεν άντεχα άλλο, φώναξα τον άνδρα μου και με έβγαλε. Το πόδι ήταν σκληρό σαν πέτρα. Είχα εγκαύματα τρίτου βαθμού και ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Αλλά και πάλι, δεν έφτανε αυτό για να μου το ακρωτηριάσουν. Στο νοσοκομείο, οι γιατροί έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μου το σώσουν. Δεν ήθελα. Εκλαιγα. Επειτα από 8 εγχειρήσεις και νοσηλεία 4 εβδομάδων, πήρα εξιτήριο.

ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ήδη την τρίτη απόπειρα. Να ξαπλώσω στις γραμμές του τρένου. Ομως, με πρόλαβαν άλλα γεγονότα. Η κατάσταση του χειρουργημένου μου ποδιού χειροτέρεψε. Επαθα μόλυνση, και επειδή υπήρχε κίνδυνος η μόλυνση να επεκταθεί στο αίμα μου, αποφασίστηκε, επιτέλους, ο ακρωτηριασμός. Εγινε τον περασμένο Ιούνιο, χωρίς κανένα πρόβλημα. Από την πρώτη στιγμή, αισθάνθηκα υπέροχα. Πιο πλήρης σαν άνθρωπος. Τώρα κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού πιο εύκολα. Ο άνδρας μου είναι συνεχώς στο πλευρό μου. Του υποσχέθηκα ότι θα καθυστερήσω για αρκετά χρόνια τον ακρωτηριασμό του άλλου μου ποδιού. Τόσο, ώστε να μπορούν να με κατανοήσουν και τα παιδιά μας, 10 και 15 ετών, στα οποία είπαμε πως έχασα το πόδι μου λόγω επιπλοκών από τον πρώτο «τραυματισμό» τον περασμένο Μάρτιο. Εκείνο που ξέρω στα σίγουρα, είναι ότι τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, νιώθω πως ζω».

ΥΓ.: Το Σούζαν Σμιθ είναι ψευδώνυμο.

Μ.Βρετανία: το πρώτο μοντέλο με αναπηρία στην Oxford Street

Η Shannon Murray, μια 32χρονη γυναίκα που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο, έγινε το πρώτο μοντέλο με αναπηρία στη βρετανική Oxford Street μετά από φωτογράφησή της για βιτρίνα γνωστού πολυκαταστήματος.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Independent, το νεαρό μοντέλο, που είναι και ηθοποιός αλλά και πτυχιούχος της νομικής, ολοκλήρωσε μια φωτογράφηση για το Debenhams, που παρουσιάστηκε στη βιτρίνα του καταστήματος στην Oxford Street, στις αρχές Μαρτίου. Οι φωτογραφίες της Murray παρουσιάζουν κομμάτια από την ανανεωμένη σειρά ρούχων της εταιρείας.

Η καμπάνια σχεδιάστηκε σε συνδυασμό με την τελευταία σειρά Channel 4 «How to Look Good Naked», τη βραβευμένη επίδειξη μόδας με οικοδεσπότη τον Gok Wan που ενθαρρύνει τις γυναίκες όλων των σωματότυπων και όλων των μεγεθών να γδυθούν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Η τελευταία collection του Wan, η οποία ξεκίνησε τον περασμένο Φεβρουάριο, είναι αφιερωμένη σε γυναίκες με αναπηρίες και την φωτογράφηση της Murray θα ακολουθήσουν κι άλλες ανάλογες κινήσεις.

Η Murray, που απέκτησε την αναπηρία της στα 14, το 1994 κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε για μοντέλα με αναπηρίες και είχε διοργανωθεί από την Louise Dyson, μια αντισυμβατική σχεδιάστρια μόδας που είναι επικεφαλής της VisABLEModels, έναν από τους λίγους φορείς που ειδικεύονται στην εξεύρεση εργασίας για μοντέλα με αναπηρία. Από τότε έχει αναδειχτεί σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ταλέντα της VisABLEModels με μια σειρά φωτογραφήσεων και συμμετοχών σε τηλεοπτικές εκπομπές.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στον ιστοχώρο disabled.gr
Μπορείτε να βρείτε ανάλογα κείμενα στην διεύθυνση http://www.disabled.gr

Μορφές ρατσισμού – μορφές ανθρώπων

«Δες την αυτή είναι!»

«Την καημένη! Πώς το έπαθε;»

«Πού θες να ξέρω; Λες να της μίλησα;»

Ανενόχλητοι συνέχισαν τα σχόλια οι καινούριοι συμμαθητές μου, λες και δεν τους άκουγα. Αλλά γι' αυτούς επειδή ήμουν ανάπηρη, ήμουν και κουτή. Ξανάφερα τα λόγια τους στο μυαλό μου. «Την καημένη!» Ξεφύσηξα. Ζήτησα ποτέ τον οίκτο κανενός; Ή μήπως η αναπηρία μου μού στερεί κάθε δικαίωμα στην εκπαίδευση, στον αθλητισμό, στην ψυχαγωγία; Κάθε δικαίωμα στη ζωή...;

Εγώ, που μέχρι εκείνη τη μέρα, πριν τρία χρόνια, είχα τα πάντα. Μέσα στο μικρό μου κόσμο, ήμουν τα πάντα. Αρκούσε ένα ταξίδι, ένα φρενάρισμα, μια λάμψη. Για να αλλάξουν όλα. Δε φανταζόμουν πως θ' αρκούσε μια στιγμή για να χάσω και πατέρα και φίλους και όλα όσα πίστευα ότι μου ανήκαν. Τους απομάκρυνε η αναπηρία μου. Όλους.

Και δεν ήταν μόνο αυτά. Καθημερινά ερχόμουν αντιμέτωπη με την κοινωνική απομόνωση και αναλγησία, την αδιαφορία των φορέων και την αβάσταχτη για μια άριστη, μέχρι το ατύχημα, μαθήτρια όπως εμένα, έλλειψη παιδείας. Κάθε τόσο άκουγα για ενσωμάτωση στη δραστήρια ζωή, ισότητα ευκαιριών και πλήρη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή. Δυστυχώς τα λόγια ποτέ δεν πέρασαν στις πράξεις. Ώσπου η ΕΛΕΠΑΠ φρόντισε και για μένα. Κι έτσι έφτασα εδώ να πηγαίνω σχολείο όπως τόσα άλλα παιδιά της ηλικίας μου.

«Ελένη!» Μια φωνή μ' έβγαλε απ' τις σκέψεις μου. Γύρισα χαμένη και κοίταξα το παιδί που με φώναζε. «Είπες τίποτα;» Τον ρώτησα. «Ελένη! Έτσι δε σε λένε;» Ήταν όμορφος από κοντά. Ψηλός με μακριά μαλλιά, που σγούραιναν στις άκρες. Έμοιαζε σαν... Σαν το μπαμπά. Πόσες φορές αργότερα θα έκανα την ίδια σκέψη και πόσες θα ήθελα να του πω... «Ναι, έτσι με λένε». Αυτόν τον έλεγαν Λουκά. Κι έγινε ο καλύτερός μου φίλος. Ο μόνος μου φίλος. Το στήριγμα, όταν όλοι μου είχαν γυρίσει την πλάτη. Ήταν ο μόνος που πίστεψε σ' εμένα.

«Τι εννοείς, γράφεις;» Με ρώτησε, όταν του εκμυστηρεύτηκα την αγαπημένη μου ενασχόληση. «Ποίηση». Του φανέρωσα το μυστικό μου. Δεν ξέρω τι περίμενα, μια κοροϊδία, ένα ειρωνικό γελάκι -έτσι είχα συνηθίσει να μου συμπεριφέρονται. Δεν έκανε τίποτα απ' τα δύο. «Αυτό είναι υπέροχο!» Μου είπε. «Θα ήθελα πολύ να διαβάσω ένα».

Και διάβασε. Όχι μόνο ένα. Για βράδια ολόκληρα καθόμασταν μαζί και διαβάζαμε τα έργα μου. Για χρόνια ολόκληρα έγραφα γι' αυτόν. Υπήρξε το πρώτο πρόσωπο που πίστεψε σ' εμένα, πριν πιστέψω εγώ. Γι' αυτόν ήμουν η ποιήτρια-ταλέντο, όταν για όλους τους άλλους ήμουν η ανάπηρη.

Είχα, λέει, «ειδικές ανάγκες». Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι σημαίνει αυτό. Τι το ειδικό χρειάζομαι; Ό,τι κι όλοι οι άλλοι -αγάπη, συμπάθεια, συμπόνια για τη δυσκολία που αντιμετωπίζω^ όμως, όχι λύπηση! «Είσαι ιδιαίτερη», μου έλεγε ο Λουκάς. «Ξεχωριστή, διαφορετική απ' αυτούς. Κι αυτό τους φοβίζει». Μπορεί να είχε δίκιο. Όμως, τι φόβο μπορεί να προκαλεί ένα κορίτσι καθισμένο σε μία καρέκλα; Καταδικασμένο να κάθεται σ' αυτό για όλη του τη ζωή...

Δεν ήταν λίγες οι φορές που γινόμουν αντικείμενο χλευασμού. Δεν ήταν λίγες οι φορές που δοκίμαζα την απόρριψη και την προκατάληψη. Αντιμετωπιζόμουν σαν βάρος της κοινωνίας, πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Κάθε φορά που κάνω αυτές τις σκέψεις καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Ο κόσμος μπορεί και πρέπει να γίνει καλύτερος, δικαιότερος, πιο ανθρώπινος. Εμένα, αυτό που με σκοτώνει δεν είναι η συμπεριφορά που αντιμετωπίζουν χιλιάδες άλλα παιδιά σαν εμένα. Παιδιά με ειδικές ανάγκες, παιδιά με ειδικές ικανότητες. Παιδιά με απίστευτες ψυχικές και συναισθηματικές δυνάμεις.

Στη ζωή μου τίποτα δε μου προσφέρθηκε απλόχερα. Ό,τι έχω το κέρδισα μόνη μου, με την προσπάθεια και το πείσμα μου, που δεν κλονίστηκαν λόγω της σωματικής μου μειονεξίας. Με κινητήρια δύναμη το πείσμα μου αυτό συνέχιζα το σχολείο. Όχι ότι ένιωσα ποτέ τη δεκτικότητα και την αποδοχή. Για τους συμμαθητές μου, οι καλοί μου βαθμοί ήταν έκφραση οίκτου από τους καθηγητές μου. Ναι, τους ζήλευα. Γιατί αυτοί είχαν γονείς, αυτό που τόσο άδικα εγώ στερήθηκα. Εμένα η μαμά μου ήταν στον ουρανό κι ο μπαμπάς μου... ούτε που ήξερα πού ήταν. Δεν είχε επικοινωνήσει ποτέ μαζί μου μετά το ατύχημα. Δεν ήθελε να με ξέρει. Κι έτσι μόνη μου πέρασα την εφηβεία, μόνη ενηλικιώθηκα, μόνη συνεχίζω να μεγαλώνω...

Τώρα πια δε μ' ενοχλεί. Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι η ποίηση και ο Λουκάς. Τα μόνα πράγματα που μπόρεσα ν' αγαπήσω στη ζωή μου. Και θ' αφοσιωθώ σ' αυτά. Μπορώ να τους προσφέρω την αγάπη μου για πάντα.

13/07/2007

Αύριο εκδίδεται η πρώτη μου ποιητική συλλογή. Το μεγάλο μου όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Διαβάζω για τελευταία φορά τα ποιήματα μου πριν τα παραδώσω στον εκδότη. Η ματιά μου έχει καρφωθεί στην τελευταία στροφή του έργου μου, την αγαπημένη μου. Αυτή μου έδωσε το κουράγιο και τη δύναμη ν' αντέξω στις δυσκολίες, να υπομείνω τα σχόλια όλων και να συνεχίσω για να πραγματοποιήσω τ' όνειρό μου. Πόσες αναμνήσεις, πόσες σκέψεις και συναισθήματα σε μία στροφή...



Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός

κι η μοναδικότητά του

πρέπει να αντιμετωπίζεται

με σεβασμό...



Σημ. Με σεβασμό στη φίλη που μας μίλησε, θελήσαμε να κρατήσουμε την ανωνυμία της και να αλλάξουμε λίγο τα βιογραφικά της στοιχεία.

Δώρα Κουτεντάκη

Μια πόρνη για ανάπηρους

Μια πόρνη για ανάπηρους

Η Μάριεν είναι μια εκδιδόμενη γυναίκα στη Βαρκελώνη που εδώ και έντεκα χρόνια προσφέρει ερωτική συντροφιά σε αναπήρους. Μια συνέντευξη, που έφερε στο φως τη δραστηριότητά της, προκάλεσε αντιδράσεις.

«Ευχαριστώ Μάριεν, μου έδωσες το πρώτο γυναικείο χάδι στη ζωή μου», της έγραψε ο Χουάν που πάσχει από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ΑLS). Το σημαντικό ήταν γι΄ αυτόν ο έρωτας που έκανε μαζί της, όχι τα χρήματα που πλήρωσε. «Είναι αλήθεια, πληρώνομαι για το σεξ… όμως με ευχαριστούν, σαν να είναι θαύμα το να νιώσει ερωτικά κάποιος που είναι διαφορετικός, ένα ακατόρθωτο προνόμιο», λέει η Μάριεν.

Η Μάριεν είναι 48 ετών και δουλεύει στη Βαρκελώνη ως συνοδός-πόρνη, αν προτιμάτε. Στο πανεπιστήμιο σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, παντρεύτηκε, χώρισε και έχει έναν γιο. Αποκάλυψε την «εξειδίκευσή» της στα πρόσωπα με ειδικές ανάγκες σε μια συνέντευξή της στην «Ελ Μούντο». Για μία ώρα χρεώνει 200 ευρώ, εξήγησε, για ένα σαββατοκύριακο 2.000. «Έχω ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι τόσο εύθραυστοι. Μερικές στιγμές χρειάζονται βοήθεια, όμως έχουν και μιαν ασυνήθιστη ικανότητα να ξεπερνούν τις δυσκολίες».

«Κοινωνική υπηρεσία» κατά τη Μάριεν
Μολονότι σήμερα χαρακτηρίζει τη δουλειά της «κοινωνική υπηρεσία», δεν κρύβει ότι στην αρχή επέλεξε από καθαρό υπολογισμό να εργαστεί «σ΄ έναν τομέα που οι άλλες υποτιμούσαν». «Παντρεύτηκα στα 17 μου, ο γάμος απέτυχε, είχα έναν γιο κι έναν πατέρα να φροντίσω. Άλλαξα όνομα κι άρχισα να δουλεύω στα νάιτ κλαμπ της Βαρκελώνης. Έβλεπα τις συναδέλφους μου να περιφρονούν τους άνδρες σε αναπηρικές καρέκλες, τους κουτσούς ή αυτούς που φορούσαν γυαλιά με χοντρούς φακούς. Κατάλαβα πως αυτός ήταν ο δρόμος και άρχισα τις καταχωρήσεις στις καταλανικές εφημερίδες εμφανιζόμενη ως ανεξάρτητη συνοδός και διευκρινίζοντας σε ποιους απευθύνω το μήνυμα», εξήγησε η Μάριεν στην «Ελ Μούντο». «Σήμερα ζω άνετα, μπόρεσα να αγοράσω δύο διαμερίσματα, να σπουδάσω το γιο μου».
«Αυτό που θέλω είναι να σπάσω το ταμπού της σεξουαλικότητας των αναπήρων», προσθέτει. «Είναι ένα πρόβλημα που δεν θέλει να δει κανείς, πρόκειται για την άρνηση ενός δικαιώματος. Οι συνάδελφοί μου στην αρχή μού έλεγαν, “Μάριεν, πώς το κάνεις, δεν αηδιάζεις;”. Ναι, ακριβώς έτσι μιλούσαν. Όχι, ουδέποτε αισθάνθηκα κάτι τέτοιο. Και έπειτα, ανάμεσα στους πελάτες μου συνάντησα ανθρώπους απίστευτους, εύθραυστους μόνο φαινομενικά».

Οι αντιδράσεις
Η ιστορία της Μάριεν έκανε, μέσω των μπλογκ, το γύρο της Ευρώπης με διάφορες αντιδράσεις. Οι ενώσεις αναπήρων συνιστούν επιφύλαξη και περίσκεψη. Όμως ο Ιταλός Μάρκο, ένας 31χρονος τετραπληγικός μπλόγκερ, είναι αποφασισμένος: «Είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, έχουμε δικαίωμα στο σεξ, στην αγάπη, στην ηδονή. Αφού διάβασα την ιστορία της Μάριεν, ζήτησα από τη μητέρα μου να πάρει το τροχόσπιτο και να με πάει στην Ισπανία. Εκείνη άρχισε να γελάει, το είπα στον πατέρα μου κι εκείνος απάντησε: “Γιατί όχι, θα μπορούσε να είναι μια καλή ιδέα”».

http://www.sigmalive.com/
30-4-2009

Σεξ στο Αναπηρικό Αμαξίδιο

«Μην ενοχλείσαι!», με κατακεραύνωσε η Melanie όταν προθυμοποιήθηκα να τη βοηθήσω να μπει στο διαμέρισμά της. «Έκανες τη φιλανθρωπία σου για σήμερα!».
Είχε αυτό το ύφος από τη στιγμή που έκανα εκείνο το σχόλιο στις οκτώ η ώρα, αμέσως μετά το δείπνο. Κατά τις εννιά ήμουν έτοιμος να την πάω στο σπίτι της. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα, αλλά μπορούσα να καταλάβω το πόσο σκληρό είναι για ένα εικοσάχρονο κορίτσι να είναι καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο. Όσο όμως κι αν τη δικαιολογούσα είχαν αρχίσει να με ενοχλούν τα κακόβουλα και οξύθυμα σχόλιά της.
«Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημά σου;» της είπα με ορμή, και ήμουν έτοιμος να της μιλήσω αρκετά άσχημα αδιαφορώντας για το αν είναι ανάπηρη ή όχι.

«Πρόβλημα;», επανέλαβε, «Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Δεν με νοιάζει αν η αδερφή μου σε πλήρωσε για να βγάλεις το κακόμοιρο ανάπηρο κορίτσι για δείπνο!».

«Διάβολε!», γκρίνιαξα. «Δεν σου είπα ότι με πλήρωσε. Απλά είπα ότι δανείστηκα κάποια χρήματα. Κι όχι από την αδερφή σου!»

Αυτό που ήθελα να της πω κατά τη διάρκεια του καφέ, μετά το δείπνο μας, ήταν ότι το ραντεβού μας εξελίχθηκε παρά πολύ όμορφα - για μένα τουλάχιστον! «Τι εννοείς;», με ρώτησε μαλακώνοντας τον τόνο της φωνής της. «Εννοώ ότι άξιζε τον κόπο που δανείστηκα κάποια χρήματα για να βγούμε. Την επόμενη Παρασκευή θα μου έρθει το επίδομα ανεργίας και δεν ήθελα να αναβάλω το ραντεβού μας. Έγινε κατανοητό αυτό;»

«Νομίζω!», απάντησε, «Αλλά υποθέτω ότι θα ήθελες να χορέψουμε κι εγώ δεν μπορώ βέβαια!». «Όχι», της είπα, «εξάλλου κι εμένα δεν μου πολύ-αρέσει ο χορός !» «Κι η αδερφή μου δεν σε πίεσε να βγούμε;».

Εδώ θέλω να κάνω μια παρένθεση και να αναφέρω ότι η αδερφή της όντως μου πρότεινε να βγάλω έξω την Melanie, αλλά το μόνο της επιχείρημα ήταν ότι η Melanie ήταν ερωτευμένη μαζί μου. Όταν η Jamie μου πρότεινε να βγω ραντεβού με την αδερφή της, μπορεί να μην το είχα υπολογίσει από πριν, αλλά ήταν για μένα η κατάλληλη στιγμή για να τονώσω το εγώ μου με το να βγω έξω με μια όμορφη κοπέλα - έστω κι αν ήταν στο αμαξίδιο - που ήξερα ότι της άρεσα. Η -για δυο χρόνια αρραβωνιαστικιά μου- με είχε παρατήσει και με έκανε να νιώθω σαν ηλίθιος αφού το έσκασε στο LasVegas με το αφεντικό μου, κι έτσι έχασα και την κοπελιά και τη δουλειά μου. Εξάλλου η Melanie έμοιαζε τόσο πολύ με την Doris Day, πράγμα που δεν ήταν καθόλου κακό βέβαια.

«Μου ανάφερε ότι θα ήθελες να βγούμε» της είπα διακριτικά, «κι από τη στιγμή που είμαι χωρισμένος και αδέσμευτος, ενδιαφέρθηκα!» «Αληθινά ενδιαφέρεσαι;» μου είπε διστακτικά. «Λίγοι άντρες θα ήθελαν να βγουν με μια ανάπηρη κοπέλα. Μήπως σκοτώνεις την ώρα σου μαζί μου μέχρι να βρεις κάτι καλύτερο;»

«Όχι βέβαια!» της είπα κοφτά. «Πέρασε ποτέ από το μυαλό σου ίσως ότι είσαι ένα πολύ όμορφο κορίτσι;».

Με κοίταξε και είπε «Ήμουν όμορφη κάποτε και μην μου λες αηδίες ότι δεν σε νοιάζει που είμαι ανάπηρη και τέτοια».

Τί συμπεριφορά! Δεν ήταν δουλειά μου βέβαια να τονώσω το πληγωμένο της «εγώ», αλλά είπα να προσπαθήσω. Εξάλλου με είχε κουράσει η μίζερη στάση της. «Α, ναι; Ανάπηρη; Ίσως. Αλλά πες μου πόσο ανάπηρη είσαι; Εννοώ, ότι εμένα μου φαίνεσαι μια χαρά κι όλα τα μέλη του σώματος σου είναι στη θέση τους! Εκτός από το γεγονός ότι δεν μπορείς να χορέψεις ή να παίξεις τέννις κατά τα αλλά είσαι μια κανονική γυναίκα.»

«Πώς το ξέρεις;», με διέκοψε. «Ίσως να μην αισθάνομαι τίποτα από τη μέση και κάτω. Ίσως να μην είναι πολύ διασκεδαστικό για κάποιον να κάνει έρωτα σε ένα κομμάτι ψόφιο κρέας!». Άρα είχε δοκιμάσει να κάνει σεξ μετά το τροχαίο. Έπιασα τον εαυτό μου να τη λυπάται και τη ρώτησα . «Ήταν ο μόνος τρόπος κι η μοναδική φορά που έκανες έρωτα;», η ερώτηση αυτή την ξάφνιασε προ στιγμήν. Με κοίταξε μες στα μάτια, έτοιμη να μου απαντήσει, αλλά την πρόλαβα. «Όλοι μας κάνουμε αυτό που μπορούμε. Εξάλλου υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει κάτι τέτοιο!» της είπα βιαστικά. «Αλήθεια;» μου απάντησε, «Πόσο καιρό νομίζεις ότι ένας νορμάλ άνθρωπος μπορεί να κάνει «στο περίπου σεξ» με μια ανάπηρη γυναίκα;». «Τί εννοείς με αυτό;», τη ρώτησα. «Η κουβέντα αρχίζει να ξεφεύγει», μου είπε κουρασμένα κι έκανε να φύγει. «Σε παρακαλώ, βοήθησέ με να μπω μέσα, και μετά μπορείς να πηγαίνεις». Νόμιζα ότι είδα ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού της. Άνοιξα την πόρτα και την έσπρωξα μέσα, αλλά δεν βιάστηκα να φύγω. Μου είχε κινήσει την περιέργεια το πώς κάνει έρωτα ένα άτομο στο αναπηρικό αμαξίδιο. Ήθελε να φύγω, αλλά καθυστερούσα επίτηδες για να δω αν θα μου ανοιχτεί. Στο τέλος, με κοίταξε προκλητικά και είπε «Θέλεις να μάθεις, ε;». «Ναι είμαι πολύ περίεργος!» της απάντησα. «Διάβολε. Δεν πιστεύεις ότι μπορεί να σε βρίσκω πολύ ελκυστική; Εγώ πάντως θέλω να κάνω κάτι μαζί σου!»

Με κοίταξε έντονα και προσπαθούσε να καταλάβει αν την κορόιδευα ή όχι. Υποθέτω ότι πολλοί περίεργοι τύποι μπορεί να «φτιάχνονται» με την ιδέα να κάνουν σεξ με μια ανάπηρη γυναίκα, αλλά εγώ δεν είμαι από αυτούς. Πράγματι την έβρισκα πολύ ελκυστική πριν αρχίσει να μιλά με πικρία. Εν τέλει, η Melanie είπε. «Πολύ καλά λοιπόν, σβήσε τα φώτα και κλείδωσε την πόρτα». Έκανα όπως μου είπε και μέχρι να επιστρέψω είχε βγάλει την μπλούζα και το σουτιέν της, είχε ξεσφίξει την ζώνη κι είχε ξεκουμπώσει τα δυο πρώτα κουμπιά του τζιν της.

«Μην ντρέπεσαι», μου είπε, «θα χρειαστεί να με βοηθήσεις, γι’ αυτό σταματά να χαζεύεις τα στήθη μου και βγάλε τα ρούχα σου!». Ήταν πολύ απότομη, αλλά ακόμα κι έτσι, στη θέα των καλοσχηματισμένων στηθών της, δεν μπορούσα να αντισταθώ. Όμως ο κυνικός τρόπος που μου μίλαγε μου θύμιζε φθηνή πόρνη, πράγμα που δεν μου άρεσε καθόλου. Γονάτισα πάλι στο καρότσι της και αγνοώντας τα γυμνά της στήθη την φίλησα. «Είμαι λιγάκι ντροπαλός», της είπα χαμογελώντας όταν απομακρυνθήκαμε. «Για αυτό θα πάρει λίγο χρόνο για να «φτιαχτώ». Πρέπει να φιληθούμε πρώτα αρκετά, για να πέσουμε έπειτα στο κρεβάτι. Εντάξει;»

Γέλασε κι εκείνη και χαλάρωσε. Φιληθήκαμε αρκετά φορές -φιλούσε πολύ καλά ομολογώ- κι ύστερα ασχολήθηκα με τα όμορφα στήθη της, τα χάιδευα, τα ζύμωνα, τα φιλούσα και τσίμπαγα τις θηλές της. Η ανάσα της μου έδειχνε ότι είχε αρχίσει να ερεθίζεται, και με το χέρι μου προχώρησα από το στήθος στην κοιλιά της κι άρχισα να κατεβάζω το φερμουάρ του παντελονιού της. Τότε με σταμάτησε. «Περίμενε», μου ψιθύρισε. «Θέλω να κάνω πρώτα κάτι πριν γδυθούμε, εντάξει;».

Μου ζήτησε να κατεβάσω το παντελόνι μου κι αυτή τη φορά το έκανα. Ένιωθα λίγο αμήχανα να στέκομαι όρθιος και ημίγυμνος από τη μέση και κάτω, και με τον φαλλό μου σχεδόν σε στύση, αλλά εκείνη με έπιασε από το πόδι για να πλησιάσω πιο κοντά, και άνοιξα λίγο τα πόδια μου για να περάσω από τα μπράτσα του καροτσιού και να πλησιάσω στο πρόσωπό της. Μου χαμογέλασε, και καθώς κάθισα στα μπράτσα του αμαξίδιου, άρχισε να μου χαϊδεύει το πέος. Ερεθίστηκα και ήρθα σε στύση. Έπιασε το πέος μου κι άρχισε να το μαλάζει. Έπειτα άνοιξε το στόμα της και μου έκανε στοματικό έρωτα. Ήταν υπέροχα! Δεν ξέρω πόση εμπειρία είχε πριν το ατύχημά της, αλλά τα κατάφερνε μια χαρά. Καθώς συνέχιζε της είπα «Μωρό μου, έχω ερεθιστεί πολύ!». «Αυτό είναι καλό. Θέλεις να τελειώσεις μήπως;» «Ναι», της είπα, «κι αν δεν σταματήσεις δεν σου εγγυώμαι τίποτα!». «Καλό θα ήταν, όμως θα προτιμούσα να μη λερώσεις το στήθος μου. Θέλεις να τα καταπιώ;»

Αντί να της απαντήσω, έσπρωξα τα ισχία μου μπροστά κι εκείνη συνέχισε να με γλύφει. «Νομίζω ότι είσαι σχεδόν έτοιμος!», και με μιας, τελείωσα στο στόμα της. Εκείνη κατάπιε το σπέρμα μου και στη συνέχεια μου καθάρισε το πέος από τα υγρά. Τα πόδια μου παρέλυσαν και κάθισα στο χαλί πλάι στο καρότσι της, βαριανασαίνοντας, και καθώς προσπαθούσα να ανασηκωθώ, φώναξα. «Θεέ μου! Ήταν καταπληκτικά!»

«Τώρα ξέρεις!», μου είπε λιγάκι θλιμμένα. «Υποθέτω πως ναι», της απάντησα. «Όμως δεν έχουμε τελειώσει! Τί μπορώ να κάνω εγώ για σένα τώρα;». Με κοίταξε, έκπληκτη, και σαν μεθυσμένη με ρώτησε: «Μπορείς να έρθεις ξανά σε στύση;». «Ίσως σε λιγάκι», της είπα με ειλικρίνεια. « Εν τω μεταξύ, γιατί δεν πέφτουμε σε κανένα κρεβάτι να είμαστε πιο άνετα;». Το σκέφτηκε για λίγο, κι έπειτα μου έγνεψε με συγκατάβαση. Καθώς την έσπρωχνα προς την κρεβατοκάμαρα μου είπε: «Πρέπει να σε προειδοποιήσω ότι είμαι πολύ υποτονική από την μέση και κάτω.» «Κανένα πρόβλημα», της είπα με περισσότερη σιγουριά από ό,τι αισθανόμουν.

Χρειάστηκε να τη σηκώσω στα χέρια για τη βάλω στο κρεβάτι, να ξεστρώσω τα σεντόνια και να τη βοηθήσω να γδυθεί από τη μέση και κάτω. Τα πόδια της ήταν χαλαρά, ωχρά και μαλακά σε σύγκριση με το άνω μέρος του σώματός της, αλλά το πιο σημαντικό ήταν να καταλάβω ακριβώς τί αισθάνεται από τη μέση και κάτω.

Αρχικά, όταν ξαπλώσαμε στο κρεβάτι άρχισα να τη χαϊδεύω παντού, και κυρίως στα κάτω άκρα και την ηβική της περιοχή. «Πες μου τί αισθάνεσαι;», τη ρώτησα. «Αυτό το αισθάνομαι», μου είπε, «αλλά δεν ερεθίζομαι πολύ γρήγορα». «Σε ποιο σημείο σταματά η αισθητικότητά σου;». «Έχω χτυπήσει πάνω από τα γόνατα, οπότε από εκεί και κάτω δεν λειτουργούν καλά τα πόδια μου. Υπάρχει και μια βλάβη ψηλότερα, οπότε κάποιες φορές έχω προβλήματα με την πλάτη μου επίσης».

«Καλό αυτό» της είπα. «Εννοώ καλό είναι που αισθάνεσαι εκεί, γιατί θέλω να σε φιλήσω στα σημεία αυτά!»

«Δεν χρειάζεται να το κάνεις αυτό!», διαμαρτυρήθηκε. «Αφού το θέλω!», της είπα απλά. Στην αρχή ταράχτηκε και κουνούσε νευρικά τα χέρια της χαϊδεύοντας το κεφάλι μου και προσπάθησε να με τραβήξει πάνω, αλλά μόλις πήρα τη σωστή θέση, τής άνοιξα τα πόδια, έσπρωξα με την παλάμη μου προς τα πάνω τη λεκάνη της, κι εκείνη παραδόθηκε εντελώς στα χέρια μου. Το πρόβλημα τελικά δεν ήταν η αναπηρία της, αλλά η στάση που είχε εκείνη όσον αφορά στην αναπηρία. Υποψιάστηκα ότι θα είχε κάνει στοματικό έρωτα σε μερικούς, χωρίς κανείς να της το ανταποδώσει ή να κάνει ολοκληρωμένο έρωτα μαζί της, πράγμα που εγώ τουλάχιστον θα το επιδίωκα.

Το αιδοίο της είχε μια περίεργη μυρωδιά, όχι άσχημη όμως, και καθώς την έγλυψα λίγες φορές τη συνήθισα, και μετά από λίγο αισθάνθηκα από τα βογκητά της και από τη γλώσσα μου ότι είχε υγρανθεί αρκετά, κι ήταν σχεδόν έτοιμη για την πράξη. «Το νιώθεις αυτό;», τη ρώτησα. «Ναι , λιγάκι». Κι όταν έδειξα να διστάζω με παρότρυνε: «Σε παρακαλώ μη σταματάς. Ακόμα κι αν δεν αισθάνομαι εντελώς, είναι πολύ ωραία!»

Έτσι συνέχισα, κι εκείνη έδειχνε να το απολαμβάνει. Κάποια στιγμή σύρθηκα πάνω της και τη ρώτησα: «Είσαι έτοιμη να το κάνουμε;». «Δεν είμαι σίγουρη, αλλά ας το δοκιμάσουμε!», μου είπε. «Παίρνεις κανένα μέτρο προφύλαξης;», τη ρώτησα. «Θεέ μου!», αναφώνησε, «ούτε που το σκέφτηκα!». Έσκυψα τότε κι έβγαλα ένα προφυλακτικό από την τσέπη του παντελονιού μου, ελπίζοντας να μην με παρεξηγήσει που ήμουν προετοιμασμένος. Πάντα κουβαλώ ένα προφυλακτικό, αλλά οι κοπέλες συνήθως ενοχλούνται όταν το ανακαλύπτουν. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού για να το βάλω, κι η Melanie με κοίταζε προσεχτικά: «Θες να με βοηθήσεις;», της είπα. Χαμογέλασε, και στην παρότρυνσή μου έβαλε το χέρι της, και αδέξια έσπρωξε το προφυλακτικό στο πέος μου. Αναρωτήθηκα πόσες σεξουαλικές εμπειρίες να είχε πριν το ατύχημά της.

Ανέβηκα πάνω της και με καθοδήγησε προς το αιδοίο της. Έπρεπε να ανοίξω καλά τα πόδια της και να ανασηκώσω τα γόνατά της με δυσκολία, αλλά μόλις το πέος μου διείσδυσε, στη μάλλον στέγνη της μήτρα, τα πράγματα έγιναν ευκολότερα. Η λίπανση του προφυλακτικού βοήθησε αρκετά. Στην αρχή μπήκα μαλακά και αργά, για να χαλαρώσει πιο πολύ και να λιπανθεί καλύτερα, κι έπειτα κρατώντας τα πόδια της και καθώς εκείνη έβαλε τα χέρια της στο λαιμό μου, συνέχισα σε αργό ρυθμό.

Η δεύτερη φορά πάντα είναι πιο αργή και λιγότερο έντονη, πράγμα που σίγουρα διευκόλυνε την Melanie. Παρέμεινα χαλαρός και απολάμβανα την ανταπόκρισή της. Μπορεί να ανησυχούσε στην αρχή, αλλά τώρα δεν διέφερε και πολύ από άλλες κοπέλες χωρίς κινητικές δυσκολίες. Εξάλλου για μένα δεν υπάρχει κακό σεξ, απλά καλό και λιγότερο καλό. Οι ανάσες της έγιναν πιο έντονες και είχε αρχίσει να ιδρώνει στο στήθος και στα πόδια. «Mel, μωρό μου, είσαι έτοιμη να τελειώσεις;». «Δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρη. Συνέχισε!». «Χαλάρωσε», της είπα. «Όταν νιώσεις έτοιμη πες μου».

Συνέχισα σε πιο έντονο ρυθμό, και τότε μου ζήτησε να τελειώσω. Επιταχύνοντας τις διεισδύσεις μου τελείωσα μέσα της, γεμίζοντας το προφυλακτικό με το σπέρμα μου. Το κακό με τα προφυλακτικά είναι ότι όταν τελειώσεις για να μην μείνει μέσα στην μήτρα πρέπει η γυναίκα να παραμείνει ακίνητη. Ήμουν ακόμα αρκετά ερεθισμένος και με προσοχή έπιασα την βάση του προφυλακτικού, και σιγά-σιγά βγήκα από μέσα της. Δεν ήμουν σίγουρος αν ήρθε σε οργασμό, αλλά ήμουν βέβαιος ότι το ευχαριστήθηκε. Καθώς είχα σταθεί στα γόνατα και προσπαθούσα να βρω ένα μέρος να αφήσω το προφυλακτικό, η Melanie με εξέπληξε παίρνοντάς το από τα χέρια μου και κρατώντας το ψηλά χαζεύοντας το περιεχόμενο.

«Φαίνεται μπόλικο!», σχολίασε. «Ευχαριστώ», απάντησα. «Έχεις αφήσει ποτέ έγκυο καμία κοπέλα;». « Όχι από ό,τι ξέρω. Προσέχω πολύ.» Άρχισα να γλύφω τα στήθη και την κοιλιά της. Τότε έγινε κάτι ακόμα πιο περίεργο. Η Melanie άρχισε να αναπνέει βαριά, να αναστενάζει και να ανατριχιάζει στα σημεία που περνούσε η γλώσσα μου. Ερχόταν σε οργασμό! Έβγαλε ένα μακρύ βογκητό κι έπειτα χαλάρωσε. Μου ήταν αδύνατο να μην τη ρωτήσω: «Έτσι σου αρέσει να τελειώνεις;»

Η Melanie ξαφνιάστηκε και μάλλον ντράπηκε. «Δεν ξέρω. Δεν το έχω ξανακάνει αυτό. Μου φάνηκε απλά πολύ σέξι και στο ζήτησα». Το παλιοκόριτσο! Μέχρι εκείνη την στιγμή όλα ήταν όμορφα και δεν θα με πείραζε να το ξανακάνω μαζί της. Από αυτό το σημείο όμως και μετά ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι ήθελα να είμαι μαζί της. «Νομίζεις ότι μπορείς να τελειώσεις και με άλλον τρόπο;» « Δεν ξέρω», μου απάντησε. «Θα ήθελα να δοκιμάσω το χάπι για να τελειώνεις μέσα μου, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνω!»

Ίσως κάποιοι αναρωτιούνται γιατί είμαι με αυτήν την κοπέλα που είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν με νοιάζει και δεν χρειάζεται να μάθουν το γιατί. Ίσως η Melanie να μη μπορεί να χορέψει ή να κινήσει τα πόδια της, ή να έρθει σε οργασμό κανονικά. Όμως στο κρεβάτι η γυναίκα αυτή είναι σκέτο ηφαίστειο! Με κάνει να θέλω να κοιμάμαι μαζί της, να ξυπνάω μαζί της και να φτάνω σε οργασμό μαζί της ξανά και ξανά και ξανά!

Απόδοση στα ελληνικά:

Πάνος Ζουρνατζίδης, Εργοθεραπευτής,

Τα μικρά, καθημερινά θαύματα του Οδυσσέα

Δεν πειράζει, ρε μάνα, θα φτιάξω ένα ωραίο ξύλινο πόδι και θα το σκαλίσω κιόλας

Δ. ΓΑΛΑΝΗΣ - Ν. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ | Κυριακή 12 Ιουλίου 1998

Κόπηκε το πόδι του, όχι όμως η θέληση και η όρεξή του για ζωή. Ασχολείται με τον αθλητισμό, τη μεταξοτυπία, την οικολογία, ακόμη και με το μόντελινγκ. Αρχισε από εκεί όπου οι άλλοι σταματούν

«Ζωή θα πει αυτό: επτά φορές να πέφτεις και να σηκώνεσαι οκτώ», λέει ένα αρχαίο ζεν χαϊκού. Πριν από δεκαπέντε χρόνια, ο Οδυσσέας Σαββόπουλος ήταν 18 ετών, ζούσε στην Εδεσσα και ήταν μαθητής της Γ' Λυκείου. Ενα βράδυ, επιστρέφοντας στο σπίτι του με το αυτοκίνητο, είχε ένα ατύχημα που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του. Λίγες ώρες αργότερα, ανακτούσε τις αισθήσεις του, για να ανακαλύψει πως είχε χάσει για πάντα το δεξί του πόδι. Εκεί, άρχισε η δική του, προσωπική Οδύσσεια. Ενα ταξίδι γεμάτο δυσκολίες, αντιξοότητες, προσωπικούς θριάμβους και μικρά καθημερινά θαύματα.

Η αγάπη του για τον αθλητισμό τον οδήγησε στην προσαρμοσμένη άθληση: άλμα εις μήκος και δρόμους ταχύτητας. Το 1997, πρώτη φορά, αθλητής εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Στίβου Κινητικά Αναπήρων, όπου κατετάγη 6ος στο μήκος και 10ος στα 100 μέτρα. Εκτός από τον αθλητισμό, ασχολείται με προγράμματα άθλησης και ψυχαγωγίας, κινητικά αναπήρων, και έχει μέχρι στιγμής διοργανώσει δύο ποδηλατικούς γύρους της Κρήτης για άτομα με ειδικές ανάγκες. Εφέτος, διοργανώνει το πρώτο πανελλήνιο τουρνουά beach volley για κινητικά αναπήρους.

Ενώ ψάχνει ακόμη για την προσωπική του Ιθάκη, με το παράδειγμά του δίνει ένα μήνυμα ζωής και ελπίδας σε χιλιάδες νέους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα.

Ηταν ένα ατύχημα, σαν αυτά που συμβαίνουν καθημερινά σε ολόκληρη την επικράτεια. Μια κακιά στιγμή, ένας αδέξιος χειρισμός, ένας οξύς πόνος, και ξαφνικά ένας νέος άνθρωπος βρίσκεται μέσα σ' ένα σθενοφόρο που τρέχει ουρλιάζοντας για το πλησιέστερο νοσοκομείο. "Θυμάμαι πως μετά το ατύχημα, όσο με μεταφέρανε στο νοσοκομείο, έβλεπα το πέλμα μου και προσπαθούσα να του δώσω οδηγίες να κουνηθεί, κι έμενε ακίνητο, και κάπου εκεί μου μπήκε η ιδέα πως θα μου κόψουν το πόδι". Οταν ανέκτησε τις αισθήσεις του, γιατί είχε χάσει πολύ αίμα, βρέθηκε σ' ένα λευκό δωμάτιο νοσοκομείου. "Εριξα μια ματιά προς τα κάτω, και σήκωσα το πόδι για να δω αν είχα το πέλμα μου, και είδα πως δεν το είχα. Σήκωσα τα μάτια κι άφησα να κυλήσει ένα δάκρυ, που ήταν λυτρωτικό". Αμέσως άρχισε να κρατάει σημειώσεις σε ένα σημειωματάριο που είχε δίπλα του. Ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε στο δωμάτιο ήταν η μητέρα του, και ενώ εκείνη ήταν συντριμμένη, εκείνος είχε ήδη βρει τη διάθεση για χιούμορ. "Αγνοούσα παντελώς για τεχνητά μέλη. Της είπα λοιπόν: Δεν πειράζει, ρε μάνα, θα φτιάξω ένα ωραίο ξύλινο πόδι και θα το σκαλίσω κιόλας. Είχα ήδη αρχίσει να σκέφτομαι πώς θα το κάνω ωραίο. Είναι λίγο περίεργο αυτό που θα σας πω, αλλά δεν στενοχωρέθηκα και πάρα πολύ. Οταν αργότερα πήγα στη Βραζιλία, μια φίλη μου με πήγε σε μια βραζιλιάνα Μάμα, η οποία μου είπε πως και σε προηγούμενες ζωές είχα κομμένο πόδι. Ισως, έτσι εξηγείται".

Η εμπειρία της Νέας Υόρκης

Εξι μήνες μετά το ατύχημα, έφυγε για τη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει δημοσιογραφία στο Ν.Υ.U. με υποτροφία, αλλά από το πρώτο εξάμηνο παράτησε τη δημοσιογραφία και γράφτηκε σ' ένα τμήμα που έκανε μαθήματα πάνω στο Ζεν, τον βουδισμό και τον ταοϊσμό. "Οπως καταλαβαίνετε, μετά από λίγο, μου έκοψαν την υποτροφία κι αναγκάστηκα να σταματήσω γιατί τα δίδακτρα ήταν πολύ ακριβά". Στη Νεα Υόρκη, έμεινε τρία χρόνια. "Μπορώ να πω πως εκεί αντρώθηκα. Είχα την ευκαιρία να βάλω ένα πολύ καλό πόδι, σε ένα πειραματικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου για Orthotics και Prosthetics. Μπορούσα να πηγαίνω στα εργαστήρια και να βλέπω από κοντά τις πρώτες ύλες και τα κολλήματα. Στα παλιά μοντέλα δεν μπορούσες να κάνεις ρυθμίσεις, όπως στα σημερινά μοντέλα. Εμένα δεν με πειράζει να φαίνεται το μεταλλικό μέρος, γιατί μου αρέσει να βγαίνω cyborg, όπως αρέσει και στα πιτσιρίκια». Το πιο βασικό όμως στη διαμονή του, στην Αμερική, είναι το γεγονός πως ήρθε σε επαφή και γνώρισε από κοντά μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση πάνω στο θέμα. Εκεί, είναι πολύ πιο εύκολο για ένα άτομο με ειδικές ανάγκες να προσαρμοστεί, να δουλέψει και να ενταχθεί σ' ένα κοινωνικό σύνολο, απ' ό,τι είναι στην Ελλάδα. «Εκεί, κατάλαβα πως ήταν σημαντικό οι κινητικά ανάπηροι να έρχονται σε επαφή, όχι για να κάνουν ζευγάρια και να γκετοποιηθούν, αλλά για να ξεπεράσουν τη δυσφορία για το σώμα τους, να απολαύσουν την ερωτική πράξη, όπου όλοι έχουμε δικαίωμα, όπως και να κάνουμε οικογένεια. Εδώ στην Ελλάδα, το 90% έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα. Στις γυναίκες ακόμα περισσότερο. Ενας άντρας μπορεί να πάει σε μια πόρνη, να πάρει τηλέφωνο μια Ρωσίδα που θα πάει σπίτι του. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και ο άντρας ακρωτηριασμένος ντρέπεται. Πολλοί θεωρούν αδιανόητο να κυκλοφορήσουν με μία κοπέλα και να φαίνεται το τεχνητό πόδι τους».

Μια από τις πρωτόγνωρες γι' αυτόν εμπειρίες ήταν και η αίσθηση πόνου ή καψίματος στο χαμένο μέλος. «Τα πρώτα χρόνια είναι ακόμα πιο έντονο, όσο περνάει ο καιρός λιγοστεύει. Με τη βοήθεια της γιόγκα, του στρέτσινγκ και της φυσικής άσκησης, μπορώ μερικές στιγμές να αισθανθώ αυτό το υπέροχο συναίσθημα πως υπάρχει και το άλλο πόδι. Στην περίπτωση του σεξουαλικού οργασμού, ειδικά αν είσαι πεπειραμενος και μπορείς να συγκρατηθείς για αρκετή ώρα, σου δίνει το πιο απελευθερωτικό συναίσθημα, ειδικά όσον αφορά τη δυσφορία του κομμένου μέλους. Λες και ξαφνικά, εκεί που νομίζεις πως υπάρχει ένας τοίχος, ξεδιπλώνεται το μέλος σου σαν ένα λουλούδι. Είναι φοβερή αίσθηση».

Οι περισότεροι πιστεύουν πως με έναν ακρωτηριασμό σταματάει και η ζωή, και μαζί μ' αυτή και όλες εκείνες οι δραστηριότητες και απολαύσεις που της δίνουν νόημα. Οπως μας βεβαιώνει ο Οδυσσέας, δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα. «Μπορώ να πω πως η σεξουαλική μου ζωή, μάλλον, πολλαπλασιάστηκε μετά τον ακρωτηριασμό μου. Ισως γιατί, αν είσαι αρτιμελής, μια γυναίκα δυσκολεύεται να στην πέσει, ενώ όταν είσαι έτσι το βλέπουν πιο εύκολο. Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αυτές που έχουν πρόβλημα δεν τις θέλω εγώ, δεν μ' ενδιαφέρουν καθόλου». Μετά την Αμερική, γύρισε στην Ελλάδα και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Εκεί, αντιμετώπισε ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα: την προσπελασιμότητα. «Η σχολή αυτή έχει παντού φοβερές σκάλες. Πώς θα τις ανέβαινα για να πάω στην τάξη; Με κουράζανε όλα αυτά τα σκαλιά. Ολες οι σχολές είναι έτσι φτιαγμένες, χωρίς να σκέφτονται τους κινητικά ανάπηρους. Δεν μπορούμε να μιλάμε για ίσα δικαιώματα στη μόρφωση όταν δεν μπορείς να πας στην τάξη σου. Δεν είχα πολύ καλά πόδια τότε, δεν είχα και την οικονομική άνεση να τ' αλλάζω συχνά, και αντιιμετώπιζα μεγάλες αντιξοότητες. Οσο πιο δραστήριος είσαι τόσο μεγαλύτερες φθορές έχεις στα κινητά σου μέλη, κι εγώ δεν είχα ησυχία. Ηθελα να περπατήσω στη φύση, ν' ανέβω στο βουνό, να κάνω ποδήλατο».

Το εργαστήριο στη Μύκονο

Στη Θεσσαλονίκη, για να καλύψει τα έξοδά του, δούλευε μπάρμαν στο Σαντέ. Επειδή ήταν όρθιος πολλές ώρες, το πόδι του μάτωνε, αλλά ήταν αναγκασμένος να δουλεύει, και την επόμενη ημέρα να παρακολουθεί τα μαθήματά του. «Θα μπορούσα, και έπρεπε να ήμουν πιο τακτικός, αλλά δεν ήμουν. Για να είμαι ειλικρινής, τα μαθήματα μ' άφηναν αδιάφορο. Στη Νεα Υόρκη, είχε μάθει την τέχνη της μεταξοτυπίας, και έτσι το καλοκαίρι του '87 έφτιαξε μερικά τελάρα και έφυγε για τη Μύκονο, όπου έστησε ένα εργαστήριο και άρχισε να πουλάει τα σχέδιά του. Οι δουλειές του πήγαιναν καλά, και τότε γνώρισε μια Καναδή, με την οποία απέκτησε κι ένα γιο, που τον ονόμασε Διόνυσο. «Από κει και πέρα, αυτό το παιδί ήταν για μένα κάτι σαν πυξίδα».

Ακολουθώντας την κατεύθυνση που του έδειχνε η πυξίδα αυτή, αποφάσισαν να φύγουν από τη Μύκονο και να εγκατασταθούν στην Κρήτη. «Είχα ανέκαθεν κάτι με την Κρήτη, άκουγα Ξυλούρη, κι ένιωθα περίεργα. Η Μύκονος δεν είναι το ιδανικό μέρος για να μεγαλώσει ένα παιδί, κι εγώ μετά το ατύχημα ήθελα να πηγαίνω όλο και πιο νότια. Κατω από τους 7 βαθμούς Κελσίου, αρχίζουν τα προβλήματα. Το κρύο δεν κάνει καλό σε ακρωτηριασμούς και κατάγματα». Ενας φίλος του, κρητικής καταγωγής, είχε ένα παλιό, αρχοντικό, σπίτι σ' ένα χωριό στον Ψηλορείτη και του το παραχώρησε για να μείνει με την οικογένειά του. Δούλεψε σκληρά για να το κάνει κατοικήσιμο και έμεινε εκεί ενάμιση χρόνο. Αρχισε να ταξιδεύει και να ανακαλύπτει το νησί. Οταν έφθασε στην Πρέβελη είχε βρει αυτό που ζητούσε. Εμεινε εκεί τριάμισι χρόνια. «Ισως τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. «Ειχα κάθε μέρα τη δυνατότητα να κάνω κολύμπι και στη θάλασσα, και στον ποταμό. Σε μερικά σημεία, το ρεύμα του ποταμού είναι πολύ δυνατό και το να κολυμπάς ανάποδα είναι φοβερή γυμναστική. Σε άλλα σημεία που το νερό συμπιέζεται, κάνει φοβερά υδρομασάζ. Αποκτάς μια ευεξία πνευματική και σωματική, που είναι πολύ σημαντική».

Ακόμη τότε δεν είχε ασχοληθεί με τον οργανωμένο αθλητισμό, αλλά ήταν δραστήριος σε θέματα οικολογίας και ορνιθολογίας. Εργαζόταν παρατηρητής στο Κέντρο Βιοτόπων Υδροτόπων, που ανήκει στο Ιδρυμα Γουλανδρή. Τότε γινόταν μια σημαντική απογραφή των κυριότερων βιοτόπων της Ελλάδας. Επί δύο χρόνια, συνεργάστηκε με το Κεντρο σε ορνιθολογικές και οικολογικές παρατηρήσεις, και συμμετείχε σε έρευνες του Πανεπιστημίου Κρήτης. «Ζούσα στη φύση, με τον γιο μου, το εργαστήριό μου, και ήταν τα καλύτερα χρόνια μου».

Το όνειρο τέλειωσε όταν η Καναδή φίλη του αποφάσισε να επιστρέψει στον Καναδά, παίρνοντας μαζί της και τον μικρό Διόνυσο. «Μετά λίγο καιρό, εκεί που την περίμενα να γυρίσει, έλαβα με το ταχυδρομείο μια δικογραφία 120 σελίδων, μέσα στην οποία με κατηγορούσε πως την κακοποιούσα και πως δεν ήμουν κατάλληλος πατέρας για το παιδί. Βάσει αυτής της δικογραφίας που στήριξε με ψευδομάρτυρες κατάφερε να μου επιβάλει περιοριστικά μέτρα και να μην μπορώ να δω τον γιο μου. Νόμισα πως θα τρελαθώ. Είχα να κοιμηθώ τρεις εβδομάδες.

Το 'ριξα στο ποτό, αλλά ούτε αυτό βοηθούσε. Εκείνο που δεν μπορούσα ν' αντέξω ήταν η Πρέβελη, γιατί την είχα συνδέσει απόλυτα με τον Διόνυσο. Τα πάντα εκεί μου θύμιζαν εκείνον». Εφυγε για τα Χανιά, προκειμένου ν' αλλάξει περιβάλλον και να ξεχάσει. Εκεί ήρθε σε επαφή μ' έναν μικρό αθλητικό σύλλογο κινητικά αναπήρων και άρχισε να ασχολείται με την προσαρμοσμένη άθληση. Πήρε μέρος σ' έναν αγώνα δρόμου πέντε χιλιομέτρων που οργάνωνε ο Δήμος Χανίων και τον ενθουσίασε το γεγονός πως ξαναπάταγε σε ταρτάν στίβου, μια και πριν από το ατύχημα ασχολιόταν με τον αθλητισμό. «Μου άρεσαν πάντα τα 100 μέτρα, αλλά έκανα και κωπηλασία και άλλα αθλήματα. Εκεί, κατάλαβα πως ο αθλητισμός σε βοηθάει να ξεπεράσεις πιο εύκολα έναν ακρωτηριασμό». Γράφτηκε στον σύλλογο και άρχισε να παίρνει μέρος στα πανελλήνια πρωταθλήματα στίβου. «Εφέτος οργανώνουμε για τρίτη φορά τον ποδηλατικό γύρο της Κρήτης, και για πρώτη φορά το τουρνουά μπιτς βόλεϊ στο Ρύθυμνο».

Η συμμετοχή στη διαφήμιση

Οι δραστηριότητές του, όμως, δεν τελειώνουν στον αθλητισμό. Εδώ και καιρό, ασχολείται με το μόντελινγκ στο πρακτορείο μοντέλων Agence. «Τώρα με το Drambui ίσως με πάρουν σε μια καινούργια διαφήμιση. Τους είπα ότι μπορώ να κάνω και τον πειρατή, αν βάλω στο πόδι μου ένα στειλιάρι, ώστε να είναι original πειρατικό», μας λέει και αρχίζει να γελάει.

Τον ρωτάμε για τις επιδόσεις του, και μας λέει: «Είναι πολύ κρίμα το 99% των κινητικά αναπήρων, σαν κι εμένα, να μην έχουν τις επιδόσεις τις δικές μου. Είναι λογικό ν' απογοητεύονται όταν πας στον ορθοτεχνίτη και φτιάχνει στραβό πόδι. Και φταίνε βέβαια και τα ίδια τα άτομα που απογοητεύονται γρήγορα και δεν πάνε να τους βάλουν χέρι.

Εδώ, υπάρχει το Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων, το οποίο ενώ ως χώρος είναι φοβερός, με φοβερά εργαστήρια, τα όργανα είναι παμπάλαια. Οταν ένας νέος άνεργος και ανασφάλιστος στην Ελλάδα θέλει κομμένο πόδι, πάει εκεί και του κάνουν κάτι ξύλινα πόδια όπως έκαναν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Χωρίς καν μαλακή θήκη. Αυτό που φοράω τώρα έχει θήκη από σιλικόνη. Είναι ένα δέρμα επάνω στο δερμα. Πριν το φορέσω ήμουν γεμάτος με δερματικά προβλήματα. Είναι σαν ένας κάλος, που όταν πας να φορέσεις παπούτσι, και σου χαλάει όλη την ημέρα. Πόσο μάλλον σε ένα μαλακό, ευαίσθητο σημείο. Από την ημέρα που φόρεσα αυτές τις σιλικόνες άρχισα να πετάω. Γι' αυτό τα τελευταία χρόνια έχω άλλες επιδόσεις, και ασχολούμαι με τα εκατό μέτρα πιο καλά.

Τα περισσότερα εργαστήρια ορθοτεχνιτών στην Ελλάδα είναι σαν τσαγκαράδικα: ένας πάγκος με τα εργαλεία. Στο εξωτερικό είναι σαν χειρουργεία. Γυμναστήρια, λωρίδες να περπατάς, σκαλάκια να ανεβαίνεις, με όργανα γυμναστικής, να σου δείξουν κάποιες ασκήσεις γυμναστικής που θα κάνεις μετά, ώστε να δυναμώσεις τους μυς: τον τρικέφαλο, τον τετρακέφαλο, τους χιαστούς. Είναι κέντρο αποκατάστασης, όχι άντε του βάλαμε το πόδι κι έφυγε. Αμα είναι δύο εκατοστά πιο βυθισμένο, την πάτησε. Θα έχει πρόβλημα στον γοφό, πρόβλημα στο αυχενικό, κ.ο.κ.

Εχουμε και τους άλλους, τους χειρουργούς που δεν κάνουν καλούς ακρωτηριασμούς. Εδώ είναι το μόνο μέρος που οι χειρουργοί δεν κάνουν συσκέψεις με τους ορθοτεχνίτες. Βλέπεις, άλλοι το κόβουν μυτερό, ενώ πρέπει να είναι λείο. Κάνουν τρομερά πράγματα. Γι' αυτό χρειάζεται ενημέρωση, ένα βιβλιαράκι, ένας οδηγός. Πρέπει να αναγκάσουμε τους φορείς να επενδύσουν ένα κονδύλι».

Τον ρωτάμε να μας πει αν οι ιδιώτες χορηγοί έχουν δείξει κάποιο ενδιαφέρον για τον προσαρμοσμένο αθλητισμό.

«Να σου πω ότι μου κάνουν πολεμο και οι ίδιοι οι ανάπηροι επειδή έχω δραστηριοποιηθεί και σ' αυτόν τον χώρο; Βλέπουν ότι εγώ παίρνω κάποια χρήματα από χορηγούς και αυτοί επειδή δεν τσεπώνουν τίποτα με διαβάλλουν και κάνουν διάφορα. Θα ήθελα να προσεγγίσω την κυρία Δασκαλάκη που είναι και Ρεθυμνιώτισσα. Ως τώρα, έχω προσεγγίσει μία εταιρεία βιταμινών, την κυρία Νεστορίδου, η οποία είναι κόρη του προέδρου του Ευγενιδείου Ιδρύματος και η οποία θα μας παραχωρήσει το Ευγενίδειο για την Α' Πανελλαδική Συγκέντρωση Ακρωτηριασμένων με σκοπό να κουβεντιάσουμε όλα αυτά τα θέματα.

Επιτροπή Paralympics, η οποία να ενδιαφερθεί γι' αυτό ακόμα δεν υπάρχει. Ο κ. Κουλαξής είναι όλος αυτιά, είναι πρόθυμος, και ήδη έχουμε ξεκινήσει μία συνεργασία. Αλλά πρέπει να ευαισθητοποιηθούν και άλλοι φορείς. Επείγει να περάσουμε αυτό το μήνυμα».

Εκτός, όμως, από την πολιτεία και τους χορηγούς, πώς αντιμετωπίζουν οι καθημερινοί άνθρωποι έναν ακρωτηριασμένο;

«Ανάλογα με τις ηλικίες. Οσο πιο μικρές είναι οι ηλικίες τόσο καλύτερη είναι η αλληλεπίδραση του φαινομένου του ακρωτηριασμένου. Παραδείγματος χάριν: Πριν από μια εβδομάδα, προχώραγα μέσα στα στενά του Ρεθύμνου. Τρία πιτσιρίκια, με το πού έχω περάσει, βλέπουν το πόδι μου, με ακολουθούν και συζητούν για το πόδι. Σε κάποια φάση γυρίζω και τα τρομάζω, τα παίζω όμορφα κι ωραία και αμέσως μου έστειλαν αυτήν την ωραία ενέργεια. Στο τέλος, μου φωνάζουν "γειά σου πειρατή"».

Το αγωνιστικό πόδι

Βάσει συμβολαίου που έχει με την Adidas, εδώ και δύο χρόνια, του παρέχουν όλο τον εξοπλισμό. «Οχι, χρήματα, αλλά ό,τι χρειάζομαι από ρουχισμό ως αθλητής το έχω. Βλέπω τα συμβόλαια που κάνουν οι άλλοι αθλητές, και λέω γιατί όχι κι εμείς; Πρέπει να δώσουν όλοι ένα χέρι βοηθείας για να σηκωθεί και το δικό μας άθλημα. Κι εμείς θα αγωνιστούμε για την Ολυμπιάδα του 2004. Αν καταφέρω και πάρω το αγωνιστικό πόδι, έχω πολύ βάσιμες ελπίδες να μπω σε δύο τελικούς.

Στη Μαδρίτη, ήμουν ο πρώτος Ελληνας που εκπροσώπησε την εθνική στίβου στα εκατό μέτρα και στο άλμα εις μήκος. Ως πέρυσι δεν υπήρχε καθόλου συμμετοχή. Κάνουν μόνο ακόντια, σφύρα, σφαίρα, δίσκο. Ολοι οι άλλοι Ευρωπαίοι είχαν τα αγωνιστικά τεχνητά μέλη. Αυτό που έχω τώρα είναι πολύ καλύτερο από το περσινο που ήταν και λίγο στραβό. Βγήκα έκτος στο μήκος και δέκατος στα εκατό μέτρα. Εκεί, είδα ότι αν είχα τα τεχνητά μέλη που είχαν αυτοί, και επειδή εμείς έχουμε λίγο τον τσαμπουκά και τη μαγκιά, μπορούμε να νικήσουμε πολλές αντιξοότητες. Παρά το ότι είμαι τριάντα τριών ετών, μπορώ στα τριάντα πέντε μου να κατέβω στα δώδεκα δευτερόλεπτα στα εκατό μέτρα και να πάω για μετάλλιο. Στο άλμα εις μήκος, πήδηξα τέσσερα μέτρα πριν από ένα μήνα με πολύ χάλια πόδι. Αν μπορώ να παίρνω φόρα στα τριάντα μέτρα, αντί στα δέκα, γιατί φοβάμαι μη μου βγει το πόδι, θα έχω ακόμη ένα μέτρο, δηλαδή λογικά μπαίνω στην οχτάδα. Οταν είσαι ολυμπιονίκης, έχεις όλα τα πριμ από την πολιτεία. Μετά σου δίνουν τη δυνατότητα να είσαι επίσημα σύμβουλος σε θέματα ειδικού αθλητισμού της Γενικής Γραμματείας. Πρέπει να αρχίσουμε να μπαίνουμε κι εμείς στα γρανάζια αυτά, όχι για να αλλοτριωθούμε αλλά για να υλοποιήσουμε όλα αυτά που έχουμε, τα όνειρα.

Για μένα, αλλά και για οποιονδήποτε άλλον, που είναι κάτω από το γόνατο ακρωτηριασμένος, σύμφωνα με τον νόμο ΔΕΝ είμαστε ανάπηροι. Πρέπει να έχεις αναπηρία του μαγικού 67%. Σύμφωνα λοιπόν με τα κιτάπια των χασάπηδων, ο δικός μου ακρωτηριασμός είναι 55%. Αρα δεν δικαιούμαι αυτοκίνητο, φορολογική απαλλαγή, ούτε τίποτα. Μιλάμε για πρακτικά θέματα. Γιατί να μην έχω το δικαίωμα να πάρω ένα αυτόματο αυτοκίνητο; Κυκλοφορώ με μηχανή και είμαι παράνομος γιατί απαγορεύεται στην Ελλάδα να κυκλοφορείς με μηχανή παρά το ότι έχω την ίδια κινητικότητα με αυτούς που έχουν δύο πόδια, έχω καλύτερα ανακλαστικά και είμαι καλύτερα γυμνασμένος. Ο νόμος σού λέει όχι. Πώς θα πάω στην προπόνησή μου, στη δουλειά μου, στο σπίτι μου;

Εχω περάσει πέντε φορές από εξεταστική επιτροπή. Στη Θεσσαλονίκη, μου βγάζουν 45% αναπηρία, στο Ηράκλειο 60% και στο Ρέθυμνο 55%. Φαίνεται παίζει ρόλο η γεωγραφική θέση στον ακρωτηριασμό. Ακόμη και αν σου δώσουν αυτοκίνητο με το 67%, τον επόμενο χρόνο πρέπει να περάσεις για να δουν την κατάστασή σου. Δηλαδή, τι να δουν; Αν έχει φυτρώσει το πόδι; Αφού είναι μόνιμη αναπηρία, μπορεί να χειροτερέψει, όχι να καλυτερέψει. Αν δεν το φροντίσουμε καλά, θα έχουμε μετά πρόβλημα στους γοφούς, οστεοαρθρίτιδες, θα ανεβαίνει το ποσοστό, και τέλος θα γίνουμε έτσι ώστε να δικαιούμαστε το 70%, αλλά μετά τι να το κάνεις;

Το πρόβλημα είναι πώς μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα, αλλά δυστυχώς είμαι σχεδόν μόνος μου και δεν το λέω αλαζονικά, το λέω με στενοχώρια.

Ευτυχώς, η κοινωνία του Ρεθύμνου έχει αγκαλιάσει με θέρμη την προσπάθειά μας και μας βοηθάνε πολύ. Επίσης, το Ιδρυμα Πολιμύλη, το ΒοΒο' ς Cafe που είναι στην παραλία, και θα φιλοξενήσει το beach volley. Να πούμε και κάτι άλλο, επίσης τραγικό, που πρέπει ν' αλλάξει. Πολλά παιδιά γεννιούνται με εγκεφαλική παράλυση. Η εγκεφαλική παράλυση δεν έχει να κάνει σε τίποτε με τη νοητική στέρηση. Απλώς κάποιο πρόβλημα στον εγκέφαλο δεν δινει τις σωστές κατευθύνσεις στα άκρα. Ετσι, έχουμε τρεμούλιασμα στο περπάτημα και κάποιες δυσκολίες στον συντονισμό των άκρων, σ' άλλους περισότερο και σ' άλλους λιγότερο. Το τραγικό είναι πως στην ελληνική επαρχία που γεννιούνται πολλά τέτοια παιδιά τα θεωρούν και νοητικά καθυστερημένα, και τα κρατάνε κλεισμένα μέσα στα σπίτια, μπροστά στην τηλεόραση, και γίνονται όντως πνευματικώς καθυστερημένα. Γνώρισα μια κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά, τριάντα ετών, και δεν είχε δει ποτέ θάλασσα, στην Κρήτη. Με μια ομάδα εθελοντικής εργασίας περάσαμε και την πήραμε μ' ένα φορτηγάκι και την πήγαμε να δει τη θάλασσα. Μια άλλη κοπέλα με κομμένο πόδι δεν είχε μπει ποτέ στη θάλασσα. Πείρα από τον ρατσισμό της πόλης υπάρχει· ο πιο σκληρός ρατσισμός και κοινωνικός αποκλεισμός είναι στην επαρχία, όπου έχουμε και πολλους ακρωτηριασμούς από ατυχήματα, είτε με μηχανάκια είτε με γεωργικά μηχανήματα».

Κάπου εδώ, αφέθηκε ο Οδυσσέας να συνεχίσει το ταξίδι του, έχοντας πάρει στο μεταξύ ένα συγκλονιστικό μάθημα ζωής.

Λάτρεις της αναπηρίας

Από την πρώτη στιγμή που συνδέθηκα με το Internet, ”βούτηξα με το ποντίκι μου” στην Αμερικάνικη ηλεκτρονική διεύθυνση που αφορά τις ζωντανές συζητήσεις σχετικά με τις “αν ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ”. Υπήρχαν πάρα πολλές κατηγορίες, που κάλυπταν όλα τα θέματα, από τις κακώσεις νωτιαίου μυελού μέχρι και τη χρόνια κόπωση.

Εκεί, όμως, κρυμμένο ανάμεσα στα άλλα θέματα, είδα κάτι ασυνήθιστο. “Λάτρεις και Σεξουαλικότητα”. Μπήκα σ’ αυτό τον πίνακα ανακοινώσεων και είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη.

Οι “λάτρεις” της αναπηρίας, γι’ αυτούς που τους ακούν(όπως και εγώ τότε)για πρώτη φορά, είναι άτομα χωρίς αναπηρίες που έλκονται από ανθρώπους με αναπηρίες(και πιο συχνά από αυτούς που έχουν κινητικά προβλήματα). Καθώς έχω συνηθίσει να με απορρίπτουν λόγω της αναπηρίας μου, έμεινα κατάπληκτος από το γεγονός ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που πραγματικά έλκονται από αυτήν.
Πριν ενθουσιαστείτε όλοι εσείς που κινείστε με τροχήλατες καρέκλες, πρέπει να μάθετε ότι η αγαπημένη “κατηγορία” των “λάτρεων” της αναπηρίας είναι τα άτομα που έχουν κάποιον ακρωτηριασμό. Μια έρευνα που έγινε από μια υπηρεσία που ονομάζεται AMPIX με υποκείμενα “λάτρεις” που αγοράζουν φωτογραφίες με άτομα που έχουν ακρωτηριασμό(τι άλλο θα ακούσουμε;), αποκαλύπτει ότι το προφίλ του ιδανικού ανθρώπου με ακρωτηριασμό είναι το ακόλουθο:Έχει γαλάζια μάτια, είναι ξανθιά, είναι 29 ετών, έχει ύψος 1,65, ζυγίζει 60 κιλά, έχει ένα πόδι ακρωτηριασμένο πάνω από το γόνατο και σίγουρα δεν έχει προσθετικό μέλος.

Από την παραπάνω περιγραφή γίνεται αντιληπτό ότι οι περισσότεροι “λάτρεις” είναι άντρες και μάλιστα ετερόφυλοι. Υπάρχουν, όμως, και ομοφυλόφιλοι “λάτρεις”, όπως και γυναίκες “λάτρεις”. Πάντως, οι λίγες γυναίκες “λάτρεις” που γνώρισα στις ομάδες συζητήσεων, έλκονται από άντρες σε τροχήλατες καρέκλες και όχι από άντρες με ακρωτηριασμό. Τώρα, γιατί οι άντρες “λάτρεις” έλκονται από γυναίκες με ακρωτηριασμό και οι γυναίκες “λάτρεις” έλκονται από άντρες σε τροχήλατη καρέκλα, είναι κάτι που δεν το ξέρω. Από την άλλη πλευρά βέβαια ούτε οι ίδιοι το ξέρουν. Όπως λέει και ένας “λάτρης”: ”Ο λάτρης είναι απλώς αυτό που είσαι και εσύ”.

ΟΙ YΠΟΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΟΞΟΙ

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες “λάτρεων” της αναπηρίας:Αυτοί που περιέγραψα παραπάνω, οι οποίοι έλκονται από άτομα με αναπηρίες, οι “υποκρινόμενοι”, δηλαδή αυτοί που υποκρίνονται ότι είναι ανάπηροι, και οι “επίδοξοι”, δηλαδή αυτοί που θέλουν να γίνουν ανάπηροι. Αυτοί που υποκρίνονται τους ανάπηρους θέλουν να αισθάνονται ως ανάπηροι. Ένας “λάτρης” αυτής της κατηγορίας, ρωτάει σε ομάδα συζήτησης στο Διαδίκτυο, από πού μπορεί να αγοράσει ορθοστάτη στη μαύρη αγορά-για να μπορεί να χρησιμοποιεί στον περίπατό του τα καινούργια δεκανίκια του.”H μεγαλύτερη μου εξάρτηση είναι ότι θέλω να αισθάνομαι παράλυτος. Μπορώ να το βιώσω μόνο όταν χρησιμοποιώ δεκανίκια ή τροχήλατη καρέκλα σε δημόσιους χώρους.” Παραδέχεται ότι έχει απογοητευτεί από τις μικρές τουαλέτες με το σκαλοπάτι και δεν είναι σίγουρος γιατί με τη θέλησή του ανέχεται αυτές τις ανοησίες. “Δεν ξέρω. Έχω ένα πραγματικό πρόβλημα όρασης και ξέρω πως είναι να ζει κανείς μ’ αυτό τον τρόπο. Θα θεωρούσε κάποιος ότι η πραγματική μου αναπηρία θα έκανε τη διαφορά. Με κάποιο παράξενο τρόπο όμως, δεν την κάνει”.

Ενώ οι περισσότεροι “υποκρινόμενοι” δε βγαίνουν έξω, πολλοί—από τότε που ήταν παιδιά ακόμη—έχουν δέσει το ένα τους πόδι, έχουν φτιάξει δεκανίκια και έχουν μιμηθεί, μέσα στο σπίτι τους, άτομα που έχουν ακρωτηριασμό. Οι “επίδοξοι”, αντίθετα, βλέπουν την αναπηρία σαν “το κόκκινο πανί”. Παρόλο που η έρευνα της AMPIX βρήκε ότι 71% των μελών της έχουν φαντασιωθεί ότι έχουν οι ίδιοι κάποιο ακρωτηριασμό, οι περισσότεροι “λάτρεις” και “υποκρινόμενοι” λένε ότι δε θα ήθελαν να είχαν οι ίδιοι μια πραγματική αναπηρία. Πάντως, τα ιατρικά περιοδικά, τους έχουν περιγράψει ως άτομα που έχουν προσπαθήσει να κόψουν ή να πυροβολήσουν τα πόδια τους. Ένας “λάτρης” είπε σε ομάδα συζήτησης στο Διαδίκτυο ότι ξέρει μια γυναίκα “που έβαζε πάγο στα πόδια της, για να πάθει γάγγραινα και θέλει να ακρωτηριαστούν και τα δυο της πόδια πάνω από το γόνατο”. “Αυτή η επιθυμία, λέει, είναι το ίδιο έντονη μ’ αυτή που έχουν οι “λάτρεις”, να είναι δηλαδή με τον “ακρωτηριασμένο” της ζωής τους”.

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΛΑΤΡΕΙΣ

Για πιο λόγο έχει ένα άτομο την έντονη επιθυμία να κάνει έρωτα με κάποιο άτομο με αναπηρία, να προσποιείται ότι είναι ή να θέλει να γίνει ο ίδιος άτομο με αναπηρία; Σύμφωνα με την έρευνα της AMPIX αυτή η παρόρμηση ξεκινάει τυπικά στα 12 χρόνια. Ένας “λάτρης”, με τον οποίο μίλησα, συμφωνεί:”Η δωδεκάχρονη γειτόνισσα μου έσπασε το πόδι της και το είχε σε γύψο. Ήμασταν και οι δυο στην εφηβεία και όπως είναι φυσιολογικό ενδιαφερθήκαμε για το sex. Θυμάμαι τη θαυμάσια αίσθηση του πρώτου πραγματικού μου φιλιού ενώ ταυτόχρονα ο γύψος της πίεζε το πόδι μου. Το φιλί και η “αναπηρία της” πρέπει να αποτυπώθηκαν μόνιμα πάνω μου”. Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι οι “λάτρεις” δημιουργούν κατά την παιδική ηλικία ένα εξαρτημένο αντανακλαστικό και πιστεύουν ότι οι ανάγκες τους για προσοχή, αγάπη και στοργή μπορούν να ικανοποιηθούν μόνο αν έχουν κάποια αναπηρία. Αυτό υπονοεί ότι οι “λάτρεις”—και όχι μόνο οι “υποκρινόμενοι” και οι “επίδοξοι”—πρέπει να φαίνεται ότι έχουν κάποια αναπηρία ή να αποκτήσουν μια πραγματική αναπηρία, προκειμένου έτσι να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους για αγάπη. Η έλξη που νιώθουν οι “λάτρεις” προς τα άτομα που έχουν κάποια αναπηρία είναι ένα είδος προβολής. Αυτό σημαίνει ότι οι “λάτρεις” θέλουν να αγαπούν και να φροντίζουν αυτούς που έχουν κάποια αναπηρία, φανερώνοντας έτσι τον τρόπο με τον οποίο θα ήθελαν να αγαπηθούν και οι ίδιοι από τους άλλους.

Συζητώντας στο Διαδίκτυο με άλλους ανθρώπους που έχουν κάποια αναπηρία ανακάλυψα ότι οι αντιδράσεις τους απέναντι στους “λάτρεις” ποικίλουν και κυμαίνονται από αδιαφορία μέχρι οργή. Μια γυναίκα με ακρωτηριασμό λέει ότι θεωρεί τους “λάτρεις” “συναρπαστικούς και συγχρόνως τρομακτικούς”. Mια άλλη γυναίκα που κινείται με τροχήλατη καρέκλα γράφει, με έκδηλη την οργή στα κείμενα της, ότι θεωρεί την έλξη που νιώθουν οι “λάτρεις” προς τους ανθρώπους με αναπηρίες “αρρωστημένη, διεστραμμένη και ψυχωτική”. Ένας άντρας με αναπηρία γράφει “Μου αρέσουν αυτοί που έχουν ακρωτηριασμό πάνω από το λαιμό”. Πολύ χαίρομαι που συναντώ τόσους πολλούς από εσάς στο Διαδίκτυο. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι ακόμα και οι “λάτρεις” κριτικάρουν τους “επίδοξους”. Ενώ είναι συγκρατημένοι και ευγενικοί στις δημόσιες συζητήσεις, αρκετοί “λάτρεις” μου έχουν εκμυστηρευτεί προσωπικά ότι “οι επίδοξοι είναι αρρωστημένοι και αλλόκοτοι”.
Ήμουν καλεσμένος σε μια εβδομαδιαία συνάντηση στο Διαδίκτυο, σε μια ομάδα συζήτησης. Ξαφνιάστηκα από το γεγονός ότι οι λάτρεις δε μου φάνηκαν ούτε αρρωστημένοι ούτε ψυχωτικοί. Οι συμμετέχοντες είναι αναλυτές υπολογιστών, γιατροί, μηχανικοί και επαγγελματίες τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Γίνεται αρκετή συζήτηση γύρω από τις ενοχές που έχουν λόγω της “μη αποδεκτής κοινωνικά έλξης” που νιώθουν και από το φόβο ότι κάποιοι άλλοι θα τους λιντσάρουν λόγω του “μικρού βρώμικου μυστικού τους”. Πολλοί περιγράφουν μια φοβερή απογοήτευση από το γεγονός ότι δε μπορούν να βρουν ένα άτομο με αναπηρία, για να βγουν μαζί του. Υπάρχει, όμως, και πολύ μεγάλη διάθεση αυτοσαρκασμού που φαίνεται από τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούν στο Διαδίκτυο: Ampman, Orthocite, Braceleg, Legman, Amp4me, και το απλό αλλά κλασσικό Adevote.

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα

Ενώ οι λάτρεις δε θα πρέπει να χαρακτηρίζονται ως ψυχωτικοί, παρόλα αυτά πρέπει να αναρωτηθούμε, πως μπορεί να ανθίσει μια πραγματική σχέση, όταν κάποιος είναι “καθηλωμένος” σε κάποιο μέρος του σώματος μας που απωθεί όλους τους άλλους και που αρέσει ελάχιστα ακόμα και σε εμάς τους ίδιους. Ζήτησα από ένα “λάτρη” να μου απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα.
Κανένας τους δε δέχεται ότι οι “λάτρεις” είναι παθιασμένοι ή φετιχιστές. Ένας “λάτρης” υποστηρίζει :”Η έλξη προς την αναπηρία είναι απλώς μια προτίμηση, όπως το να προτιμάς τις ξανθιές γυναίκες ή τις γυναίκες που έχουν μεγάλο στήθος. Το κολόβωμα μιας γυναίκας είναι μόνο η αρχή μιας σχέσης και όχι όλη η σχέση”. Μια ευρέων αντιλήψεων γυναίκα με ακρωτηριασμό απάντησε:”Δε θέλω να είμαι αντικείμενο του sex ή να είμαι με έναν άντρα που είναι παθιασμένος με το στήθος μου. Μπορεί να υπάρξει σχέση όταν ο άντρας είναι παθιασμένος με το κολόβωμά μου;”
Oι σχέσεις είναι το βασικό ζητούμενο. Σύμφωνα με την έρευνα της AMPIX παρόλο που 55% των “λάτρεων” έχουν βγει ραντεβού και 40% έχουν κάνει έρωτα με κάποιο άτομο με ακρωτηριασμό, μόνο 5% είναι παντρεμένοι με κάποιο άτομο που έχει κάποιο ακρωτηριασμό. Αυτά τα ευρήματα επιβεβαιώνουν τη συχνά αναφερόμενη παρατήρηση ότι κανένας “ακρωτηριασμένος” δεν είναι ο κατάλληλος “ακρωτηριασμένος” για έναν “λάτρη”. Όταν ένα “κολόβωμα” γίνεται άνθρωπος και όχι ένα φαντασιωσικό αντικείμενο του sex, η εκπλήρωση των συναισθηματικών αναγκών μέσα από το μηχανισμό της προβολής δεν είναι πλέον εφικτή και ο “λάτρης” ψάχνει για άλλον “ακρωτηριασμένο”.
Στην πραγματικότητα “ο ιδανικός ανάπηρος” μπορεί να μην έχει την παραμικρή ιδέα για τους “λάτρεις” και τα ενδιαφέροντά τους. Μια γυναίκα που ξέρω, η οποία κινείται με τροχήλατη καρέκλα, δέχτηκε ένα τηλέφωνο από έναν άντρα που ήταν “ο φίλος ενός φίλου” και της ζήτησε να φάνε έξω μαζί. Κατά τη διάρκεια του γεύματος άρχισε να μιλάει για τη γυναίκα και για τα παιδιά του.
“Μισό λεπτό” του είπε “ είσαι παντρεμένος;”
“Φυσικά” είπε εκείνος “Ανήκω σε ένα club που έχει ένα κατάλογο γυναικών που έχουν αναπηρία, εκεί βρήκα το τηλέφωνό σου. Αυτό που πραγματικά θέλω είναι να κάνω έρωτα μαζί σου.”
Η φίλη μου σοκαρισμένη έφυγε αμέσως. Δεν είχε ξανακούσει για τους λάτρεις και δικαιολογημένα την τρόμαξε το γεγονός ότι το τηλέφωνό της ήταν σε μια τέτοια λίστα και φοβήθηκε ότι μπορεί να την κυνηγήσουν και να την καταδιώξουν. Ευτυχώς, δεν ξαναείδε και δεν ξανάκουσε αυτόν τον άντρα, ούτε της τηλεφώνησε ξανά κανένα άλλο μέλος του club.
Θα πρέπει άραγε να είμαστε καχύποπτοι ή ακόμα και φοβισμένοι με κάθε άτομο που μας βρίσκει ελκυστικούς; Μια τέτοια επαγρύπνηση θα περιόριζε και θα έθλιβε τη ζωή μας. Όμως την επόμενη φορά που θα βγείτε για πρώτη φορά με κάποιον, αν αυτός κοιτάει διαρκώς την τροχήλατη καρέκλα σας συζητάει για τα προσθετικά σας μέλη και θέλει να χρησιμοποιήσει τα δεκανίκια σας…

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Αυτό είναι ένα άρθρο του BOB STORRS που δημοσιεύθηκε στο New Mobility στις 30 Σεπτεμβρίου 1999.

Απόδοση στα Ελληνικά: Χαρά Αναγνωστοπούλου. Ψυχολόγος. Email: anagnostopoulou@altavista.com

Kelly Bruno

Kelly is on her way to the Hawaii Iron Man!!! Track her progress at Ironman.com!

Kelly was on the cover of the October 2007 issue of Endurance Magazine! See the full article here.

WHO SHE IS: Kelly Bruno was born on 23 March, 1984 with a birth defect that resulted in the amputation of her right leg below the knee. If the story ended there it would belong on some feel-good Saturday Morning Special, and not on Ranger Up. Luckily it doesn’t and we all have the pleasure of staring at pictures of her kicking all kinds of ass. In addition to being out-of-this-world hot, a published author, and a Biology/Pre-Med graduate from a prestigious university(that would probably rally for weeks if we published its name here), she has taken the world of disabled athletics by storm, claiming the 200-meter and 800-meter track and field world records for below-the-knee amputees while still in high school. Her 800-meter record still stands today. In April 2007, She became the amputee World Record Holder for the Iron Man Triathlon.

The suffering involved in sprinting wasn’t nearly enough and Kelly began a career in cross-country, where she quickly became one of the top runners on her high-school team, clocking in sub-seven-minute-mile averages. As high school wound to a close, Kelly tried to keep up the proud tradition of service to the nation that her father maintained in the Foreign Service by applying to all of the military branches. She was roundly rejected, despite her ability to easily max the men’s physical fitness test for all services.

With the challenges that the military provides removed from her realm of possibility, Kelly decided to ramp of the physical torture by becoming a tri-athlete. She has now completed numerous triathlons and half-marathons, as well as two Half-Iron Mans, and is currently preparing for her first ever full Iron Man in 2007 (We’re not sure, but we think that means a crap load of swimming and biking, followed by a marathon for a few extra giggles) and has a great shot at qualifying for the Paralympics. The coolest thing about her approach to these events is that despite her numerous accolades in disabled athletics, including placing 2nd in the ITU Triathlon World Championships, she’s gunning for YOU. She doesn’t want to be the best disabled athlete – she wants to sprint by your two-legged butt at sub-seven minute pace after a couple of hours of misery and leave you wondering what the heck just happened.

We would also like to reiterate that she is very hot.

WHY WE LOVE HER REASON #1: At the 2004 Uwharrie Mountain Run, which is an absolutely brutal event for those of you that love physical torture, Kelly was trucking down the final stretch, a little over 200 meters from the finish, when her prosthetic snapped in half, leaving her tiny body bouncing off the unforgiving landscape. Wasting no time, covered in blood, and effectively one-legged, Kelly hopped up on her left leg, grabbed her prosthetic and AGGRESSIVELY hopped in the final stretch. If this doesn’t seem cool to you, try hopping 200 meters sometime – we won’t even make you carry your own leg.

WHY WE LOVE HER REASON #2: She was told before the race that the demands of the mountain run were too much for her prosthetic, but did it anyway. Before you ask why she would do it, given that advice, I’m going to throw out a few phrases I’m sure NONE of you have heard. - “If you keep running on it, you’ll get a stress fracture.” - “It’ll never heal if you keep lifting.” - “You really just need to rest. Just tell your NCOs that you can’t do PT for a while.”

WHY WE LOVE HER REASON #3: At the 2006 Lake Crabtree Sprint Triathlon, Kelly’s leg got caught in the mud during her transition to the bike and she ended up crashing hard and legless with the additional bonus of having her bike smash on top of her. She promptly hopped up, reattached, added a few expletives to the world and trucked on, finishing near the top of her age group. We gave her double points for Rangering Up and for swearing.

WHY WE LOVE HER REASON #4: Did we mention that she is hot?

Want to send Kelly fan mail?
Send e-mails to KellyBruno@rangerup.com.