ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ:

21 Οκτωβρίου, 2015

Πυγοράπισμα Το ερωτικό χτύπημα στον πισινό

 Το χτύπημα στον πισινό είναι μία κίνηση που κάνουν ενστικτωδώς οι περισσότεροι άντρες, χωρίς κανείς να τους έχει πει αν αυτό αρέσει στις γυναίκες ή όχι. Διαβάστε όσα έχει γράψει για το “σπορ” η (μοναδική) Ειρήνη Χειρδάρη. Σε όλη μου τη ζωή... μόνο δύο γυναίκες συνάντησα που δεν τους άρεσε το πυγοράπισμα. Η μία ήταν μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος, σκληροπυρηνική φεμινίστρια, που βρισκόταν για διακοπές στην Ελλάδα. Εκείνο το διάστημα είχε κοιμηθεί με τρεις Έλληνες. Μου ζητούσε τα ρέστα επειδή όλοι οι άντρες σε αυτήν τη φαλλοκρατική χώρα που ζω υποτιμούν έτσι τις γυναίκες χτυπώντας τις στον πισινό! Η άλλη ήταν μία ερωμένη του καλύτερού μου φίλου. Για την ακρίβεια, η ερωμένη εκείνη που τον παίδεψε περισσότερο απ’ όλες για να κάνουν σεξ. Κορίτσι «γαλλικά-μπαλέτο-πιάνο», αν καταλαβαίνετε το στυλ. Θυμάμαι πολύ καλά την τελευταία φορά που την είδα. Είχαμε βγει όλοι μαζί για φαγητό και το ζευγάρι μάλωνε για το παραμικρό.
Εκείνη τον αποκαλούσε άξεστο, εκείνος την έλεγε ασέξουαλ. Όταν έφυγε φουρκισμένη από το δείπνο, ο φίλος μου μου αποκάλυψε ότι ο λόγος που βρίσκονταν στα χωρίσματα ήταν στην πραγματικότητα το γεγονός ότι της είχε ρίξει μερικές ξυλιές στον πισινό την ώρα του σεξ! Ναι, λοιπόν, αυτές ήταν οι μοναδικές γυναίκες που άκουσα ότι δεν τους άρεσε το πυγοράπισμα, αυτή η κατά τα άλλα ευγενική χορηγία των αντρών στον οργασμό. «Ο φίλος μου, πάντα με χτυπά στον πισινό την ώρα του σεξ», έλεγε πρόσφατα μια γνωστή σε μια κοριτσοπαρέα όπου είχα βρεθεί. «Κάθε φορά που το χέρι του πέφτει σε αυτό το σημείο, νιώθω ρίγη να διαπερνούν όλο μου το σώμα». Μια άλλη από την παρέα έλεγε ότι ο δικός της φίλος χρησιμοποιεί το πυγοράπισμα μόνο προς το τέλος του σεξ. «Απλώς γιατί όταν κάνει κάτι τέτοιο τελειώνω αυτόματα». Όλες μαζί προσπάθησαν να εντοπίσουν γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να αρέσει στις γυναίκες. Αν μη τι άλλο, δεν θα έπρεπε να το βρίσκουν υποτιμητικό; Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, οι βασικές ωφέλειες του πυγοραπίσματος που μπορέσαμε να καταγράψουμε είναι οι εξής: Στον πισινό (πυγή, αρχαιοπρεπώς) υπάρχουν νευρικές απολήξεις που κάνουν κάθε άγγιγμα ιδιαίτερα ερεθιστικό. Και όσο πιο έντονο το άγγιγμα, τόσο καλύτερο. Ο ποπός είναι το μόνο σημείο του γυναικείου σώματος που είναι ανθεκτικό στον πόνο. Κάθε γυναίκα, ακόμη και η πιο δυναμική, στην πραγματικότητα θέλει να κατακτηθεί από έναν άντρα. Με το πυγοράπισμα της δείχνετε ξεκάθαρα ποιος έχει την εξουσία στο σεξ. Την κάνετε να νιώθει αδύναμη στα χέρια σας, ότι έχετε τον έλεγχο πάνω της. Το πυγοράπισμα είναι μία κίνηση που κάνουν ενστικτωδώς οι περισσότεροι άντρες, χωρίς κανείς να τους έχει πει αν αυτό αρέσει στις γυναίκες ή όχι. Είναι κάπως όπως οι αρσενικές γάτες δαγκώνουν τις θηλυκές την ώρα του σεξ. Όλα αυτά μας υπενθυμίζουν ότι κάτω από τα ρούχα, το μέικ απ και τους καλούς τρόπους που χρησιμοποιούμε για να φλερτάρουμε, την ώρα που πέφτουμε στο κρεβάτι επιστρέφουμε στην εποχή που βρισκόμασταν στη ζούγκλα. Το πυγοράπισμα έχει κάτι το παιδικό. Μας θυμίζει τις ξυλιές στον πισινό που μας έδινε ο μπαμπάς μας όταν ήμασταν άτακτα παιδιά. Τα χρόνια που ακολούθησαν γεμίσαμε ενοχές, προδώσαμε, απατήσαμε, κλέψαμε τον άντρα κάποιας άλλης, είπαμε ψέματα. Είναι λυτρωτικό κάποιος επιτέλους να μας λέει «είσαι πολύ κακό κορίτσι» και να μας τις βρέχει, αλλά να ξέρουμε ότι ουσιαστικά μας αγαπάει. Γιατί ο μπαμπάς πάντα μας αγαπάει. Αν, λοιπόν, δεν έχετε ήδη βάλει αυτό το παιχνίδι στην ερωτική σας ζωή, να ξέρετε ότι είναι σχεδόν απαραίτητο για να σας ερωτευτεί μία γυναίκα. Αν είναι εκείνη από πάνω, χρησιμοποιήστε τα ελεύθερα χέρια σας για μερικές ξυλιές. Καθώς το χέρι πέφτει πάνω στο σύμβολο του φεγγαριού, το γραπώνει, για να μπορείτε έτσι να την ανεβοκατεβάζετε και να την καθοδηγείτε όπως θέλετε εσείς. Το χέρι ξαναπέφτει μετά από λίγο με δύναμη, ξαναγραπώνει και ούτω καθεξής.
Το ιδανικό είναι όταν είστε εσείς πίσω της. Φροντίστε να την κρατάτε σφιχτά από τη μέση και με τα δύο χέρια. Κάθε τόσο, το ένα χέρι φεύγει για να κατέβει στον πισινό της. Και βέβαια πρέπει να πέφτει με ανοιχτή παλάμη, ώστε να ακούγεται ο ήχος του χαστουκιού. Οι ξυλιές, ωστόσο, δεν είναι ένα παιχνίδι μόνο για την κρεβατοκάμαρα. Σε ανύποπτες φάσεις, καθώς εκείνη στρώνει το κρεβάτι ή βάφεται, σηκώστε τη φούστα της και ρίξτε της μια-δυο. Οτιδήποτε λάθος κι αν κάνει, αν ας πούμε σας έστησε στο ραντεβού, πείτε της ότι είναι πολύ κακό κορίτσι, ξαπλώστε τη στα γόνατά σας και σηκώστε ξανά τη φούστα. Και, τέλος, τις χαλαρές ώρες που της κάνετε μασάζ για να αποκοιμηθεί, ξυπνήστε λίγο το ζώο μέσα της. Κατεβάστε της το εσώρουχο, χαϊδέψτε και ύστερα «ζυμώστε» με δύναμη την περιοχή και ρωτήστε την τι θέλει να κάνετε. Αν αυτό που σας πει δεν σας αρέσει («τίποτα, να κοιμηθούμε», για παράδειγμα), δώστε τις μερικές ξυλιές. Αν η φίλη σας δεν είναι μαθημένη σε αυτά τα παιχνίδια, ίσως στην αρχή σαστίσει. Δημιουργήστε οπωσδήποτε ρομαντική ατμόσφαιρα για να χαλαρώσει. Μπορείτε, λόγου χάριν, να βάλετε να παίζει ένας κλασικός ρομαντικός σκοπός, του στυλ «touch me with your naked hand, touch me with your glove, dance me till the end of love». Και σίγουρα αυτήν τη φορά θα προσέξει καλύτερα τους στίχους.
www.blogotsarka.gr


17 Μαρτίου, 2014

Η σεξουαλική ανάπτυξη και ζωή των εφήβων με ειδικές ανάγκες

  • Τις τελευταίες δεκαετίες με την πρόοδο που επιτεύχθηκε στην αντιμετώπιση των οξέων και λοιμωδών νοσημάτων υπήρξε μια σημαντική στροφή του ενδιαφέροντος των ιατρών και των παιδιάτρων στα ιδιαίτερα προβλήματα των χρόνιων νοσημάτων. Με την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης των εφήβων με χρόνια νοσήματα προέκυψε η ανάγκη για την βελτίωση της ποιότητας ζωής του όλο και αυξανόμενου αριθμού των ατόμων αυτών. Εμμανουηλίδου Ελευθερία, ιατρός




    Μια σημαντική ομάδα νέων με χρόνια προβλήματα είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν κινητικές και νευρολογικές αναπηρίες όπως αυτοί με εγκεφαλική παράλυση. Τα άτομα αυτά επωφελήθηκαν από τις πρόσφατες εξελίξεις της ιατρικής, από την προώθηση των δικαιωμάτων των ατόμων με ειδικές ανάγκες και από τις κινήσεις για την ανεξάρτητη διαβίωση τους. Η αλήθεια είναι ότι σε μεγαλύτερο βαθμό έχουν γίνει κατανοητοί οι σωματικοί περιορισμοί και οι ανάγκες των ΑΜΕΑ (άτομα με ειδικές ανάγκες). Η κοινωνία έχει μείνει πίσω στην κατανόηση και την αντιμετώπιση των ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων της αναπηρίας καθώς και σε θέματα που σχετίζονται με την κοινωνικοποίηση των ατόμων αυτών. Είναι κατανοητό ότι τα παιδιά με αυτά τα προβλήματα έχουν τις ίδιες ανάγκες με τα άλλα παιδιά για τρυφερότητα, παιχνίδι και συναναστροφή με τους συνομηλίκους τους. Καθώς μεταβαίνουν στην εφηβεία και στην ενήλικο ζωή πρέπει να περάσουν από τα ίδια στάδια και να αντιμετωπίσουν τις ίδιες προκλήσεις με τους συνομηλίκους τους. Έχουν παρόμοιες απορίες, ανησυχίες, όνειρα και προσδοκίες. Πολύ σημαντικό κομμάτι της μετάβασης από την παιδική στην εφηβική και ενήλικο ζωή είναι και η ανάπτυξη της σεξουαλικότητας, μιας έννοιας απόλυτα συνυφασμένης με την ανθρώπινη ύπαρξη. Πολλά έχουν γραφτεί για την σεξουαλική ανάπτυξη των φυσιολογικών παιδιών και εφήβων. Αντιθέτως ελάχιστες είναι οι αναφορές για το θέμα αυτό σε παιδιά με κινητικά και νευρολογικά προβλήματα. Η σεξουαλικότητα μπορεί να οριστεί ως ένα περίπλοκο φαινόμενο που περιλαμβάνει πολλά συστατικά όπως η ταυτότητα του φύλου, το βιολογικό σεξ, οι ρόλοι και οι συμπεριφορές ενός ατόμου ανάλογα με το φύλο του. Η σεξουαλικότητα επηρεάζεται σημαντικά από την διανοητική, συναισθηματική, ψυχολογική, φυσική και κοινωνική κατάσταση του ατόμου. Το ζήτημα αυτό εκτείνεται πολύ πέρα από την σωματική επαφή.  

    Είναι τόσο προσωπικό όσο και κοινωνικό φαινόμενο. Περιλαμβάνει θέματα όπως η εμπιστοσύνη, η οικειότητα, η αποδοχή, η κοινωνικότητα, τα σχέδια για την ανάπτυξη σχέσης με ένα σημαντικό άλλο άτομο και την δημιουργία οικογένειας. Καθένα από τα στοιχεία της σεξουαλικότητας είναι σημαντικά και η επιτυχία ή η αποτυχία στις προκλήσεις που προκύπτουν κατά την σεξουαλική ανάπτυξη παίζουν βασικό ρόλο στην προσαρμογή στην ενήλικο ζωή. Η αναπηρία προσθέτει έναν ακόμη επιβαρυντικό παράγοντα για την δύσκολη διαδικασία της σεξουαλικής ωρίμανσης. Τα άτομα με αναπηρίες σπανίως απεικονίζονται στα δημοφιλή ΜΜΕ ως σεξουαλικά όντα. Αυτό μας δίνει την εντύπωση ότι δεν πρέπει να περιλαμβάνονται στην καθημερινή πραγματικότητα των ρομαντικών σχέσεων, στην σεξουαλική ζωή και στην δημιουργία οικογένειας. Ανέκαθεν επικρατούσαν κάποιοι μύθοιγια την σεξουαλικότητα των ατόμων με ειδικές ανάγκες. 
     
    Έτσι είναι διαδεδομένη η άποψη ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες ( ΑΜΕΑ ) έχουν παιδική όψη και συμπεριφορά, είναι εξαρτημένα και έχουν ανάγκη προστασίας. Αυτός ο μύθος δημιουργεί την εντύπωση ότι τα ΑΜΕΑ δεν μπορούν να δημιουργήσουν μια σχέση που θα βασίζεται στην ισοτιμία των συντρόφων. Ο μύθος ότι είναι αιώνια παιδιά δημιουργεί την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα άτομα αυτά είναι α-σεξουαλικά και ότι θέματα που αφορούν την προσωπική τους εικόνα δεν τους αφορούν. Κυριαρχεί επομένως η άποψη ότι μια ανεπάρκεια σε έναν τομέα ( νοητικό ή κινητικό ) συνδυάζεται με ανεπάρκεια σε όλους τους άλλους τομείς όπως και στον τομέα της σεξουαλικότητας. 

    Ένας τρίτος μύθος για τα ΑΜΕΑ είναι ότι έχουν αυξημένες και ανεξέλεγκτες σεξουαλικές ορμές που πολλές φορές τις εκφράζουν με τη βία. Αυτό οδηγεί πολλές φορές στην απόκρυψη πληροφοριών και στην στέρηση εκπαίδευσης για σεξουαλικά ζητήματα με την προσδοκία ότι αυτό θα περιορίσει τις παρεκτροπές. Τα αποτελέσματα ερευνών που μελέτησαν την βάση των μύθων αυτών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η απομόνωση, ο διαχωρισμός των φύλων, η άγνοια και η έλλειψη σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης που επιβάλλονται στα ΑΜΕΑ μπορούν να οδηγήσουν σε ανάρμοστη, ανεύθυνη και μπορεί εγκληματική σεξουαλική συμπεριφορά. Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι να μελετήσει τις ειδικές ανάγκες που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι με φυσική αναπηρία όσον αφορά την αναπτυσσόμενη σεξουαλικότητα τους. Ακόμη θα παρουσιαστούν τα υπάρχοντα δεδομένα στην σύγχρονη έρευνα για την εκπαίδευση, τις γνώσεις, τις απόψεις, τις προσδοκίες και τις εμπειρίες των εφήβων αυτών όσον αφορά τα σεξουαλικά ζητήματα. Επιπλέον θα γίνει αναφορά στην φυσιολογική σεξουαλική ανάπτυξη των εφήβων και στις επιπτώσεις που έχει η φυσική αναπηρία σε αυτήν. Ειδικά ζητήματα για την αναπηρία και την σεξουαλικότητα θα αναπτυχθούν. Τέλος θα αναζητηθούν οι τρόποι για την ομαλή ανάπτυξη και κοινωνικοποίηση των εφήβων αυτών και την διεκδίκηση των δικαιωμάτων και των αναγκών τους στα σεξουαλικά ζητήματα. Για να κατανοήσουμε τα σεξουαλικά ζητήματα που αφορούν τα παιδιά και τους εφήβους με φυσικές αναπηρίες είναι σημαντικό να μελετήσουμε την ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων και της σεξουαλικότητας στα φυσιολογικά παιδιά. Η αναπτυξιακή αυτή διαδικασία είναι μακρόχρονη και μπορεί να διαφέρει σε διάρκεια από παιδί σε παιδί. Ο ρυθμός αυτός επιβραδύνεται τις περισσότερες φορές σε περιπτώσεις χρόνιων νοσημάτων και αναπηριών. Η σειρά όμως της εξέλιξης της αναπτυξιακής διαδικασίας είναιπάντα η ίδια σε όλες τις περιπτώσεις. Ήδη από την βρεφική ηλικία ξεκινά η κοινωνικοποίηση με τις πρώτες ανθρώπινες σχέσεις να διαμορφώνονται. Η πρώτη σχέση είναι αυτή με τη μητέρα η οποία με την φροντίδα της θέτει τις βάσεις για υγιείς μελλοντικές σχέσεις. Οι θετικές εμπειρίες από αυτή την ηλικία καλλιεργούν το αίσθημα τις εμπιστοσύνης στο παιδί και τις προϋποθέσεις για την ομαλή κοινωνικοποίηση και σεξουαλική ανάπτυξη. Η ύπαρξη μιας αναπηρίας μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην εκδήλωση τρυφερότητας μέσω της αγκαλιάς και του χαδιού. Τα βρέφη με κινητικά προβλήματα συχνά υποβάλλονται σε χειρισμούς για την φροντίδα τους από την οικογένεια ή από το ιατρικό προσωπικό που πολύ απέχουν από το τρυφερό άγγιγμα. Αυτή η άβολη κατάσταση μπορεί να επηρεάσει την εικόνα του εαυτού και να ελαττώσει την εμπιστοσύνη στους άλλους, γεγονός που μπορεί να εμποδίσει την σωστή κοινωνική και σεξουαλική ανάπτυξη και να δυναμιτίσει τις απώτερες εμπειρίες και σχέσεις με τον εαυτό και τους γύρω. Κατά την νηπιακή ηλικία το παιδί αρχίζει να αναγνωρίζει το φύλο του. Σε αυτό το στάδιο της σεξουαλικής ανάπτυξης το νήπιο αρχίζει να μαθαίνει τον ρόλο του ως αγόρι ή κορίτσι, μπορεί να ονομάσει διάφορα σημεία του σώματος του και αποκτά τον έλεγχο των σφιγκτήρων του. 


    Μια φυσική αναπηρία μπορεί να δημιουργήσει μια διαταραγμένη αντίληψη για την ταυτότητα του φύλου και για τους ρόλους του κάθε φύλου. Μπορεί να παραβλάψει την αναγνώριση συγκεκριμένων ανατομικών περιοχών και να εμποδίσει ή να καθυστερήσει τον έλεγχο των σφιγκτήρων Κατά την διάρκεια της προσχολικής ηλικίας ενισχύεται η ταυτότητα του φύλου καθώς και οι ρόλοι που αυτή συνεπάγεται. Σε αυτή την ηλικία ξεκινά η συναναστροφή με τους συνομηλίκους μέσω του παιχνιδιού και ενθαρρύνεται η κοινωνική αλληλεπίδραση με άλλα πρόσωπα. Σε αυτή την ηλικία ξεκινά η λογική σκέψη και πολλά προβλήματα συμπεριφοράς στα επόμενα χρόνια έχουν την βάση τους σε κακές γονεϊκές τακτικές αυτής της περιόδου. Τα παιδιά με χρόνιες αναπηρικές καταστάσεις αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την αλληλεπίδραση με τους συνομηλίκους τους και κινδυνεύουν από την από την κοινωνική απομόνωση. Η σχολική ηλικία είναι το στάδιο εκείνο της ανάπτυξης κατά το οποίο τα παιδιά καλλιεργούν και βελτιώνουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Είναι η ηλικία της στροφής από την ομφαλοσκόπηση στην εξερεύνηση του περιβάλλοντος κόσμου. Οι κυριότερες σχέσεις είναι αυτές με τους συνομηλίκους του ίδιου φύλου στους οποίους το παιδί αναζητά στήριξη, αλληλεπίδραση και πληροφόρηση. Στα σχολικά χρόνια τα παιδιά ανταλλάσσουν και συγκρίνουν απόψεις τόσο για άλλα θέματα όσο και για σεξουαλικά ζητήματα. Αυτό είναι το στάδιο κατά το οποίο η λογική σκέψη και η ικανότητα για μάθηση αυξάνουν κατά πολύ. Η σωματική αναπηρία και η υπερπροστασία από τους γονείς που συχνά αυτή συνεπάγεται, εμποδίζουν την κοινωνικοποίηση και την επικοινωνία με τους συνομηλίκους. Ο περιορισμός αυτός μπορεί να καθυστερήσει ή και να εμποδίσει την σωστή σεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών αυτών. Η πρώτη εφηβεία περιλαμβάνει τις ηλικίες από τα 11 έως και τα 13. Είναι το στάδιο εκείνο της ψυχολογικής ανάπτυξης κατά το οποίο ο έφηβος ασχολείται με το ταχέως μεταβαλλόμενο σώμα του. Στην ηλικία αυτή είναι πολύ σημαντική η εμφάνιση και σπανίως οι έφηβοι είναι ευχαριστημένοι με την εικόνα του εαυτού τους. Αυτή είναι η φάση κατά την οποία ξεκινά η συμβολική απομάκρυνση από το οικιακό περιβάλλον και η ανεξαρτητοποίηση. Ισχυρή είναι η επιρροή των συνομηλίκων με τους οποίους οι έφηβοι διαμορφώνουν και εδραιώνουν φιλίες, κυρίως με άτομα του ίδιου φύλου. Η σύγκριση με τους συνομηλίκους είναι συνεχής και οι έφηβοι δεν θέλουν να διαφέρουν από αυτούς. Τώρα είναι η εποχή της έναρξης της αφηρημένης σκέψης, της ενίσχυσης της λογικής σκέψης και του πολλαπλασιασμού της ικανότητας για μάθηση. Ο έφηβος στο στάδιο αυτό ζει για το σήμερα και αδυνατεί να συλλάβει τις μελλοντικές επιπτώσεις που θα έχει μια ανεύθυνη και επιπόλαιη συμπεριφορά. Έχει μαγική σκέψη και παρορμητικότητα και πιστεύει ότι θα παραμείνει αλώβητος από τον κίνδυνο. Καθώς προχωρά η προσαρμογή στις σωματικές αλλαγές της ήβης ο έφηβος ξεκινά να έχει περιέργεια για σεξουαλικά ζητήματα και μπορεί να αρχίσει να αυνανίζεται. Πιθανός είναι και ο ομοφυλοφιλικός πειραματισμός. Μετά την πρώτη εφηβεία ακολουθεί η μέση εφηβεία (14-17 ετών). 

    Η μέση εφηβεία χαρακτηρίζεται από την αναζήτηση και την απόκτηση της σεξουαλικής ταυτότητας και την συναναστροφή με τα άτομα του άλλου φύλου. Κατά την περίοδο αυτή ο έφηβος αποκτά μεγαλύτερη οικειότητα και άνεση με την σεξουαλικότητα του, εκφράζει τα αισθήματα του με κατάλληλο τρόπο και δέχεται πιο εύκολα το σεξουαλικό ενδιαφέρον των ατόμων του άλλου φύλου. Συχνά ξεκινά τις πρώτες του ετεροφυλοφιλικές ρομαντικές σχέσεις και σεξουαλικές εμπειρίες. Η ανάγκη για ανεξαρτητοποίηση είναι σαφώς μεγαλύτερη αν και δεν έχει επέλθει τελείως η αποκόλληση από το οικογενειακό περιβάλλον. Η έννοια της φιλίας είναι πολύ αναπτυγμένη και έντονη η αναζήτηση στήριξης και καθοδήγησης από τους συνομηλίκους. Η νοητική ικανότητα αυξάνεται κατά πολύ και είναι αυξημένη η τάση για φαντασιώσεις και για ταυτοποίηση με μη γονεϊκά πρότυπα ενηλίκων. Σε αυτή την ηλικία ενισχύεται ο αλτρουϊσμός.

     Η όψιμη εφηβεία είναι το τελευταίο στάδιο πριν την ενηλικίωση. Είναι η εποχή της τέλειας ανεξαρτητοποίησης από τους γονείς και της διευθέτησης όλων των αναζητήσεων και της αναταραχής των προηγούμενων σταδίων. Σε αυτό το στάδιο ο έφηβος και ο νεαρός ενήλικος έχουν ολοκληρώσει την σωματική τους ανάπτυξη, έχουν αποδεχτεί την εικόνα του εαυτού τους και τον ρόλο ανάλογα με το φύλο τους. Μεγάλο χρόνο τους απορροφά η ακαδημαϊκή τους πορεία και η έναρξη της καριέρας τους. Σε αυτή την φάση διαμορφώνουν ώριμες σχέσεις με ένα σημαντικό άλλο πρόσωπο με το οποίο μοιράζονται όνειρα και προσδοκίες. 

     Η φυσική αναπηρία παρεμβαίνει στην φυσιολογική εξέλιξη των σταδίων της ήβης καθώς και στην ομαλή ψυχολογική ανάπτυξη του νέου στην εφηβεία. Η ήβη ξεκινά μεταξύ των ηλικιών 9 και 11 για τα φυσιολογικά κορίτσια και των 10 και 12 για τα φυσιολογικά αγόρια. Κατά την διάρκεια της πρώτης εφηβείας το μοντέλο της σεξουαλικής ωρίμανσης των παιδιών με κινητικές και νευρολογικές διαταραχές διαφέρει από αυτό των φυσιολογικών παιδιών. Έτσι στα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση με μέση ή βαριά κινητική διαταραχή η ήβη ξεκινά νωρίτερα με την εμφάνιση των δευτερογενών χαρακτηριστικών του φύλου και τελειώνει αργότερα σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Η εμμηναρχή στα κορίτσια με εγκεφαλική παράλυση ξεκινά αργότερα. Επιπλέον η πιο προχωρημένη σεξουαλική ωρίμανση συσχετίστηκε με περισσότερο σωματικό λίπος στα κορίτσια και με λιγότερο σωματικό λίπος στα αγόρια με εγκεφαλική παράλυση. (4) Για τα παιδιά με δισχιδή ράχη οι έρευνες δείχνουν πιο πρώιμη έναρξη της εμμήνου ρύσεως, περίπου στην ηλικία των 10,5 με 11,4 ετών σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό των θηλέων (12,5). Επίσης η ανάπτυξη του στήθους εμφανίστηκε νωρίτερα. Στα αγόρια με δισχιδή ράχη η ήβη εμφανίζεται είτε νωρίτερα είτε στον ίδιο χρόνο με τα φυσιολογικά αγόρια. Επίσης νωρίτερα εμφανίζεται η ήβη στα παιδιά με υδροκέφαλο, μηνιγγομυελοκήλη και νευροϊνομάτωση. Στα παιδιά με κάκωση σπονδυλικής στήλης εμφανίζεται αμηνόρροια για μικρό χρονικό διάστημα μετά την κάκωση η οποία αποκαθίσταται χωρίς να επηρεαστεί η γονιμότητα. Μια πολύ σημαντική επίπτωση της φυσικής αναπηρίας είναι η διαμόρφωση κακής καιδιαστρεβλωμένης εικόνας για τον εαυτό και το σώμα. Όπως προαναφέρθηκε για τους εφήβους στην πρώτη και την μέση εφηβεία είναι αυξημένη η ενασχόληση με την εικόνα του όλο και μεταβαλλόμενου σώματος τους. Καθώς διαμορφώνονται τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου οι έφηβοι ανησυχούν για την επάρκεια του νέου τους σώματος. Η φυσική αναπηρία προσθέτει ένα επιπλέον βάρος στην δύσκολη αυτή διαδικασία καθώς ακόμη και μια μικρή απόκλιση από την φυσιολογική όψη φαντάζει τεράστια για τους εφήβους που δεν θέλουν να διαφέρουν. Έτσι οι έφηβοι με ειδικές ανάγκες παρουσιάζουν συχνά χαμηλή αυτοεκτίμηση, μη ικανοποιητική εικόνα σώματος και αμφιβολίες για την μελλοντική τους επάρκεια και αυτοεξυπηρέτηση καθώς και για την σεξουαλική τους ικανότητα και την δυνατότητα για αναπαραγωγή και δημιουργία οικογένειας. Στην σύγχρονη εποχή όπου η καλή εμφάνιση και η ελκυστικότητα , ειδικά για τις γυναίκες, θεωρούνται στοιχεία της σεξουαλικής επάρκειας είναι πολύ εύκολο μια δυσμορφία να οδηγεί σε αισθήματα κατωτερότητας και αναξιότητας. Προκύπτει κατά συνέπεια η ανάγκη για περισσότερες συναντήσεις με τους θεραπευτές για την ρύθμιση της θεραπευτικής αγωγής ή την ανεύρεση εναλλακτικής θεραπείας όταν τα φάρμακα προκαλούν αισθητικά προβλήματα. Οι ορθοπαιδικές και κοσμητικές επεμβάσεις μπορούν να βελτιώσουν την εμφάνιση. Η κοινωνικοποίηση και η συναναστροφή με τους συνομηλίκους αποτελούν σημαντικό κομμάτι της ζωής των εφήβων. 


    Η αποδοχή από την ομάδα αποτελεί προϋπόθεση για την ομαλή σεξουαλική ανάπτυξη. Η μειονεκτικότητα ενός ατόμου σε έναν τομέα τον καθιστά εύκολη λεία για να δεχτεί την κριτική και την απόρριψη. Ειδικά στην εφηβική ηλικία αυτή η τακτική είναι κοινός τόπος καθώς οι έφηβοι ασκούν κριτική για να την αποφύγουν οι ίδιοι. Οι διαταραχές της κινητικότητας συχνά έχουν ως αποτέλεσμα την δημιουργία σχέσης εξάρτησης με τους γονείς. Το γεγονός αυτό παρεμβαίνει και καθυστερεί την διαδικασία της χειραφέτησης των εφήβων αυτών. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν λόγω της ασθένειας τους μπορεί να παρέμβουν στην σεξουαλική τους ανάπτυξη. Επιπλέον τα εμπόδια και οι εντάσεις κατά την διαδικασία της σεξουαλικής τους ωρίμανσης μπορούν να επιδεινώσουν το ίδιο το νόσημα. Ο έφηβος με ειδικές ανάγκες μπορεί να παλινδρομήσει σε πιο πρώιμα μοντέλα συμπεριφοράς λόγω της εξάρτησης από τους γονείς αλλά το ίδιο αυτό γεγονός μπορεί να του δημιουργήσει τεράστιο άγχος. Η άγνοια των ψυχολογικών επιπτώσεων της αναπηρίας στην σεξουαλική ανάπτυξη μπορεί να έχει ως αποτέλεσμά την κακή συμμόρφωση με τις ιατρικές οδηγίες. Στην όψιμη εφηβεία η έλλειψη προηγούμενων εμπειριών και η δυσκολία να εκμεταλλευτεί ο έφηβος όλες τις δυνατότητες για μόρφωση και εργασία λόγω του νοσήματος του, οδηγούν στην ανεπαρκή ανεξαρτητοποίηση του. 

    Πολύ σημαντικό ρόλο στην σεξουαλική ανάπτυξη των εφήβων με ειδικές ανάγκες παίζουν οι γονείς που πολλές φορές ενισχύουν την άρνηση της έκφρασης της σεξουαλικότητας με τους φόβους τους και τις αμφιβολίες τους για την επάρκεια των παιδιών τους σε αυτό τον τομέα. Ακόμη συχνά στερούν τους νέους αυτούς από ιδιωτικές στιγμές στις οποίες θα μπορούσαν να αναπτύξουν σχέσεις και να εκφράσουν την σεξουαλικότητα τους. Πολλές φορές οι καταστάσεις αυτές ή και φάρμακα που αυτές απαιτούν έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην σεξουαλική ικανότητα και στην αισθητικότητα. Έτσι οι δυσλειτουργίες που εμφανίζονται περιλαμβάνουν την ξηρότητα του κόλπου, τη δυσπαρευνία και τις διαταραχές του οργασμού, της στύσης και της εκσπερμάτωσης. Η φυσική αναπηρία μπορεί να εμποδίσει συγκεκριμένες θέσεις ερωτικής συνεύρεσης λόγω αδυναμίας, σπαστικότητας, έλλειψης ισορροπίας, πόνου στα γόνατα και τα ισχία, να προκαλέσει πρόβλημα με τη σεξουαλική διέγερση και τη λίμπιντο. Έτσι για παράδειγμα στα άτομα με εγκεφαλική παράλυση ο αυξημένος τόνος παρεμβαίνει στο αγκάλιασμα και την σωματική επαφή, προκαλεί δυσκολία στον συντονισμό των κινήσεων και ανεξέλεγκτες, επώδυνες μυϊκές συσπάσεις καθώς και σπασμό στους μύες του κόλπου γεγονός που επηρεάζει τον αυνανισμό και τη συνουσία. Τα άτομα με συγκεκριμένες νευρομυϊκές διαταραχές έχουν υποτονία η οποία εμποδίζει την έκφραση της σεξουαλικότητα τους. Η μηνιγγομυελοκήλη και τα τραύματα σπονδυλικής στήλης συνδυάζονται με μειωμένη αισθητικότητα τόσο γενική όσο και στην γενετήσια περιοχή και σχετίζονται με νευρογενή κύστη και έντερο. Πολλές φορές η δυσλειτουργία δημιουργείται από ψυχολογικά αίτια όπως είναι η πίεση της απόδοσης. Ακόμη μπορεί να οφείλεται στην ελλιπή εκπαίδευση και σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που έχουν τα άτομα αυτά για θέματα που αφορούν το δικό τους νόσημα μιας και τις περισσότερες φορές οι γνώσεις αυτές απευθύνονται σε φυσιολογικούς εφήβους. Όπως προαναφέρθηκε λίγα είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από την σύγχρονη έρευνα για την ανάπτυξη της σεξουαλικότητας των εφήβων με ειδικές ανάγκες. 


    Από τις περιορισμένες αναφορές στην βιβλιογραφία (κατά κανόνα από τις ΗΠΑ),προκύπτουν στοιχεία για τις γνώσεις και την εκπαίδευση των παιδιών αυτών στα σεξουαλικά ζητήματα, για τις απόψεις και τις στάσεις τους πάνω στην αναπτυσσόμενη σεξουαλικότητα τους καθώς και τις ερωτικές τους εμπειρίες. Το γενικό συμπέρασμα που προκύπτει από τα δεδομένα αυτά είναι ότι, παρά την επικρατούσα άποψη, τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν την ίδια ανάγκη και επιθυμία με τον υπόλοιπο πληθυσμό για συναισθηματική και σεξουαλική ολοκλήρωση, προσδοκούν να κάνουν οικογένεια και να μεγαλώσουν απογόνους. Όπως είναι αναμενόμενο πολλές μελέτες απέδειξαν ότι οι νέοι με αναπηρίες έχουν λιγότερες γνώσεις από τους συνομηλίκους τους για την σεξουαλικότητα γενικά και για τις επιπτώσεις που έχει η νόσος τους στην σεξουαλική και αναπαραγωγική ικανότητα ειδικότερα. Συχνά τα παιδιά αυτά δεν ξέρουν που να αναζητήσουν τις γνώσεις αυτές και πολλές φορές δεν είναι σίγουρα αν θέλουν. Τα άτομα στα οποία απευθύνονται για την αναζήτηση πληροφοριών είναι οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι γιατροί τους και οι συνομήλικοι. Σε γενικές γραμμές οι γνώσεις τους για την εγκυμοσύνη, την αντισύλληψη και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτές των συνομηλίκων τους, με μόνη ίσως εξαίρεση τα παιδιά με σοβαρή αναπηρία. Η έλλειψη της εκπαίδευσης τους έγκειται στην απουσία προγραμμάτων που να απευθύνονται στις δικές τους ιδιαίτερες ανάγκες και ανησυχίες δεδομένου του γεγονότος ότι υπάρχουν ελάχιστοι ειδικοί που να μπορούν και να θέλουν να απαντήσουν στο αίτημα αυτό. Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται ο μύθος ότι οι νέοι αυτοί είναι α-σεξουαλικοί. Παρά την έλλειψη συγκεκριμένων προγραμμάτων οι νέοι αυτοί εκφράζουν την ανάγκη πληροφόρησης για την ανατομία και την φυσιολογία, για τα συγκεκριμένα προβλήματα της δικής τους αναπηρίας, για τα συναισθήματα που σχετίζονται με την σεξουαλικότητα, για την ικανότητα δημιουργίας οικογένειας και για την πιθανότητα να μεταφέρουν το νόσημα στους απογόνους τους. Όπως προαναφέρθηκε οι γονείς και η κοινωνία θεωρούν ότι οι νέοι με κινητικές αναπηρίες είναι α-σεξουαλικά όντα που είτε δεν μπορούν να πάρουν μέρος σε σεξουαλική δραστηριότητα είτε δεν ενδιαφέρονται για αυτό. Παρά την διαδεδομένη αυτή άποψη οι νέοι αυτοί θεωρούν ότι έχουν θέση στην δημιουργία ρομαντικών και ερωτικών σχέσεων. Παρά το γεγονός ότι πολλές φορές νιώθουν λιγότερο δημοφιλείς και ελκυστικοί στους συνομηλίκους τους οι περισσότεροι από αυτούς πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν μια σχέση κάποια στιγμή στη ζωή τους. 

    Όταν η αναπηρία είναι μικρή η επίπτωση στην δημοτικότητα και την αυτοπεποίθηση είναι μικρή. Πολλές φορές είναι διατεθειμένοι να προσαρμοστούν ώστε να καλύψουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες. Ανάλογα με την διαταραχή και τα σεξουαλικά τους ενδιαφέροντα μπορεί να εκφραστούν σεξουαλικά με ποικίλους τρόπους. Παλαιότερες έρευνες για την συμμετοχή των εφήβων με ειδικές ανάγκες σε σεξουαλική δραστηριότητα απέδειξαν ότι οι νέοι αυτοί έχουν λιγότερες στενές σχέσεις και εμπειρίες. Νεότερες έρευνες από δεδομένα του εξωτερικού τείνουν να απορρίψουν την άποψη αυτή αφού αποδεικνύουν ότι οι έφηβοι αυτοί, παρά την μεγαλύτερη κοινωνική τους απομόνωση, ξεκινούν την σεξουαλική τους ζωή στον ίδιο χρόνο και είναι τουλάχιστον τόσο δραστήριοι ερωτικά όσο και οι συνομήλικοι τους. Το γεγονός αυτό ίσως οφείλεται στην μεγάλη τους ανάγκη να αποδείξουν ότι είναι φυσιολογικοί ή στην πραγματικότητα ότι ψυχικά είναι φυσιολογικοί και έχουν τις ίδιες ανάγκες με τους συνομηλίκους τους. Τα περισσότερα από αυτά τα δεδομένα απευθύνονται σε άτομα με υψηλή λειτουργικότητα. Επίσης οι έρευνες δείχνουν ότι τα ποσοστά της ομοφυλοφιλίας είναι ίδια τόσο στους φυσιολογικούς όσο και στους κινητικά ανάπηρους εφήβους. 


    Η γονιμότητα των έφηβων αυτών σπανίως επηρεάζεται από το νόσημα τους. Αυτό ισχύει περισσότερο για τις γυναίκες παρά για τους άντρες που πολλές φορές έχουν πρόβλημα σεξουαλικής ικανότητας. Η εγκυμοσύνη ανάμεσα στις έφηβες με χρόνια νοσήματα είναι αρκετά συχνό φαινόμενο. Αυτό μπορεί να μεταφραστεί ως μια υποσυνείδητη προσπάθεια αυτών των κοριτσιών να αποδείξουν ότι κατά πολλές έννοιες είναι φυσιολογικές. Επιπλέον μπορεί να σχετίζεται με το γεγονός ότι οι έφηβοι αυτοί λαμβάνουν περιορισμένες πληροφορίες για την αντισύλληψη και ειδικά για την μέθοδο εκείνη της αντισύλληψης που είναι η κατάλληλη για την δυσλειτουργία τους. Η εύρεση όμως των ειδικών που επιθυμούν ή έχουν την ικανότητα να παρακολουθήσουν τις δύσκολες αυτές εγκυμοσύνες αυτές είναι επίπονη. Σε γενικές γραμμές τα ποσοστά των γυναικών με φυσικές αναπηρίες που αποκτούν παιδιά είναι λίγο χαμηλότερα σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό των γυναικών. Οι γυναίκες αυτές μπορεί να αντιμετωπίσουν την προκατάληψη πολλών μη σκεπτόμενων ανθρώπων που σοκάρονται από το γεγονός αυτό. Επιπλέον τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα εμφανίζονται το ίδιο συχνά ή και συχνότερα στα άτομα με ειδικές ανάγκες. 

    Ένα πολύ σημαντικό ζήτημα είναι αυτό της σεξουαλικής κακοποίησης.Οι έφηβοι με αυτές τις καταστάσεις δεν είναι άνοσοι αυτού του κακού. Σε αντίθεση είναιπερισσότερο ευάλωτοι στην κακοποίηση και την εκμετάλλευση. Ειδικά τα κορίτσια με κινητικές δυσλειτουργίες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να βιώσουν σεξουαλική κακοποίηση σε σχέση με τα συνομήλικά τους. Το γεγονός αυτό είναι πιο συχνό σε ιδρύματα που φιλοξενούν τα άτομα αυτά. Δεδομένου του μύθου που επικρατεί ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι ασεξουαλικά συχνά επικρατεί η αντίληψη ότι η σεξουαλική επίθεση δεν θα είναι τόσο επώδυνη για αυτά όσο στον υπόλοιπο κόσμο. Ομάδες υποστήριξης είναι απαραίτητες. Ένα από τα αποτελέσματα της σεξουαλικής κακοποίησης είναι τα υψηλά ποσοστά σεξουαλικών παραπτωμάτων σε άτομα που έχουν υποστεί τα ίδια κακοποίηση. Για τα αγόρια με κινητικά προβλήματα έχει βρεθεί μεγαλύτερη πιθανότητα να ασκήσουν σεξουαλική βία σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Για την διαχείριση των θεμάτων της σεξουαλικότητας στα άτομα με ειδικές ανάγκες απαραίτητη είναι η σωστή εκπαίδευση τόσο των ίδιων όσο και των γονέων τους, των δασκάλων και των θεραπευτών τους. Η εκπαίδευση θα πρέπει να περιλαμβάνει θέματα για την ανθρώπινη ανατομία και αναπαραγωγή, για την σεξουαλική επαφή, για την αυτοϊκανοποίηση και την χρήση σεξουαλικών βοηθημάτων, για την εγκυμοσύνη και την αντισύλληψη, για την οικογενειακή ζωή και την ανατροφή παιδιών, για τις σεξουαλικές προτιμήσεις, την κακοποίηση και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. 

    Η εκπαίδευση αυτή θα πρέπει να απευθύνεται και στις ιδιαίτερες διαταραχές που προκαλεί το κάθε νόσημα και να παρέχεται από το σχολείο αλλά και από τους θεραπευτές. Το κυριότερο που αναζητούν οι έφηβοι αυτοί δεν είναι να βρουν κάποιον ειδικό στο ζήτημα, αφού ο ειδικός δεν υπάρχει, αλλά να υπάρχει κάποιος που να θέλει να τους ακούσει και να τους βοηθήσει.Κάποιος που θα λάβει τις ανησυχίες και τα προβλήματα τους στα σοβαρά. Μια άλλη δυνατότητα που θα πρέπει να παρέχεται είναι η συμμετοχή σε συζητήσεις για σεξουαλικά ζητήματα όπου θα θέτουν τις απόψεις τους και άτομα χωρίς κινητικά προβλήματα. Με αυτό τον τρόπο τα ΑΜΕΑ θα αντιληφθούν ότι προβλήματα με την σεξουαλικότητα τους έχουν όλοι. Επίσης πρέπει να διδάσκονται στα άτομα αυτά βασικές κοινωνικές δεξιότητες. Αυτό καθίσταται αναγκαίο καθώς τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν την κοινωνική απομόνωση λόγω της απόρριψης από τους συνομηλίκους και της υπερπροστασίας των γονέων που δεν τους επιτρέπουν ιδιωτικές στιγμές. Πολύ βασική ικανότητα είναι και αυτή της λήψης αποφάσεων τόσο για κοινωνικά θέματα όσο και για θέματα υγείας και σεξουαλικότητας. Επιπλέον οι έφηβοι αυτοί θα πρέπει να διδαχθούν την διαφορά του φιλικού από το σεξουαλικό άγγιγμα ώστε να μπορούν να πουν όχι σε μια ανεπιθύμητη σεξουαλική κίνηση. Για τα κορίτσια θα πρέπει να δίδεται η δυνατότητα για περιοδικό γυναικολογικό έλεγχο από κάποιον ειδικό γυναικολόγο που θα γνωρίζει τις ειδικές θέσεις για την εξέταση τους. Ο ειδικός αυτός πρέπει να λαμβάνει πλήρες γυναικολογικό ιστορικό για τον καταμήνιο κύκλο, τις πιθανές διαταραχές, τις εγκυμοσύνες και την αντισύλληψη. Επίσης πρέπει να γίνεται περιοδικός έλεγχος για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Οι ειδικοί αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν όλες τις εναλλακτικές μορφές σεξουαλικής έκφρασης, εκτός από την κλασσική συνουσία, με τις οποίες θα μπορούν να εκφράσουν την φυσιολογική σεξουαλικότητα τους τα ΑΜΕΑ. Επιπλέον θα πρέπει να πληροφορούν τους νέους για τις βοηθητικές τεχνολογίες και την δυνατότητα της εύρεσης ενός προσωπικού βοηθού, ενός ατόμου δηλαδή που θα τους βοηθά στην προσωπική και σεξουαλική τους ζωή.  


    Τα όρια βεβαίως στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ασαφήκαθώς τίθενται ηθικά ζητήματα και οι αρμοδιότητες αυτού του ατόμου πολλές φορές είναι ακαθόριστες Οι ειδικοί της υγείας, οι δάσκαλοι, οι γονείς και η κοινωνία γενικά έχουν ομαδικά την υποχρέωση να αντιμετωπίζουν τους εφήβους με κινητικά προβλήματα ολιστικά αναγνωρίζοντας τους το δικαίωμα να έχουν σεξουαλικές ανάγκες και επιθυμίες. Οι ανησυχίες τους δεν θα πρέπει να απευθύνονται μόνο στους ειδικούς μιας και ειδικοί απλά δεν υπάρχουν. Δεν είναι αναγκαίο να απαντηθούν όλα τους τα ερωτήματα αφού άλλωστε δεν αναζητούν αυτό. Από μας περιμένουν να αναγνωρίσουμε ότι αυτό που έχουμε κοινό είναι η ανθρώπινη μας υπόσταση και κατά συνέπεια η σεξουαλικότητα μας γεγονός που είναι πιο σημαντικό από τις διαφορές μας. Οι έφηβοι με κινητική αναπηρία πρέπει να προγραμματίσουν την σεξουαλική τους δραστηριότητα με ρεαλιστικό τρόπο, μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστούν και να μάθουν από τα λάθη τους. Η εκπαίδευση θα πρέπει να απευθύνεται τόσο στα άτομα αυτά όσο και στην κοινωνία δεδομένου του γεγονότος ότι πολλές φορές η στάσεις και οι απόψεις της κοινωνίας αποτελούν μεγαλύτερο εμπόδιο για την σεξουαλική τους ανάπτυξη από αυτή καθ΄αυτήν την αναπηρία.


    Βιβλιογραφία Greydanus DE, Rimsza ME, Newhouse PA. «Adolescent sexuality and disability» Adolesc Med. 2002 Jun;13(2):223-47 Neufeld J.A, Klingbeil F, Bryen DN, Silverman B, Thomas A. »Adolescent sexuality and disability», Phys Med Rehabil Clin N Am. 2002Nov; 13(4):857-73. Helen Berman et al. Sexuality and the adolescent with a physical disability. Issues in Comprehensive Paediatric Nursing 22:183-196,1999 Worley G, Houlihan CM, Herman-Giddens ME, O΄Donnell ME, Conaway M, Stallings VA, Chumlea WC, Henderson RC, Fung EB, Rosenbaum PL, Samson-Fang L, Liptak GS, Calvert RE, Stevenson RD. «Secondary sexual characteristics in children with cerebral palsy and moderate to severe motor impairment: a cross-sectional survey», Pediatrics, 2002Nov;110(5):897-902. Suris JC et al. «Sexual behavior of adolescents with chronic disease and disability», Journal of Adolescent Health, 1996;19:124-131 Stevens SE et al. «Adolescents with physical disabilities. Some phychosocial aspects of health», Journal of Adolescent Health, 1996;19:157-164 Mantsun Cheng M et al. «Sexual behaviors of with physically disabled adolescents», Journal of Adolescent Health, 2002;31: 48-58 Sarah Eagle, «Facilitated Sex and the Concept of Sexual Need: disabled students and their personal assistants», Disability & Society, Vol. 14, No. 3, 1999, pp. 309± 323.

26 Φεβρουαρίου, 2013

18 Νοεμβρίου, 2012

Οι βασικές ωφέλειες του πυγοραπίσματos

Το χτύπημα στον πισινό την ώρα του σεξ είναι η πιο ευγενική χορηγία των αντρών στο γυναικείο οργασμό.




Από την Ειρήνη Χειρδάρη

Σε όλη μου τη ζωή μόνο δύο γυναίκες συνάντησα που δεν τους άρεσε το πυγοράπισμα. Η μία ήταν μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος, σκληροπυρηνική φεμινίστρια, που βρισκόταν για διακοπές στην Ελλάδα. Εκείνο το διάστημα είχε κοιμηθεί με τρεις Έλληνες. Μου ζητούσε τα ρέστα επειδή όλοι οι άντρες σε αυτήν τη φαλλοκρατική χώρα που ζω υποτιμούν έτσι τις γυναίκες χτυπώντας τις στον πισινό! Η άλλη ήταν μία ερωμένη του καλύτερού μου φίλου. Για την ακρίβεια, η ερωμένη εκείνη που τον παίδεψε περισσότερο απ' όλες για να κάνουν σεξ. Κορίτσι «γαλλικά-μπαλέτο-πιάνο», αν καταλαβαίνετε το στυλ. Θυμάμαι πολύ καλά την τελευταία φορά που την είδα. Είχαμε βγει όλοι μαζί για φαγητό και το ζευγάρι μάλωνε για το παραμικρό. Εκείνη τον αποκαλούσε άξεστο, εκείνος την έλεγε ασέξουαλ. Όταν έφυγε φουρκισμένη από το δείπνο, ο φίλος μου μου αποκάλυψε ότι ο λόγος που βρίσκονταν στα χωρίσματα ήταν στην πραγματικότητα το γεγονός ότι της είχε ρίξει μερικές ξυλιές στον πισινό την ώρα του σεξ! Ναι, λοιπόν, αυτές ήταν οι μοναδικές γυναίκες που άκουσα ότι δεν τους άρεσε το πυγοράπισμα, αυτή η κατά τα άλλα ευγενική χορηγία των αντρών στον οργασμό.
«Ο φίλος μου, πάντα με χτυπά στον πισινό την ώρα του σεξ», έλεγε πρόσφατα μια γνωστή σε μια κοριτσοπαρέα όπου είχα βρεθεί. «Κάθε φορά που το χέρι του πέφτει σε αυτό το σημείο, νιώθω ρίγη να διαπερνούν όλο μου το σώμα». Μια άλλη από την παρέα έλεγε ότι ο δικός της φίλος χρησιμοποιεί το πυγοράπισμα μόνο προς το τέλος του σεξ. «Απλώς γιατί όταν κάνει κάτι τέτοιο τελειώνω αυτόματα». Όλες μαζί προσπάθησαν να εντοπίσουν γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να αρέσει στις γυναίκες. Αν μη τι άλλο, δεν θα έπρεπε να το βρίσκουν υποτιμητικό; Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, οι βασικές ωφέλειες του πυγοραπίσματος που μπορέσαμε να καταγράψουμε είναι οι εξής:

>> Στον πισινό (πυγή, αρχαιοπρεπώς) υπάρχουν νευρικές απολήξεις που
κάνουν κάθε άγγιγμα ιδιαίτερα ερεθιστικό. Και όσο πιο έντονο το άγγιγμα, τόσο καλύτερο. Ο ποπός είναι το μόνο σημείο του γυναικείου σώματος που είναι ανθεκτικό στον πόνο.

>> Κάθε γυναίκα, ακόμη και η πιο δυναμική, στην πραγματικότητα θέλει
να κατακτηθεί από έναν άντρα. Με το πυγοράπισμα της δείχνετε ξεκάθαρα ποιος έχει την εξουσία στο σεξ. Την κάνετε να νιώθει αδύναμη στα χέρια σας, ότι έχετε τον έλεγχο πάνω της.

>> Το πυγοράπισμα είναι μία κίνηση που κάνουν ενστικτωδώς οι

περισσότεροι άντρες, χωρίς κανείς να τους έχει πει αν αυτό αρέσει στις γυναίκες ή όχι. Είναι κάπως όπως οι αρσενικές γάτες δαγκώνουν τις θηλυκές την ώρα του σεξ. Όλα αυτά μας υπενθυμίζουν ότι κάτω από τα ρούχα, το μέικ απ και τους καλούς τρόπους που χρησιμοποιούμε για να φλερτάρουμε, την ώρα που πέφτουμε στο κρεβάτι επιστρέφουμε στην εποχή που βρισκόμασταν στη ζούγκλα.

>> Το πυγοράπισμα έχει κάτι το παιδικό. Μας θυμίζει τις ξυλιές στον
πισινό που μας έδινε ο μπαμπάς μας όταν ήμασταν άτακτα παιδιά. Τα χρόνια που ακολούθησαν γεμίσαμε ενοχές, προδώσαμε, απατήσαμε, κλέψαμε τον άντρα κάποιας άλλης, είπαμε ψέματα. Είναι λυτρωτικό κάποιος επιτέλους να μας λέει «είσαι πολύ κακό κορίτσι» και να μας τις βρέχει, αλλά να ξέρουμε ότι ουσιαστικά μας αγαπάει. Γιατί ο μπαμπάς πάντα μας αγαπάει.
Αν, λοιπόν, δεν έχετε ήδη βάλει αυτό το παιχνίδι στην ερωτική σας ζωή, να ξέρετε ότι είναι σχεδόν απαραίτητο για να σας ερωτευτεί μία γυναίκα. Αν είναι εκείνη από πάνω, χρησιμοποιήστε τα ελεύθερα χέρια σας για μερικές ξυλιές. Καθώς το χέρι πέφτει πάνω στο σύμβολο του φεγγαριού, το γραπώνει, για να μπορείτε έτσι να την ανεβοκατεβάζετε και να την καθοδηγείτε όπως θέλετε εσείς. Το χέρι ξαναπέφτει μετά από λίγο με δύναμη, ξαναγραπώνει και ούτω καθεξής.
Το ιδανικό είναι όταν είστε εσείς πίσω της. Φροντίστε να την κρατάτε σφιχτά από τη μέση και με τα δύο χέρια. Κάθε τόσο, το ένα χέρι φεύγει για να κατέβει στον πισινό της. Και βέβαια πρέπει να πέφτει με ανοιχτή παλάμη, ώστε να ακούγεται ο ήχος του χαστουκιού.
Οι ξυλιές, ωστόσο, δεν είναι ένα παιχνίδι μόνο για την κρεβατοκάμαρα.
Σε ανύποπτες φάσεις, καθώς εκείνη στρώνει το κρεβάτι ή βάφεται, σηκώστε τη φούστα της και ρίξτε της μια-δυο.
Οτιδήποτε λάθος κι αν κάνει, αν ας πούμε σας έστησε στο ραντεβού, πείτε της ότι είναι πολύ κακό κορίτσι, ξαπλώστε τη στα γόνατά σας και σηκώστε ξανά τη φούστα. Και, τέλος, τις χαλαρές ώρες που της κάνετε μασάζ για να αποκοιμηθεί, ξυπνήστε λίγο το ζώο μέσα της. Κατεβάστε της το εσώρουχο, χαϊδέψτε και ύστερα «ζυμώστε» με δύναμη την περιοχή και ρωτήστε την τι θέλει να κάνετε. Αν αυτό που σας πει δεν σας αρέσει («τίποτα, να κοιμηθούμε», για παράδειγμα), δώστε τις μερικές ξυλιές.
Αν η φίλη σας δεν είναι μαθημένη σε αυτά τα παιχνίδια, ίσως στην αρχή σαστίσει. Δημιουργήστε οπωσδήποτε ρομαντική ατμόσφαιρα για να χαλαρώσει. Μπορείτε, λόγου χάριν, να βάλετε να παίζει ένας κλασικός ρομαντικός σκοπός, του στυλ «touch me with your naked hand, touch me with your glove, dance me till the end of love». Και σίγουρα αυτήν τη φορά θα προσέξει καλύτερα τους στίχους.

06 Απριλίου, 2012

Nietzsche...

Τάδε έφη... ο Νietzsche για την ράτσα μας
«Αποδεδειγμένα, σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός, προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.
 
«Οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι
κάθε επερχόμενου πολιτισμού...»
Η προσπάθεια αυτή, είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή, στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. 
Έτσι ξανά και ξανά, μια οργή ποτισμένη με μίσος, ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή), ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. 
Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος. 
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους, δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα, να απαλλαγούμε απ' αυτούς.
 Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους, έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή, να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. 
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. 
Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι, οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα, όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών, είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται, οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»!!!

25 Νοεμβρίου, 2011

Ψηλά τακούνια

Ψηλά τακούνια 

Τα ψηλά μου τακούνια, δε με έχουν βγάλει ποτέ μαυροπρόσωπη. Έχουν συντροφεύσει τα ποδάρια μου σε πολλές καλές, σημαντικές και χοτ στιγμές. Όταν δίνεις γύρω στα 500 γιουρίδια για να τα αποκτήσεις καθώς εκείνα σου χαμογελάνε στη βιτρίνα και σε φλερτάρουν επικίνδυνα, κι όταν μπαίνεις μέσα και τα δοκιμάζεις και βλέπεις πως σου κάνουν άλλο πόδι βρε αδερφέ, δε μπορείς, λιώνεις και ακουμπάς μισό μισθό απο τον πετσοκομμένο σου, για να τα κάνεις κτήμα σου και απαιτείς να δημιουργήσεις συνθήκες για να τα φορέσεις!

Δε μπορείς να μη σκάσεις μύτη στο ριγιουνιον και να μην τα επιδεικνύεις σα βλάχικο σκεπάρνι καθώς οι πλέον παντρεμένες με παιδιά συμμαθήτριες σου, σε κοιτάνε με φθόνο, γιατί εκείνες τα δικά τους γιουρίδια τα δώσανε σε πάνες και σε γάλατα. Κι εγώ, αν ήμουν μάνα, εκεί θα τα έδινα, αν με ρωτάτε, αλλά τι να κάνουμε τώρα! Δεν είμαι και δεν προβλέπεται να γίνω συντόμως γιατί τα προφυλακτικά μπαίνουν δυο δυο στη μπανιέρα δυο δυο!

Δε μπορείς να μη τα φορέσεις στο γάμο της γειτόνισσας που σε έπρηξε να παραβρεθείς γιατί πιστεύει πως σώνει και καλά θα υπάρξει άνθρωπος -και θα είσαι εσύ αυτή- που θα ζηλέψει για το κελεπούρι που παίρνει για άντρα! Αμ δε, αντι να κοιτάνε τη νυφη κοιτούσαν τα ψηλά τακούνια μου! Να βλέπεις μια εκκλησία ολόκληρη να κοιτάει κάτω....(χαχαχα υπερβάλλω φυσικά)

Δε μπορείς να μη τα φορέσεις στο πάρτυ της δουλειάς και να περπατάς πάνω κάτω μη και δεν τα δουν όλοι! Να πηγαίνεις δέκα φορές τουαλέτα τη βραδιά μόνο και μόνο για να διασχισεις το μαγαζί! Και ειναι τόσο άνετα το χρυσουλάκια μου, που παρόλα τα πάνω κάτω, ούτε πιάνεται το πόδι, ούτε πρήζεται, ούτε σε χτυπάει! Αθάνατα γιουρίδια!!!

Δε μπορείς να μη τα φορέσεις στο πιο καυτό σου ραντεβού με τον παίδαρο τον μελαχροινό, με το ελαφρώς μακρύ μαλλάκι, με το λάγνο βλέμμα και με το ευφυές του χιούμορ. Δεν σου επιτρεπεται κυρία μου να μην του τα χώσεις στη μούρη για να αρχίσει να τα χαιδεύει και μετά τα πόδια σου και μετά τα λοιπά καλούδια σου! Δεν έχεις το δικαίωμα να αρνείσαι σε εναν άντρα να σε δει όπως σε γέννησε η μάνα σου συν τα ψηλά σου τακούνια!!!!

Δε μπορείς τέλος να μη τα φορέσεις σε κάθε ευκαιρία γιατί τα πλέρωσες κυρία μου και πρέπει να βγάλουν τα λεφτά τους, πρέπει να κανεις απόσβεση κι ας υποθέσουν μερικές μερικές κακιασμένες κάργιες πως δεν έχεις άλλο ζευγάρι! Γιατί μπορεί ρε φιλενάδα, όντως να μην έχεις άλλο!!!!

Κι όταν τα φώτα σβήνουν, κάθεσαι στον καναπέ, τα χαζεύεις σα κόσμημα στα ποδάρια σου, τα βγάζεις ευλαβικά, τα χαιδεύεις, τα ξεσκονίζεις με προσοχή και τα τοποθετείς στο καλό ανθεκτικό κουτί τους! Εκείνα σου κλείνουν το μάτι, παρακαλώντας να ψαξεις σα τρελή να βρεις την επόμενη ευκαιρία για να κάνουν εκείνα το κομμάτι τους κι εσύ το δικό σου!

29 Μαΐου, 2011

Για τους Έλληνες πρωταθλητές με ακρωτηριασμό


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΜΕ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΤΩ ΑΚΡΟΥ

Σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές φορέων και οργανώσεων ακρωτηριασμένων οι ακρωτηριασμένοι εκείνοι που διαθέτουν τα χαρακτηριστικά του πρωταθλητή* και την διάθεση και επιθυμία για ενεργό συμμετοχή στον αθλητισμό και γενικότερα στην ζωή αποτελούν το 0,01 του πληθυσμού, στις αναπτυγμένες χώρες.

National Vital Statistics Report, Vol.47, No 13, December 24, 1998

Δηλαδή στην χώρα μας υπάρχουν τουλάχιστον 1000 περίπου ακρωτηριασμένοι, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι έχουν τουλάχιστον την έντονη επιθυμία / όνειρο να ασχοληθούν πολύ σοβαρά με τις αθλητικές δραστηριότητες και να ζήσουν μια έντονη και γεμάτη ,από όλες τις απόψεις , ζωή.

Πόσοι όμως τα καταφέρνουν ?
..10.?..20.?.30.?..40.? και από αυτούς η συντριπτική πλειοψηφία χωρίς την απαραίτητη ορθοτεχνική-υλικοτεχνική, συμβουλευτική, ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη.

Κανένας κύριος ασφαλιστικός φορέας δεν καλύπτει τις ανάγκες που προκύπτουν από μια ζωή γεμάτη απαιτήσεις, ενός ακρωτηριασμένου αθλητή με φιλοδοξίες και ικανότητες πρωταθλητισμού. Μάλιστα ο εν δυνάμει πρωταθλητής, ακρωτηριασμένος συνήθως εργάζεται παράλληλα, σε αντίθεση με τον αρτιμελή πρωταθλητή ο οποίος ασχολείται αποκλειστικά με την προπόνησή του. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ελάχιστοι ακρωτηριασμένοι κάτω άκρου που διακρίνονται σε Εθνικό επίπεδο είναι συνήθως υπάλληλοι δημόσιων οργανισμών( σε καθεστώς αργομισθίας) που ζουν με τους γονείς τους.

Σήμερα στην Ελλάδα δεν υφίσταται καμία από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την έστω στοιχειώδη, προετοιμασία και διάκριση των ακρωτηριασμένων κάτω άκρου πρωταθλητών στα περισσότερα παραλυμπιακά αγωνίσματα. Εξαίρεση αποτελεί το άθλημα της κολύμβησης λόγω του ότι οι αθλητές δεν χρειάζονται τεχνικό μέλος για να προπονηθούν και να αγωνιστούν. Όμως ακόμη και εκεί ο υποψήφιος πρωταθλητής δεν βρίσκει την απαραίτητη υποστήριξη για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στους στόχους του.

*Με τον όρο πρωταθλητής/ τρια δεν περιγράφω αναγκαστικά μόνο αυτόν που διακρίνεται σε υψηλές θέσεις σε διεθνείς αγώνες, αλλά και αυτόν/ αυτήν που στην καθημερινή του ζωή φέρνει εις πέρας όλους αυτούς τους μικρούς άθλους και αγώνες της καθημερινής μας ζωής για επιβίωση, δημιουργία οικογένειας, σπουδές και προσφορά στον συνάνθρωπο και στην κοινότητα και οι οποίοι υπερβαίνοντας τον συχνό φυσικό πόνο, αλλά και το αίσθημα δυσφορίας που το ίδιο το σώμα προκαλεί, την στέρηση της ανεξάρτητης κ ελεύθερης μετακίνησης, την έλλειψη ευαισθησίας από τους γύρω, καταφέρνουν να γίνουν για τους γύρω τους παράδειγμα θέλησης, επιμονής, εγκαρτέρησης και αποφασιστικότητας.


Είναι επίσης απαραίτητη η διάκριση μεταξύ των ακρωτηριασμένων άνω και κάτω άκρου, με τους δεύτερους να αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα αποκατάστασης, σωστής προπόνησης/ προετοιμασίας και ορθοτικής/ ιατρικής υποστήριξης.
Στους ακρωτηριασμένους άνω άκρου η πρόθεση κρίνεται αναγκαία στην ποδηλασία πρωτίστως και στα αγωνίσματα του στίβου που απαιτούν διασκελισμό, όπως ταχύτητες και άλματα. Το κόστος της αναγκαίας πρόθεσης σ αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ χαμηλότερο σε σχέση με τις απαιτήσεις ενός ακρωτηριασμένου κάτω άκρου.


Για να γίνω πιο κατατοπιστικός, παραθέτω έναν πίνακα ο οποίος περιγράφει το οικονομικό κόστος αντικατάστασης και συντήρησης τεχνητών μελών κάτω άκρου που απαιτούνται για μια όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητη και αποδοτική ζωή. Ο πίνακας αυτός προέρχεται από την Αμερικάνικη Ένωση Ακρωτηριασμένων βετεράνων, την καλύτερη οργάνωση παγκοσμίως για την προάσπιση και υλοποίηση των δικαιωμάτων των ακρωτηριασμένων παγκοσμίως. Περιγράφει μία φυσιολογική ζωή με ερασιτεχνική αθλητική προσέγγιση. Στην περίπτωση πρωταθλητισμού οι τιμές είναι υψηλότερες.

Κόστος ανά έτος
( η αντικατάσταση κρίνεται απαραίτητη ανά έτος, τα πρώτα 5 χρόνια μετά τον ακρωτηριασμό, ενώ μετά την περίοδο αυτή γίνεται ανά 3-4 χρόνια ανάλογα με την δραστηριότητα του ακρωτηριασμένου)

Τεχνητά μέλη

Α) τεχν.μέλος καθημερινής χρήσης 20.000ε

Β) τεχν.μέλος υποστήριξης* 12.000ε

Γ) τεχν.μέλος για το μπάνιο, την θάλασσα 8.000ε

Δ) αναλώσιμα*
( σιλικόνες, επιγονατίδες ,) 1600ε

Ε) αμοιβές τεχνικών
(για επιδιορθώσεις ,συντήρηση) 1000ε

ΣΥΝΟΛΟ 42600ε

Πηγές.
1) Veterans Administration Contract Guidelines, section 6.04
2) Richard Riley,C.P., Technical Consulting Technologies



Η σύγκριση αυτού του πίνακα με τα Ελληνικά δεδομένα μόνο θλίψη και σύγχυση μπορεί να προκαλέσει. Νιώθουμε πως ζούμε σε μια χώρα στερήσεων και παντελούς έλλειψης ενδιαφέροντος και ευαισθησίας από τα αρμόδια υπουργεία και τους υπευθύνους τους
(βλ. Υπ. Υγείας Πρόνοιας, Υπ. Εργασίας, Υπ. Πολιτισμού / Αθλητισμού).
Αναρωτιέμαι, αλήθεια, είναι τόσο μεγάλο κόστος για μια σύγχρονη χώρα ( οι συγκρίσεις ακόμη και με χώρες όπως, η Σλοβακία ,Τσεχία, Πολωνία , Ρουμανία είναι απογοητευτικές) να εξοπλίσει με τις απαραίτητες προϋποθέσεις / βοηθήματα 100 ικανούς Έλληνες πολίτες, οι οποίοι πιστεύουν πως μπορούν να αποπληρώσουν το κόστος μέσω της κοινωνικής τους προσφοράς και του κοινωνικού τους παραδείγματος?…




Τι απαιτείται πραγματικά και πρακτικά για τον Έλληνα /ίδα πρωταθλητή / τρια?

Ο Έλληνας ακρωτηριασμένος αθλητής με δυνατότητες και επιθυμία για διάκριση και πρωταθλητισμό, χρειάζεται

α) περίπου 10-20.000 ευρώ ετησίως, ανάλογα με το είδος/ ύψος του ακρωτηριασμού, το είδος του αθλήματος, και την ηλικία,

β) χρειάζεται να έχει επίσης στην διάθεσή του, ανά πάσα στιγμή, και χωρίς καμία επιβάρυνση, τον κατάλληλο εξειδικευμένο τεχνικό με το κατάλληλο εργαστήριο/ εξοπλισμό και την απαραίτητη σύγχρονη τεχνογνωσία υλών και νέων μεθόδων ,όπως επίσης δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και νοσοκομειακή κάλυψη.

και γ) την συμμετοχή σε εθνικούς και διεθνείς αγώνες.

Αυτή την στιγμή υπάρχουν στην Ελλάδα μόνο δύο τέτοιοι, ιδιωτικοί χώροι/ εργαστήρια,
( Αθήνα και Θεσσαλονίκη) οι οποίοι θα μπορούσαν αρχικά τουλάχιστον , σε συμφωνία με τους αρμόδιους φορείς να παρέχουν αυτήν την υποστήριξη. Όμως η καλύτερη λύση προς την οποία το κράτος, με τις αρμόδιες υπηρεσίες του πρέπει να προσανατολιστεί, είναι η δημιουργία υπερσύγχρονων κέντρων αποκατάστασης ακρωτηριασμένων αθλητών, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τουλάχιστον, με δυνατότητα φιλοξενίας για τους ακρωτηριασμένους της επαρχίας, ή/και η υποστήριξη ιδιωτικών πρωτοβουλιών, και με συμμετοχή των ίδιων των ακρωτηριασμένων κατά προτίμηση.
Διότι είναι θλιβερή η κατάσταση στο Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων, στο τμήμα Ορθοτικής και Προσθετικής, όπου η γνώση και τα υλικά παραπέμπουν σε παλαιότερες εποχές και φυσικά υπολειτουργούν, εάν λειτουργούν καθόλου.
Διότι είναι απαράδεκτο για χώρα ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην διαθέτει τμήμα Ορθοτικής και Προσθετικής στα ΤΕΙ , όπου οι μελλοντικοί τεχνικοί θα λαμβάνουν τις κατάλληλες γνώσεις ( και εμπειρία εάν η σχολή διαθέτει και διευθύνει το κέντρο αποκατάστασης ακρωτηριασμένων που προανέφερα). Πριν μερικά χρόνια είχε ξεκινήσει ένα ανάλογο τμήμα στα ΤΕΙ Αιγάλεω το οποίο σταμάτησε σε ένα εξάμηνο , γιατί άραγε?

Ας αναλογιστούμε επίσης πόσοι από τους σπουδαστές σε μια τέτοια σχολή θα μπορούσαν να είναι νέα παιδιά που ακρωτηριάστηκαν με μηχανάκι στην εφηβεία τους και πως η δυνατότητα να ακολουθήσουν μια ανάλογη σχολή θα είχε μια ευεργετική επίδραση για τους ίδιους αλλά και για ολόκληρη την κοινότητα των κινητικά αναπήρων της χώρας μας οι οποίοι ελπίζουν σε ένα καλύτερο επίπεδο παροχής υπηρεσιών και κατανόησης των καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στην σκληρή και δύσκολη ελληνική πραγματικότητα…σε μια πραγματικότητα όπου οι κύριοι ασφαλιστικοί φορείς δικαιολογούν τα έξοδα αντικατάστασης ενός και μόνο τεχνητού μέλους κάθε 3-5 χρόνια, και σε ποσοστό 75% ?
Πως λοιπόν ο Έλληνας ακρωτηριασμένος, εν δυνάμει πρωταθλητής, να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις που προκύπτουν, συγκρινόμενος με τον συναγωνιστή του από άλλες χώρες σε διεθνείς αγώνες?..πάντα θα νιώθει ως ο φτωχότατος συγγενής και θα επιβαρύνει τα αρνητικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά της κατάθλιψης, της μελαγχολίας και του άγχους που διακατέχουν τους Έλληνες πρωταθλητές με αναπηρία σύμφωνα και με μια πρόσφατη και έγκυρη έρευνα του Τ.Ε.Φ.Α.Α. ΑΘΗΝΩΝ ( Τομέας Αθλητιατρικής και Βιολογίας της Άσκησης. Εργαστήριο Προσαρμοσμένης κινητικής δραστηριότητας, καθηγήτρια Κα Δ.Κουτσούκη-Κοσκινά )
Σύμφωνα με αυτήν την έρευνα ….
…< …τα αποτελέσματα αυτά οδηγούν στην αναγκαιότητα διερεύνησης των συνθηκών της καθημερινής ζωής που προκαλούν άγχος στα άτομα με αναπηρίες που ζουν στην Ελλάδα και την σύγκριση των στοιχείων αυτών με τα διεθνή δεδομένα. Το υψηλό άγχος που βιώνουν οι Έλληνες αθλητές με κινητικές αναπηρίες επιβεβαιώνεται και από την σημαντική συσχέτιση του με το συναφές συναίσθημα της έντασης, η οποία επίσης παρουσίασε υψηλή τιμή, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες τιμές των αθλητών με αναπηρίες από άλλα κράτη. Η συνθήκη αυτή δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή για την επιτυχή συμμετοχή των ατόμων αυτών σε αγωνιστικές διαδικασίες, οι οποίες αποτελούν έναν επιπλέον παράγοντα ψυχικής φόρτισης. . Θα πρέπει λοιπόν να τονωθεί κάπως και το αγωνιστικό συναίσθημα των αθλητών μας με κινητικές αναπηρίες, έτσι ώστε να αντεπεξέρχονται στις δύσκολες αγωνιστικές συνθήκες των διεθνών αγώνων. …οι αθλητές με ακρωτηριασμούς, παρουσιάζουν πιο αρνητικό προφίλ σε σχέση με τους αθλητές με διαταραχές του νωτιαίου μυελού, πολιομυελίτιδα ή ορθοπεδικές διαταραχές. Το αρνητικό προφίλ αφορά στα αρνητικά συναισθήματα της έντασης, της σύγχυσης, της κατάθλιψης, της κόπωσης, της συνολικής ψυχικής διάθεσης και του γενικού άγχους. Μεγάλο ενδιαφέρον συγκεντρώνει το γεγονός ότι ο τύπος της αναπηρίας επηρεάζει μόνο τα αρνητικά και όχι τα θετικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά. Επίσης οι αρνητικές επιδράσεις του τύπου αναπηρίας περιορίζονται στα γενικά χαρακτηριστικά προδιάθεσης και δεν επεκτείνονται στα αθλητικά χαρακτηριστικά προδιάθεσης, γεγονός που επιβεβαιώνει την ωφέλεια της συμμετοχής στον αθλητισμό. Ο αριθμός των ετών που το άτομο ζει με την αναπηρία του καθώς και η σοβαρότητα της κατάστασής του επηρεάζουν το συναίσθημα της κατάθλιψης….>,


Αυτή τη στιγμή οι αθλητές με δυνατότητες διάκρισης που έχουν άμεση ανάγκη τεχνητού μέλους για τους αγώνες είναι όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα δυναμικά αγωνίσματα του στίβου και της ποδηλασίας πρωτίστως και δεν είναι πάνω από 20 αθλητές με ακρωτηριασμό κάτω άκρου και άλλοι 10 αθλητές με ακρωτηριασμό άνω άκρου.
Η ηγεσία της γ.γρ.Αθλητισμού αδυνατεί να μας δει ως αθλητές στην πράξη, μόνο στα λόγια, για αυτό και θα είναι παρούσα στις τυχόν διακρίσεις άλλων αναπήρων συναδέλφων με ωραία λογύδρια .
Είναι χαρακτηριστικό ότι για το περσινό πρωτάθλημα ποδηλασίας δρόμου στην Θήβα και πίστας στην Ρόδο( Μάιος 2003) οι ίδιοι οι αθλητές πληρώσαμε από την τσέπη μας τα έξοδα μετακίνησης και δυστυχώς δεν έχουμε πληρωθεί ακόμη!!
Είναι λοιπόν ο αθλητισμός για τους ακρωτηριασμένους ένα ακριβό χόμπι και όχι αναφαίρετο δικαίωμα και ζωτική ανάγκη ?
Πάντως οι Έλληνες εν δυνάμει πρωταθλητές με ακρωτηριασμούς κάτω άκρου ( εκτός από τους κολυμβητές που δεν χρειάζονται τεχνητό μέλος) δεν μπορούν να ελπίζουν σε καμία διάκριση στους Παραλυμπιακούς όσο συνεχίζεται αυτή η θλιβερή πραγματικότητα ανημπόριας και αναισθησίας.
Θλίψη επίσης προκαλεί στην πλειονότητα των αναπήρων συναδέλφων αθλητών, το σποτάκι των Παραλυμπιακών αγώνων που εξιδανικεύει την πραγματικότητα και ουσιαστικά μας προσβάλλει. Ο κύριος Σπανουδάκης είχε δηλώσει με στόμφο σε ανύποπτο χρόνο στα ΜΜΕ ότι ο ΑΘΗΝΑ 2004 θα εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις ώστε η χώρα μας να εκπροσωπηθεί στους Παραλυμπιακούς με τις καλύτερες και πληρέστερες ομάδες και τους περισσότερους αθλητές σε κάθε αγώνισμα. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε «..θα υπάρχει συμμετοχή σε εύρος, σε ύψος και σε βάθος..» αλλά εμείς βιώνουμε μόνο το βάθος της υποκρισίας και το ύψος της αλαζονείας, διότι εάν αφιέρωναν έστω ένα ελάχιστο ποσό από αυτό που δαπανούν για την διαφήμιση των Παραλυμπιακών , η προετοιμασία και η ψυχολογία των κινητικά ανάπηρων αθλητών θα άλλαζε δραματικά προς το καλύτερο.

Είναι επίσης ενοχλητικό να διαβάζεις τον καλοπροαίρετο δημοσιογράφο να γράφει στην εφημερίδα για τα επιτεύγματα ξένων ακρωτηριασμένων των οποίων όμως η πραγματικότητα και η υποστήριξη που τους παρέχεται δεν έχει καμία σχέση με την Ελληνική πραγματικότητα, κι έτσι δημιουργείται στον κόσμο η λαθεμένη πέρα ως πέρα εντύπωση ότι ο Έλληνας/ίδα ακρωτηριασμένος/η , έχουν στην διάθεση τους τα απαραίτητα εφόδια και μόνο η θέληση και το κουράγιο τους λείπει. Μια τέτοια λαθεμένη παρουσίαση της πραγματικότητας δημιουργεί επίσης σοβαρό πρόβλημα στο ίδιο το στενό περιβάλλον του ακρωτηριασμένου και επιδρά αρνητικά στην σχέση κατανόησης και σεβασμού μεταξύ των μελών της οικογένειας, αυξάνοντας τον πήχη των απαιτήσεων και ως εκ τούτου επηρεάζοντας αρνητικά την ήδη φορτισμένη ψυχολογία του Έλληνα ακρωτηριασμένου.

Ίσως κάποιοι πουν πως ονειροπολώ και πως θα έπρεπε να προσαρμοστώ στην σκληρή Ελληνική πραγματικότητα, όμως χωρίς όνειρα η δύσκολη ζωή δεν προχωράει.
Χωρίς όνειρα, έστω και άπιαστα δεν εξελίσσεσαι , δεν αναπτύσσεσαι .
Θα ονειρεύομαι πάντα καλύτερες συνθήκες ζωής και ισότιμης συμμετοχής στον αθλητισμό και κατ επέκταση σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα των συναδέλφων ακρωτηριασμένων και ιδιαίτερα των νέων παιδιών, που σχεδόν καθημερινά σακατεύονται σε κάποιο δρόμο της χώρας μας.
Θα ονειρεύομαι ένα τμήμα Προσθετικής και Ορθοτικής στα ΤΕΙ, με ακρωτηριασμένους σπουδαστές επίσης.
Και θα ελπίζω σε μια υγιή επιτέλους διοίκηση στα δρώμενα και στις δομές του αθλητισμού κινητικά αναπήρων,( και όλου του αναπηρικού κινήματος) που θα αποτελείται από ανθρώπους με όρεξη και όνειρα, κατά προτίμηση με αναπηρία και προηγούμενη αθλητική εμπειρία, και όχι τυχάρπαστους κυρίους και κυρίες, διπλοθεσίτες ή και τριπλοθεσίτες, ανεπάγγελτους ή μόνιμα αποσπασμένους, αρτιμελείς που εκμεταλλεύονται την αναπηρία των παιδιών τους, χωρίς καμία επιστημονική γνώση του αντικειμένου που υποτίθεται προωθούν, χωρίς αθλητική παιδεία, κόλακες βουλευτών και υπουργών, που διακρίνονται σε αγωνίσματα σκοτεινών δραστηριοτήτων και οι οποίοι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι της κατάντιας που επικρατεί χρόνια τώρα σ ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη και διάδοση του ( τόσο ευεργετικού) αθλητισμού αναπήρων.
Σας παρακαλώ πάρα πολύ να δείξετε ενδιαφέρον και ευαισθησία για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και να μας υποστηρίξετε , έστω τώρα , λίγους μόνο μήνες πριν τους Παραλυμπιακούς, για να μπορέσουμε να αφιερωθούμε, απρόσκοπτα, στον αγώνα τον καλό, της εκπροσώπησης της πατρίδας μας στους αγώνες της Αθήνας τον Σεπτέμβρη, στους λεγόμενους Παραλυμπιακούς ( και όχι παραολυμπιακούς όπως λανθασμένα ονομάζεται στην Ελλάδα. Η διεθνής επιτροπή για τους Παραλυμπιακούς ονομάζεται IPC,που σημαίνει International Paralympic committee )
Σε όσους βέβαια δεν αρέσει ούτε το ένα όνομα ούτε το άλλο, και είναι πολλοί, όπως και σε μένα γιατί δεν αισθάνομαι παρα-αθλητής, έχω να αναφέρω ότι στην αρχαία Ελλάδα οι αθλητικοί αγώνες για τους κινητικά ανάπηρους είχαν την ονομασία ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΕΣ .
( ..και ίσως είναι μια καλή ιδέα να σχεδιάσουμε την αναβίωση των Ασκληπιάδων και να κρατήσουμε αυτή την διοργάνωση για πάντα στην πατρίδα μας, φάρο φωτεινό πολιτισμού και πνεύματος)


http://odyseasthecyclist.blogspot.com/2009/01/blog-post.html