ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ:

18 Νοεμβρίου, 2012

Οι βασικές ωφέλειες του πυγοραπίσματos

Το χτύπημα στον πισινό την ώρα του σεξ είναι η πιο ευγενική χορηγία των αντρών στο γυναικείο οργασμό.




Από την Ειρήνη Χειρδάρη

Σε όλη μου τη ζωή μόνο δύο γυναίκες συνάντησα που δεν τους άρεσε το πυγοράπισμα. Η μία ήταν μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος, σκληροπυρηνική φεμινίστρια, που βρισκόταν για διακοπές στην Ελλάδα. Εκείνο το διάστημα είχε κοιμηθεί με τρεις Έλληνες. Μου ζητούσε τα ρέστα επειδή όλοι οι άντρες σε αυτήν τη φαλλοκρατική χώρα που ζω υποτιμούν έτσι τις γυναίκες χτυπώντας τις στον πισινό! Η άλλη ήταν μία ερωμένη του καλύτερού μου φίλου. Για την ακρίβεια, η ερωμένη εκείνη που τον παίδεψε περισσότερο απ' όλες για να κάνουν σεξ. Κορίτσι «γαλλικά-μπαλέτο-πιάνο», αν καταλαβαίνετε το στυλ. Θυμάμαι πολύ καλά την τελευταία φορά που την είδα. Είχαμε βγει όλοι μαζί για φαγητό και το ζευγάρι μάλωνε για το παραμικρό. Εκείνη τον αποκαλούσε άξεστο, εκείνος την έλεγε ασέξουαλ. Όταν έφυγε φουρκισμένη από το δείπνο, ο φίλος μου μου αποκάλυψε ότι ο λόγος που βρίσκονταν στα χωρίσματα ήταν στην πραγματικότητα το γεγονός ότι της είχε ρίξει μερικές ξυλιές στον πισινό την ώρα του σεξ! Ναι, λοιπόν, αυτές ήταν οι μοναδικές γυναίκες που άκουσα ότι δεν τους άρεσε το πυγοράπισμα, αυτή η κατά τα άλλα ευγενική χορηγία των αντρών στον οργασμό.
«Ο φίλος μου, πάντα με χτυπά στον πισινό την ώρα του σεξ», έλεγε πρόσφατα μια γνωστή σε μια κοριτσοπαρέα όπου είχα βρεθεί. «Κάθε φορά που το χέρι του πέφτει σε αυτό το σημείο, νιώθω ρίγη να διαπερνούν όλο μου το σώμα». Μια άλλη από την παρέα έλεγε ότι ο δικός της φίλος χρησιμοποιεί το πυγοράπισμα μόνο προς το τέλος του σεξ. «Απλώς γιατί όταν κάνει κάτι τέτοιο τελειώνω αυτόματα». Όλες μαζί προσπάθησαν να εντοπίσουν γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να αρέσει στις γυναίκες. Αν μη τι άλλο, δεν θα έπρεπε να το βρίσκουν υποτιμητικό; Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, οι βασικές ωφέλειες του πυγοραπίσματος που μπορέσαμε να καταγράψουμε είναι οι εξής:

>> Στον πισινό (πυγή, αρχαιοπρεπώς) υπάρχουν νευρικές απολήξεις που
κάνουν κάθε άγγιγμα ιδιαίτερα ερεθιστικό. Και όσο πιο έντονο το άγγιγμα, τόσο καλύτερο. Ο ποπός είναι το μόνο σημείο του γυναικείου σώματος που είναι ανθεκτικό στον πόνο.

>> Κάθε γυναίκα, ακόμη και η πιο δυναμική, στην πραγματικότητα θέλει
να κατακτηθεί από έναν άντρα. Με το πυγοράπισμα της δείχνετε ξεκάθαρα ποιος έχει την εξουσία στο σεξ. Την κάνετε να νιώθει αδύναμη στα χέρια σας, ότι έχετε τον έλεγχο πάνω της.

>> Το πυγοράπισμα είναι μία κίνηση που κάνουν ενστικτωδώς οι

περισσότεροι άντρες, χωρίς κανείς να τους έχει πει αν αυτό αρέσει στις γυναίκες ή όχι. Είναι κάπως όπως οι αρσενικές γάτες δαγκώνουν τις θηλυκές την ώρα του σεξ. Όλα αυτά μας υπενθυμίζουν ότι κάτω από τα ρούχα, το μέικ απ και τους καλούς τρόπους που χρησιμοποιούμε για να φλερτάρουμε, την ώρα που πέφτουμε στο κρεβάτι επιστρέφουμε στην εποχή που βρισκόμασταν στη ζούγκλα.

>> Το πυγοράπισμα έχει κάτι το παιδικό. Μας θυμίζει τις ξυλιές στον
πισινό που μας έδινε ο μπαμπάς μας όταν ήμασταν άτακτα παιδιά. Τα χρόνια που ακολούθησαν γεμίσαμε ενοχές, προδώσαμε, απατήσαμε, κλέψαμε τον άντρα κάποιας άλλης, είπαμε ψέματα. Είναι λυτρωτικό κάποιος επιτέλους να μας λέει «είσαι πολύ κακό κορίτσι» και να μας τις βρέχει, αλλά να ξέρουμε ότι ουσιαστικά μας αγαπάει. Γιατί ο μπαμπάς πάντα μας αγαπάει.
Αν, λοιπόν, δεν έχετε ήδη βάλει αυτό το παιχνίδι στην ερωτική σας ζωή, να ξέρετε ότι είναι σχεδόν απαραίτητο για να σας ερωτευτεί μία γυναίκα. Αν είναι εκείνη από πάνω, χρησιμοποιήστε τα ελεύθερα χέρια σας για μερικές ξυλιές. Καθώς το χέρι πέφτει πάνω στο σύμβολο του φεγγαριού, το γραπώνει, για να μπορείτε έτσι να την ανεβοκατεβάζετε και να την καθοδηγείτε όπως θέλετε εσείς. Το χέρι ξαναπέφτει μετά από λίγο με δύναμη, ξαναγραπώνει και ούτω καθεξής.
Το ιδανικό είναι όταν είστε εσείς πίσω της. Φροντίστε να την κρατάτε σφιχτά από τη μέση και με τα δύο χέρια. Κάθε τόσο, το ένα χέρι φεύγει για να κατέβει στον πισινό της. Και βέβαια πρέπει να πέφτει με ανοιχτή παλάμη, ώστε να ακούγεται ο ήχος του χαστουκιού.
Οι ξυλιές, ωστόσο, δεν είναι ένα παιχνίδι μόνο για την κρεβατοκάμαρα.
Σε ανύποπτες φάσεις, καθώς εκείνη στρώνει το κρεβάτι ή βάφεται, σηκώστε τη φούστα της και ρίξτε της μια-δυο.
Οτιδήποτε λάθος κι αν κάνει, αν ας πούμε σας έστησε στο ραντεβού, πείτε της ότι είναι πολύ κακό κορίτσι, ξαπλώστε τη στα γόνατά σας και σηκώστε ξανά τη φούστα. Και, τέλος, τις χαλαρές ώρες που της κάνετε μασάζ για να αποκοιμηθεί, ξυπνήστε λίγο το ζώο μέσα της. Κατεβάστε της το εσώρουχο, χαϊδέψτε και ύστερα «ζυμώστε» με δύναμη την περιοχή και ρωτήστε την τι θέλει να κάνετε. Αν αυτό που σας πει δεν σας αρέσει («τίποτα, να κοιμηθούμε», για παράδειγμα), δώστε τις μερικές ξυλιές.
Αν η φίλη σας δεν είναι μαθημένη σε αυτά τα παιχνίδια, ίσως στην αρχή σαστίσει. Δημιουργήστε οπωσδήποτε ρομαντική ατμόσφαιρα για να χαλαρώσει. Μπορείτε, λόγου χάριν, να βάλετε να παίζει ένας κλασικός ρομαντικός σκοπός, του στυλ «touch me with your naked hand, touch me with your glove, dance me till the end of love». Και σίγουρα αυτήν τη φορά θα προσέξει καλύτερα τους στίχους.

06 Απριλίου, 2012

Nietzsche...

Τάδε έφη... ο Νietzsche για την ράτσα μας
«Αποδεδειγμένα, σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός, προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.
 
«Οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι
κάθε επερχόμενου πολιτισμού...»
Η προσπάθεια αυτή, είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή, στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. 
Έτσι ξανά και ξανά, μια οργή ποτισμένη με μίσος, ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή), ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. 
Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος. 
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους, δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα, να απαλλαγούμε απ' αυτούς.
 Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους, έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή, να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. 
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. 
Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι, οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα, όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών, είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται, οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»!!!