Χορός ακρωτηριασμένων.

Αυτός με ένα πόδι.
Αυτή με ένα χέρι.
Αρμονικός χορός δύο χορευτών.

One Handed Model Sensation: Hint, Hint Victoria’s Secret

A one-handed model who posed in a bra for a European charity ad campaign to raise awareness of disability issues has become an overnight sensation.

Thirty-five-year-old Tanja Kiewitz has become an overnight sensation thanks to the recreation of Eva Herzigova's famous Wonderbra ad, only instead of selling lingerie, it's for a campaign for CAP48, a nonprofit organization that raises awareness about disabilities.
The "groundbreaking" ad reads in French, "Look me in the eyes ... I said the eyes."

Yes, I think that this photo is beautiful, and this woman is ridiculously gorgeous, but I just don't get what all the fuss is about. Because she has one arm on a disabilities ad? Really?

I'd much rather see a handicapped person strutting her sexy stuff on the runway -- that's what's going to catch my attention. A handicapped person on an ad for disabilities is expected ... maybe not in a bra, but nonetheless. This advertisement looks like it should belong in a Victoria's Secret catalog, and if that's where I had spotted it, then I would have been like Wow, that's f'n amazing.

Granted, I can only imagine how much guts (and glasses of wine) it had to take to pull off this shoot, and I give major props to Tanja for opening up this door. I can only hope that in opening that door, it also opens up people's minds that beauty comes in all forms -- regardless of color, size, or disability. Our society shuns anything that's not deemed "the norm," and, with it being 2010, that's just insulting.

Take for example the recent ESPN photo of Esther Vergeer. The magazine had images of the paraplegic posing nude and, instead of being the fresh air that it should have been, it was hit with negative feedback, going as far as being called "vomit-inspiring."

Clearly, our narrow-minded society isn't ready to see nude photos of beautiful women who just happen to have disabilities, so perhaps photos like Tanja's are the small steps that we have to take to get there.

Hopefully, thanks to Tanja's courage, we'll see more photos like this -- but in our favorite fashion mags, not charity ads.

The advertisement states: “Look me in the eyes ... I said the eyes” This advertising picture started out in Belgian newspapers and on postcards distributed in cafes and restaurants around Brussels – now it is becoming famous throughout all of Europe.

The advert has been so successful that the charity has raised more than €4million from an annual telethon – 10% more than the previous year.

The Global Post states that Kiewitz has become an overnight star ever since the photograph appeared late last month with magazines and TV crews all across Europe clambering to interview her.

“There’s been a huge reaction,” Kiewitz told the Global Post.

“I’ve been besieged on Facebook. Mostly the reactions have been great, really positive feedback. I’ve got journalists from around the world calling; it’s been a bit crazy”, she said.

“People often think that handicapped people don’t have a personality, that they are strange people,” explained Tanja Kiewitz, whose image adorns the ad. “They have to see that I’m a woman above all and that I can be beautiful and sexy, and the handicap is secondary.”

Aimee Mullins: Ένα ξεχωριστό μοντέλο χωρίς πόδια

Πριν καν γιορτάσει τα πρώτα της γενέθλια, η Aimee Mullins αναγκάστηκε να ακρωτηριάσει και τα δυο της πόδια, από το γόνατο και κάτω. Ο οικογενειακός τους γιατρός είπε στους γονείς της πως δεν θα μάθει ποτέ να περπατάει, αλλά η μικρή Aimee δεν το έβαλε ποτέ κάτω κι έτσι στην ηλικία των 19 ετών έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα μετ’εμποδίων (17.01sec) και στο άλμα εις μήκος (3.14m).

Αυτή ήταν η αθλήτρια Aimee, η οποία χρησιμοποιούσε μια πρώιμη μορφή προσθετικών πόδιων από ίνες άνθρακα. Μετά τους Παραολυμπιακούς αγώνες του 1996 η Aimee, της οποίας το ύψος κυμαίνεται από 1,74 έως 1,86 με τα ανάλογα, εργάστηκε ως μοντέλο και ηθοποιός, ενώ πολύ πρόσφατα έγινε η νέα πρέσβειρα της L’Oreal Paris!

Η ίδια ανέφερε σχετικά με την συνεργασία της με την L’Oreal Paris:

“Τα πρόσωπα της L’Oreal Paris περιλαμβάνουν μερικές από τις πιο όμορφες γυναίκες. Είναι τιμή μου που μπαίνω στην “οικογένειά” της. Η φράση ‘Because I’m Worth It’ (Γιατί μου Αξίζει) σημαίνει πολλά για μένα. Η ομορφιά δεν είναι μόνο επιφανειακή. Είναι και μια πραγματική ένδειξη προσωπικότητας και αυτοπεποίθησης.”

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια γυναίκα που αποτελεί έμπνευση για όλους μας και ζωντανή απόδειξη για το ότι όταν υπάρχει θέληση, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο.

Μοντέλο χωρίς πόδια στη λίστα με τους 50 πιο όμορφους ανθρώπους στον κόσμο

Το στερεότυπο που επιβάλλεται από την κοινωνία για τα άτομα με ειδικές ανάγκες κατάφερε να σπάσει η Aimee Mullins, μια νεαρή γυναίκα που, αν και ακρωτηριασμένη, φιγουράρει στη λίστα των πενήντα πιο όμορφων ανθρώπων στον κόσμο.

Η γυναίκα αυτή, μέσα σε έξι μήνες έχασε και τα δυο της πόδια , τα οποία δεν αναπτύσσονταν εξαιτίας μιας γενετικής ανωμαλίας.

Για τις δημόσιες εμφανίσεις της, αλλά και για άλλες δραστηριότητες όπως το τρέξιμο έχει αρκετά «ζευγάρια ποδιών», ανάμεσα στα οποία πόδια με σιλικόνη με τόσο φυσική όψη που δύσκολα μπορεί να διακρίνει κάποιος ότι δεν είναι  αληθινά.

Η Aimee ζει μια εντελώς φυσιολογική ζωή και όταν μιλά για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα φέρει πολλές φορές ως παράδειγμα την Pamela Anderson, η οποία αν και αρτιμελής έχει περισσότερες προσθετικές από την ίδια.

 

Σημειώνεται ότι πρόσφατα το supermodel, αποφάσισε να ασκήσει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα , αφήνοντας πίσω της τον λαμπερό κόσμο των ΜΜΕ.

Πήρε το βραβείο World Press για την ακρωτηριασμένη Αφγανή!

Νικήτρια των βραβείων “World Press” ήταν η Νοτιοαφρικανή Jodi Bieber η οποία το 2010 είχε φωτογραφήσει την ακρωτηριασμένη Bibi Aisha. Δες με ποια φωτογραφία νίκησε

Η Bibi Aisha είναι ένα 18χρονο κορίτσι από το Αφγανιστάν που ήταν παντρεμένη με τον σύζυγό της από τα 12 της χρόνια. Εκείνος την κακοποιούσε 6 ολόκληρα χρόνια και εκείνη αποφάσισε να τον εγκαταλείψει...

Αυτό δεν τον συνηθίζουν οι γυναίκες στο Αφγανιστάν και η Bibi έδειξε πόσο θαρραλέα ήταν. Τότε ο διοικητής των Ταλιμπάν έδωσε εντολή στο 18χρονο κορίτσι να αντιμετωπίσει την δικαιοσύνη. Μετά από όλα αυτά ο πρώην σύζυγός της...της έκοψε την μύτη και τα αυτιά.

Πλέον η Bibi ζει στις ΗΠΑ και έχει υποβληθεί σε πάρα πολλές πλαστικές επεμβάσεις για να φτιάξει το πρόσωπό της.

Η ακρωτηριασμένη Ντι Τουά γράφει ιστορία

Από τη στιγμή που εξασφάλισε τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου ήταν λογικό να πάρει και το χρίσμα της σημαιοφόρου της Νότιας Αφρικής κατά την τελετή έναρξης. Η Ναταλί Ντι Τουά θα γίνει η πρώτη ακρωτηριασμένη γυναίκα στην ιστορία που θα συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς αγώνες και θα ανταγωνιστεί αρτιμελείς αθλήτριες.

Η ιστορία της 24χρονης Νοτιοαφρικανής κολυμβήτριας αποτελεί μάθημα ζωής για όλους τους ανθρώπους. Ξεκίνησε την κολύμβηση από πολύ μικρή ηλικία και στα 14 της χρόνια συμμετείχε σε διεθνείς διοργανώσεις. Το 2000 απέτυχε για λίγο να εξασφαλίσει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ αλλά το ταλέντο της ήταν οφθαλμοφανές. Δυστυχώς, η μοίρα της έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι το οποίο της άλλαξε όλη τη ζωή. Η' σχεδόν όλη.

Τον Φεβρουάριο του 2001, επιστρέφοντας με το σκούτερ που οδηγούσε από την προπόνηση στο σπίτι της, χτυπήθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει το αριστερό της πόδι από το γόνατο και κάτω αλλά η δύναμη της ψυχής της τη βοήθησε να μη χάσει τη μάχη για τη ζωή.

Πριν καλά-καλά αρχίσει να περπατάει, έξι μήνες μετά το ατύχημα, αποφάσισε να δοκιμάσει να κολυμπήσει. Η αίσθηση μπορεί να ήταν εντελώς διαφορετική αλλά η Ναταλί τα κατάφερε περίφημα. Ετσι, έβαλε τα δυνατά της ώστε να είναι παρούσα στους αγώνες Κοινοπολιτείας του Μάντσεστερ το 2002. Πήρε δύο χρυσά μετάλλια στα 50 και 100μ. για άτομα με αναπηρία, αλλά το εκπληκτικό είναι ότι έφτασε μέχρι τον τελικό των 800μ. με αντιπάλους αρτιμελείς αθλήτριες. Εκεί, κατετάγη όγδοη.

Στα επόμενα χρόνια διεκδίκησε με πάθος το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αλλά δεν τα κατάφερε. Πήρε μέρος μονάχα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες όπου κατέκτησε πέντε χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλιο. Αυτούς τους τίτλους θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί και στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου, αλλά σε αυτή τη διοργάνωση όλα θα είναι διαφορετικά γι'αυτήν.

Στις 3 Μαϊου 2008 το όνειρο της συμμετοχής σε Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε πραγματικότητα αφού κατέλαβε την τέταρτη (!) θέση στον αγώνα 10χλμ. του παγκοσμίου πρωταθλήματος ανοιχτής θαλάσσης που διεξήχθη στη Σεβίλη. Η Ναταλί ντι Τουά τερμάτισε μόλις, 5,1 δευτερόλεπτα πίσω από τη νικήτρια και σε λίγες ημέρες (20 Αυγούστου) θα τη θαυμάσουμε στο συγκεκριμένο αγώνισμα το οποίο εντάσσεται από φέτος στο ολυμπιακό καλεντάρι.

Θύματα βαρβαρότητας οι γυναίκες στο Αφγανιστάν.

Μια ακρωτηριασμένη 18χρονη γυναίκα στο εξώφυλλο του ΤΙΜΕ και η είδηση της εκτέλεσης μιας εγκύου δημιουργούν οργή και αποτροπιασμό στη Δύση κατά των Ταλιμπάν, οι οποίοι αρνούνται κάθε ανάμειξη και καταδικάζουν τα περιστατικά.

Είτε πρόκειται για προπαγάνδα, είτε για ωμή βαρβαρότητα, είτε για επιβολή του νόμου των Ταλιμπάν με βάση τα όσα πιστεύουν, το γεγονός είναι ένα: Κανείς άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Την εβδομάδα που πέρασε η 18χρονη Αϊσά μονοπώλησε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης προβάλλοντας ως κεντρικό πρόσωπο στο εξώφυλλο του γνωστού περιοδικού TIME. Ακόμη κι αν είχε ονειρευτεί ότι θα εμφανιστεί κάποια στιγμή σε εξώφυλλο περιοδικού, σίγουρα δεν το είχε φανταστεί έτσι: Ακρωτηριασμένη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι Ταλιμπάν έκοψαν την μύτη και τα αυτιά της 18χρονης κοπέλας, όταν εκείνη το έσκασε πέρυσι από το σπίτι του συζύγου της στην περιοχή του Ορουγκζάν. Η νεαρή γυναίκα περιμένει να υποβληθεί σύντομα σε χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης του προσώπου της στην Καλιφόρνια.
Μία μέρα νωρίτερα, μία ακόμη συγκλονιστική ιστορία έκανε τον γύρο του κόσμου. Μία άλλη γυναίκα, έγκυος και χήρα, με ανεπιβεβαίωτη ηλικία 35 ή 48 ετών, εκτελέστηκε εν ψυχρώ και σε δημόσια θέα με τρεις σφαίρες στο κεφάλι από τους Ταλιμπάν. Οι δράστες της εκτέλεσης, που είχαν μαστιγώσει νωρίτερα την άτυχη γυναίκα, πέταξαν στη συνέχεια το πτώμα της σε περιοχή που ελέγχουν οι αμερικανικές δυνάμεις ασφαλείας.
Το δημοσίευμα του TIME, που παρουσιάζει και άλλες ιστορίες γυναικών που υφίστανται καταπίεση και κακοποίηση από το καθεστώς των Ταλιμπάν, διερωτάται: «Τι θα συμβεί όταν εγκαταλείψουμε αυτή τη χώρα;». Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις στο Αφγανιστάν και τη Δύση πασχίζουν να ανακαλύψουν την αλήθεια σε μια χώρα που, έτσι κι αλλιώς, ξέρει να κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της.

Αντιδρούν οι Ταλιμπάν
Από την πλευρά τους, οι Ταλιμπάν αντιδρούν. Όχι μόνο αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε ανάμειξη σε αυτά τα δύο περιστατικά, αλλά τα καταδικάζουν και καταγγέλλουν προπαγάνδα που στόχο έχει να πλήξει την εικόνα τους και να επηρεάσει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του TIME, κάνουν λόγο για «απελπισμένη προπαγάνδα» και καταγγέλλουν τα διεθνή ΜΜΕ για «υπερβολές» που εξυπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Χαρακτηρίζουν «βάρβαρη» την ιστορία της Αϊσά, επισημαίνοντας ότι δημιουργεί «ψευδή εικόνα» για το ισλαμικό κράτος. Όπως υποστηρίζουν έχουν ήδη καταδικάσει την επίθεση κατά της κοπέλας, υπογραμμίζοντας ότι «το κόψιμο της μύτης και των αυτιών ενός ανθρώπου, νεκρού ή ζωντανού, είναι παράνομο και απαγορεύεται». Στο ίδιος μήκος κύματος, ο εκπρόσωπος Τύπου των Ταλιμπάν, Κάρι Μοχάμεντ Γιουσούφ, καταδίκασε την εκτέλεση της εγκύου, τονίζοντας ότι οι Ταλιμπάν ουδεμία σχέση έχουν με το περιστατικό.
Οι γραμμές ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτες. Σε μία περίοδο που πολλοί υποστηρίζουν ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την «αρχή του τέλους» του πολέμου, όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, η κυβέρνηση του Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ και οι Ταλιμπάν, προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια των Αφγανών που έχουν υποστεί τα πάνδεινα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που δεν αλλάζει είναι τα τεράστια προσωπικά δράματα των απλών ανθρώπων που βρέθηκαν σε λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Οι άμαχοι πληρώνουν τα «λάθη»


Την ίδια στιγμή που η αντιμετώπιση των γυναικών από τους Ταλιμπάν προβάλλει στον κόσμο ως η απόλυτη φρικαλεότητα του σύγχρονου πολιτισμού, οι απώλειες των αμάχων στον πόλεμο του Αφγανιστάν αποτελούν μια αδιαφιλονίκητη πραγματικότητα. Οι επονομαζόμενες «παράπλευρες απώλειες» αποτελούν το πιο σκοτεινό σημείο κάθε πολέμου, τη βαρβαρότητα του οποίου κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα και οι αριθμοί είναι αδιάψευστο στοιχείο αυτής της πραγματικότητας που κανένα «ανθρώπινο λάθος» δεν μπορεί να δικαιολογήσει και καμία «δημόσια συγγνώμη» να διαγράψει. Πόσο μάλλον σε έναν πόλεμο που η «ασφάλεια» του λαού του Αφγανιστάν αναδείχθηκε σε κεντρικό θέμα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2010, 1.200 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους ως «παράπλευρες απώλειες» αυτού του πολέμου.

Αύξηση των θυμάτων
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων -νεκρών ή τραυματιών- αυξήθηκε κατά 31% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, ενώ ο αριθμός των αμάχων που σκοτώθηκαν είτε από τους Ταλιμπάν είτε από τα «λάθη» των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων αυξήθηκε κατά 25%. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα επίσημα στοιχεία που παρουσίασε η Αποστολή Βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών στο Αφγανιστάν (UNAMA) είναι σημαντικά υψηλότερα από τις αρχικές εκτιμήσεις της ανεξάρτητης αρχής ανθρώπινων δικαιωμάτων του Αφγανιστάν. Ο ειδικός εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Καμπούλ, Στάφαν ντε Μιστούρα, δεν έκρυψε τη «βαθιά ανησυχία» του για το γεγονός, επισημαίνοντας ότι ο βαρύς φόρος αίματος του αφγανικού λαού στον πόλεμο θα έπρεπε να αποτελέσει «καμπανάκι» για την πορεία και την αποτελεσματικότητα των συμμαχικών επιχειρήσεων. Σημαντική αύξηση, της τάξεως του 55% σημειώθηκε και στους θανάτους και τραυματισμούς παιδιών, τα οποία είναι τα μεγαλύτερα θύματα του πολέμου, ενώ οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ τόνισαν ότι τα γυναικόπαιδα είναι εντελώς ευάλωτα απέναντι σε κάθε είδους τυφλές επιθέσεις, των οποίων είναι τα συχνότερα θύματα.

• 1.271 άμαχοι σκοτώθηκαν κατά το α' εξάμηνο
• 1.997 άμαχοι τραυματίσθηκαν την ίδια περίοδο
• 31% η αύξηση νεκρών και τραυματιών σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο
• 25% η αύξηση στα άμαχα θύματα μόνο από επιθέσεις των Ταλιμπάν
• 55% η αύξηση στους θανάτους και τραυματισμούς παιδιών
• http://www.youtube.com/watch?v=gp72BNUVjW4&feature=player_embedded

Η γυναίκα που δεν ήθελε τα πόδια της!

ΑΠΟ ΠΟΛΥ μικρή, η Αγγλίδα Σούζαν Σμιθ ένιωθε ότι «κάτι δεν πήγαινε καλά» με το σώμα της. Την περασμένη Δευτέρα, διηγήθηκε στην εφημερίδα «Γκάρντιαν», «Σε Πρώτο Πρόσωπο» (όπως ονομάζεται η στήλη), την απίθανη ιστορία της.

«ΗΜΟΥΝ ΜΟΛΙΣ 6 χρόνων όταν ένιωσα για πρώτη φορά την επιθυμία να χάσω και τα δύο μου πόδια. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να αλλάξουν κάτι πάνω τους. Εγώ, η μόνη εικόνα που λαχτάρησα ποτέ για τον εαυτό μου ήταν να τον δω χωρίς πόδια. Ο κόσμος πιστεύει πως είμαι άρρωστη και παράξενη. Δεν γνωρίζει, ασφαλώς, ότι είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους στον κόσμο που πάσχουν από κάτι που ονομάζεται «Διαταραχή Σωματικής Ταυτότητας και Αρτιότητας» (στα αγγλικά, Body Identity Integrity Disorder - BIID), και που σε κάνει να θέλεις να αφαιρέσεις ένα ή και περισσότερα από τα υγιή ή άρτια μέλη του σώματός σου.

Λίγοι μπορούν να με καταλάβουν. Δεν είναι φετίχ, δεν είναι σεξουαλικό, δεν έχει καν να κάνει με την εμφάνισή μου. Απλώς δεν μπορώ να συσχετίσω τον εαυτό μου με κάποιαν που έχει δύο πόδια. Αυτή η «κάποια» δεν είμαι εγώ. Και ξέρω πως εάν θέλω να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου, ο μόνος τρόπος είναι να απαλλαγώ από τα πόδια μου. Στα 23 μου γνώρισα τον μελλοντικό μου σύζυγο. Δεν του είπα τίποτα στην αρχή για το πρόβλημά μου. Ημουν ευτυχισμένη μαζί του, αλλά ακόμα δυστυχισμένη που είχα δύο πόδια. Πέρασε καιρός ώσπου να του μιλήσω. Δυσκολεύτηκε πολύ να με καταλάβει. Αργότερα, το αποδέχτηκε, αλλά όχι χωρίς πόνο.


ΠΡΙΝ ΑΠΟ 2 χρόνια τού ανακοίνωσα πως ήρθε ο καιρός να αφαιρέσω το πρώτο μου πόδι, το αριστερό. Η πρώτη μου απόπειρα έγινε τον Μάρτιο του 2005. Ηξερα ότι έπρεπε να σκοτώσω το πόδι μου, παγώνοντάς το, και αναγκάζοντας έτσι τους γιατρούς να μου το ακρωτηριάσουν. Πήγα λοιπόν στο Εδιμβούργο και αγόρασα 40 κιλά παγοκρυστάλλους -από αυτούς που έχουν στις δισκοθήκες για να απορροφούν τους καπνούς. Εριξα τα «παγάκια» μπροστά από τα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου, και κάθησα με το πόδι μου βυθισμένο μέσα σ' αυτά επί 1 ώρα. Ο πόνος ήταν απερίγραπτος. Λιποθύμησα τρεις φορές. Φοβήθηκα. Φοβήθηκα μήπως δεν κατάφερνα να πετύχω το σχέδιό μου. Οπως και έγινε! Δεν είχα κάνει όση ζημιά έπρεπε στο πόδι, και οι γιατροί το έσωσαν εύκολα.

ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟ Σεπτέμβριο έκανα τη δεύτερη απόπειρα. Αυτή τη φορά άφησα το πόδι μου βουτηγμένο μέσα στον πάγο επί 4 ώρες. Οταν δεν άντεχα άλλο, φώναξα τον άνδρα μου και με έβγαλε. Το πόδι ήταν σκληρό σαν πέτρα. Είχα εγκαύματα τρίτου βαθμού και ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Αλλά και πάλι, δεν έφτανε αυτό για να μου το ακρωτηριάσουν. Στο νοσοκομείο, οι γιατροί έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μου το σώσουν. Δεν ήθελα. Εκλαιγα. Επειτα από 8 εγχειρήσεις και νοσηλεία 4 εβδομάδων, πήρα εξιτήριο.

ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ήδη την τρίτη απόπειρα. Να ξαπλώσω στις γραμμές του τρένου. Ομως, με πρόλαβαν άλλα γεγονότα. Η κατάσταση του χειρουργημένου μου ποδιού χειροτέρεψε. Επαθα μόλυνση, και επειδή υπήρχε κίνδυνος η μόλυνση να επεκταθεί στο αίμα μου, αποφασίστηκε, επιτέλους, ο ακρωτηριασμός. Εγινε τον περασμένο Ιούνιο, χωρίς κανένα πρόβλημα. Από την πρώτη στιγμή, αισθάνθηκα υπέροχα. Πιο πλήρης σαν άνθρωπος. Τώρα κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού πιο εύκολα. Ο άνδρας μου είναι συνεχώς στο πλευρό μου. Του υποσχέθηκα ότι θα καθυστερήσω για αρκετά χρόνια τον ακρωτηριασμό του άλλου μου ποδιού. Τόσο, ώστε να μπορούν να με κατανοήσουν και τα παιδιά μας, 10 και 15 ετών, στα οποία είπαμε πως έχασα το πόδι μου λόγω επιπλοκών από τον πρώτο «τραυματισμό» τον περασμένο Μάρτιο. Εκείνο που ξέρω στα σίγουρα, είναι ότι τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, νιώθω πως ζω».

ΥΓ.: Το Σούζαν Σμιθ είναι ψευδώνυμο.