Στον ανήφορο με ένα πόδι.

Αναμνήσεις σκόρπιες κι ασύνδετες κάπου ξεπροβάλλουν απ’ την καταχνιά του χρόνου σαν εφιαλτικό όνειρο.. Ψηλά στα Τζουμέρκα. γύρω στα 1943¹.

Η Λουκία, μικρή κοπελίτσα εννιά χρονών, στο χωράφι μαζί με άλλες κοπέλες μια ηλιόλουστη ημέρα του Ιουνίου. Χαρά Θεού η φύση. Η άνοιξη μόλις έχει ξεκινήσει εδώ. Και αυτές μοιράζονται με αγάπη ένα καρβέλι ψωμί κάτω μια καρυδιά... Και ξαφνικά τα Γερμανικά αεροπλάνα και μετά θεού χαλασμός... Πού να φυλαχτείς και από τί να πρωτοφυλαχτείς; Από το καυτό μολύβι που πέφτει από τον ουρανό ή από τα βράχια που τινάζονται; Και έπειτα όλα σταματούν ... έτσι ξαφνικά, όπως ξεκίνησαν. Νεκρική ησυχία. Μόνο οι σπαρακτικές της φωνές ακούγονται «το πόδι μου, το πόδι μου με καίει»... και οι φίλες της.. καμιά να μην αποκρίνεται ... πεσμένες κάτω κοιμούνται ένα αφύσικο ύπνο ... τον αιώνιο ύπνο...

Πόση ώρα πέρασε έτσι; ούτε κι αυτή θυμάται …μα να ο μεγάλος της αδελφός ο Νίκος. Δέκα πέντε χρονών παλικάρι, την έχει τυλίξει σε κουβέρτα, την έβαλε στον ώμο του και τρέχει, τρέχει, πετάει... και το αίμα να κυλά ασταμάτητα.

Κάποτε θα φτάσουν στο πρόχειρο Νοσοκομείο της Αγγλικής αποστολής, θα γίνει επίδεση και μετά αναμονή με ελπίδες.

Αλλά το αριστερό πόδι μέρα με την ημέρα χειροτερεύει, γίνεται όλο και πιό μαύρο Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια. Θα πρέπει να κοπεί στο γόνατο. Και ο τραγικός πατέρας να διαμαρτύρεται: «Δεν μπορείτε να κόψετε το πόδι του παιδιού μου. Εγώ είμαι φτωχός άνθρωπος. Πώς θα συντηρώ ανάπηρο κορίτσι, πώς θα το παντρέψω…».

Τί πόνος κι αυτός! Δυο μεγαλύτερα αγόρια έχει και την μικρή χαριτωμένη Λουκία, μοναχοκόρη... Με πόση ευλάβεια δεν τα μεγάλωσε ο φτωχός αυτός τσοπάνος. Ούτε το γάλα τους τ’ άφηνε να πίνουν το πρωί, χωρίς προηγουμένως να λένε το «Πάτερ ημών…».

Αλλά δεν γίνεται αλλιώς, το πόδι το οποίο εμφάνισε γάγγραινα θα κοπεί... Το πήρε η μάνα, το τύλιξε στοργικά και το έθαψε κάπου στην άκρη του χωριού. Η Λουκία ποτέ δεν επισκέφθηκε το μνήμα αυτό. Της προκαλούσε πόνο..

Και η μικρή ανάπηρη, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του πρόχειρου Νοσοκομείου, μια παλιά εκκλησία, που έχει επιστρατευτεί για τη ... θεραπεία των σωμάτων, κοιτάζει τις εικόνες, βλέπει τους μάρτυρες, βλέπει την πονεμένη μητέρα του Χριστού κάτω απ’ το Σταυρό και παρηγοριέται. Σε λίγο καιρό θα γίνει καλά και θα ξαναβγεί και πάλι με τις φίλες της… όσες απέμειναν. Τώρα αισθάνεται εξαντλημένη, έχει ανάγκη από ηρεμία. Αλλά σε τέτοιους ταραγμένους καιρούς που να βρεθεί η ηρεμία; Γιατί να η νέα φοβερή είδηση; Οι Γερμανοί έφτασαν στο χωριό! ... Τρόμος και πανικός!. .. Τρέχει ο Νίκος στο Νοσοκομείο, την αρπάζει τη ρίχνει για άλλη μια φορά στον ώμο και πηδά απ’ το παράθυρο. Ίσα που πρόλαβε. Σε λίγο το Νοσοκομείο καίγεται ολόκληρο μαζί με όσους αρρώστους απέμειναν. Μαζί καίγονται και τα χαρτιά με το ιστορικό της Λουκίας. Έτσι δε θα μπορέσει ποτέ να αποδείξει ότι ήταν θύμα βομβαρδισμού για να πάρει σύνταξη. Για να ζήσει θα αναγκαστεί αργότερα να δουλέψει.

Η συνέχεια της ανάρρωσης σε άλλο χωριό.. Κάποτε θα γυρίσει στο χωριό της και τώρα θα χοροπηδά στο ένα πόδι. Πού να βρεθούν πατερίτσες εκεί ψηλά στο βουνό. Και τα άλλα παιδιά να κοιτάζουν με περιέργεια και να λένε: «Η κουτσή, η κουτσή»... και αυτή να κρύβεται απ’ τη ντροπή της. Πάει και το σχολείο, πάνε και τα γράμματα...

Και όταν θα τελειώσει ο πόλεμος και θα πάει ν’ ανασάνει ο κόσμος, θα ξεκινήσουν νέες περιπέτειες· ... Θα ανέβουν οι αντάρτες στο χωριό και οι χωρικοί θα χωριστούν στα δυο. Και η φιλήσυχη οικογένεια της Λουκίας θα ξεχειμωνιάσει κρυμμένη σ’ ένα μαντρί. Στριμωγμένοι όλοι σε ένα δωμάτιο μαζί με τις λίγες κατσίκες που γλύτωσαν τη μανία των νέων εισβολέων.

Ο εφιάλτης θα τελειώσει κάποτε και θα αφήσει έντονα τα σημάδια του παντού και στη Λουκία ένα μόνο πόδι. Μ’ αυτό θα ανεβεί από δω και μπρος τον ανηφορικό δρόμο της ζωής. Μόνο που η πληγή στο κομμένο πόδι δεν κλείνει. Οι γιατροί στην Άρτα θα το κοντύνουν λίγο ακόμη. Όμως ούτε και τώρα θα κλείσει η πληγή.

Έτσι απρόσμενα θα ‘ρθει στο χωριό αυτός ο καλός συγχωριανός που μένει στην Αθήνα. Το είδε το κορίτσι και το πόνεσε. Θα το πάρει στην οικογένεια του υπό την προστασία του, υπό την προστασία της Παναγίας μας...

Η ζωή στην Αθήνα είναι πιό οργανωμένη. Υπάρχει το ΚΑΠΑΨ, όπου σι ανάπηροι μαθαίνουν τέχνες. Υπάρχουν και τα μεγάλα Νοσοκομεία για να φροντίσουν το πόδι της. Όμως, κάθε λίγο και νέα εγχείρηση, συνολικά δεκαοχτώ εγχειρήσεις (!), το κομμένο πόδι γίνεται όλο και πιό κοντό κι η πληγή δεν λέει να κλείσει. Μέχρι που ένας γιατρός στη Βούλα θα ανακαλύψει ένα μεταλλικό θραύσμα, πού έχει μείνει στη σπονδυλική στήλη. Η νέα εγχείρηση θα κρατήσει 12 ώρες και η ανάρρωση 6 μήνες...

Δύσκολος και ανηφορικός ο δρόμος της Λουκίας, αλλά δεν διαμαρτύρεται. «Ότι θέλει ο καλός Θεούλης. Μεγάλο τα’ όνομά Του. Τόση βροχή στέλνει στη γη και η γη την πίνει».Και ο Άγγελός της από κοντά καταγράφει κάθε κοπιαστικό της βήμα και η πρόνοια του Θεού ανοίγει διεξόδους εκεί που δεν το περιμένει..

Με τη βοήθεια των συγχωριανών της έχει βρει απασχόληση στο ΠΙΚΠΑ, κάνοντας παρέα στα μικρά παιδιά. Προσωρινή δουλειά, αλλά κάτι είναι κι αυτό... Μια μέρα εκεί που βαδίζει σιγά-σιγά απ’ το ΠΙΚΠΑ προς την εκκλησία τη σταματά μια καλοντυμένη κυρία. Της κάνει εντύπωση η φτωχή κοπέλα με τις πατερίτσες και το φωτεινό πρόσωπο. Την πλησιάζει, ζητά να μάθει την ιστορία της και συγκινείται. Κάτι ξέρει κι αυτή από πόνο. Έχει χάσει την κόρη της πρόσφατα. «Παιδί μου, ο άντρας μου είναι οδηγός της Βασίλισσας. Θα μιλήσω στην πριγκίπισσα Ειρήνη για σένα». Και να έτσι άπω το πουθενά βρίσκει εργασία η Λουκία και μάλιστα στα μέτρα της. Θα προσληφθεί σε στρατιωτικό Νοσοκομείο να ράβει και να σιδερώνει. Είναι και το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, το οποίο αναλαμβάνει να το φροντίζει με πολλή αγάπη. Πόσο ευτυχισμένη αισθάνεται τώρα. Για τα επόμενα είκοσι χρόνια θα έχει δουλειά και ασφάλιση. Δεν θα επιβαρύνει πλέον κανένα.

Εξήντα έξι χρόνια πέρασαν από τον τραγικό Ιούνιο του 43 και η μικρή κοπελίτσα των Τζουμέρκων είναι ηλικιωμένη γυναίκα πλέον. Μένει σ’ ένα μικρό διαμερισματάκι, το οποίο αγόρασε στην Αθήνα με τις οικονομίες της. Είναι αδύνατο να φανταστείς, ότι αυτή η γυναίκα με το χαμογελαστό και φωτεινό πρόσωπο έχει ανέβει ένα τόσο ανηφορικό δρόμο και μάλιστα με ... ένα πόδι.

Από το ‘43 μέχρι σήμερα έχει κάνει συνολικά 33 εγχειρήσεις!

Μετά τις εγχειρήσεις στο πόδι ήλθαν οι γαστρορραγίες, αποτέλεσμα της καταπόνησης στην εργασία, και η αφαίρεση του μεγαλύτερου μέρους του στομάχου. Το πάγκρεας και αυτό υπολειτουργεί. Το φαγητό ελάχιστο και με πολλή προσοχή. Παθαίνει υπογλυκαιμικές κρίσεις και τότε καταρρέει. Πολλές φορές έφτασε κοντά στο θάνατο, αλλά πάντα κατά θαυμαστό τρόπο κάποιος την έσωσε. Έπειτα είναι ο καλός αυτός γιατρός, που τη φροντίζει σαν μητέρα του. Και χωρίς αμοιβής. Κάθε απόγευμα στις επτά θα την πάρει τηλέφωνο να μάθει τι κάνει. Όταν παθαίνει κρίση του τηλεφωνεί και αυτός φτάνει αμέσως κοντά της. Τις προάλλες τον φώναξε μεσάνυχτα και τη βρήκε σε τραγική κατάσταση. Την πήρε αγκαλιά και τι μετέφερε ο ίδιος στο Νοσοκομείο. Η πίεσή της είχε πέσει στο 4! Ίσα που την πρόλαβε.

Πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη αισθάνεται για όλα αυτά η Λουκία. Η πρώτη της κίνηση σ’ αυτόν που θα την εξυπηρετήσει είναι να του φιλήσει το χέρι. Είναι σαν να φιλάει τω χέρι του καλού της πατέρα. Φτωχός τσοπάνος εκείνος με τρία παιδιά, μόλις που τα ’φερνε βόλτα. Όμως όταν έπηζε τυρί έπαιρνε το πρώτο κομμάτι που έφτιαχνε, έβγαινε στο δρόμο και το ’δινε στο φτωχό που θα περνούσε. Αν δεν είχε και πού να κοιμηθεί τον φιλοξενούσε στο φτωχικό τους. Μία φορά διαμαρτυρήθηκε η μάνα. «Μη μιλάς γυναίκα», την αποπήρε αυτός, «πού ξέρεις πώς θα είναι αύριο τα παιδιά μας»! ... Ναι είναι οι καλοσύνες και η ευλάβεια των γονέων της που την σκέπασαν σαν «πάπλωμα» όλα αυτά τα χρόνια. Όταν ο πατέρας της την αποχαιρετούσε δακρυσμένος καθώς αυτή ξενιτευόταν στην Αθήνα, τρεις εντολές της έδωσε: «μην κλέψεις, μην πεις ψέματα, μην αμαρτήσεις». Και αυτή κράτησε όλα αυτά και όλη την πατρογονική ευλάβεια σαν ιερά παρακαταθήκη, άκοσμη και τότε που ένας προϊστάμενος της ζήτησε άλλα πράγματα... και την άφησε εφτά ολόκληρους μήνες απλήρωτη... Γι’ αυτό είναι τόσο ήρεμο και τόσο φωτεινό το πρόσωπο της Λουκίας!

………………………………………………………………………………………

Τώρα είναι πρωί και περιμένει καθιστή τη γειτόνισσα, κα Σοφία, που θα την βοηθήσει στο μπάνιο και μετά θα της πλύνει τα ασπρόρουχα. Στην κα Σοφία έχει δώσει κλειδί του διαμερίσματος. Όπου να ‘ναι θα ‘ρθει...

Και να κάποια στιγμή αισθάνεται ένα χάδι στην πλάτη και ακούει τη γνώριμη φωνή της. Πολύ αθόρυβα ήρθε σήμερα η Σοφία. Θα ’χε φαίνεται αφαιρεθεί με τις σκέψεις της γιατί δεν άκουσε την πόρτα να ανοίγει.. Με πόση φροντίδα και αγάπη την τακτοποιεί... και μετά πλένει τα ρούχα στο χέρι και τα απλώνει στο μπαλκόνι...

-Και τώρα, Λουκία μου, θα φύγω, έχω δουλειά στην εκκλησία. Θέλεις κάτι άλλο;

Και φεύγει πάλι αθόρυβα, όπως ήλθε, μόνο αυτή τη φορά κάτι σαν λάμψη φάνηκε από τη μεριά τής πόρτας... Μένει για λίγο σκεπτική. Πολύ περίεργη η επίσκεψη της Σοφίας σήμερα. Θα την πάρει τηλέφωνο. Ίσως περάσει από το σπίτι προτού πάει στη γειτονική εκκλησιά.

-Κα Σοφία…

-Καλημέρα, Λουκία μου. Ετοιμάζομαι, σε λίγο φτάνω. Συγνώμη που καθυστέρησα, αλλά σου είχα πει ότι θα αργήσω σήμερα.

- Μα ... εσύ δεν ήσουν εδώ πριν λίγο;

-Τί λες, Λουκία μου, πώς να ήμουν εκεί, αφού τώρα σηκώθηκα; Μήπως με είδες στον ύπνο σου;

-Στον ύπνο μου; Λες να αποκοιμήθηκα;

Μα αφού είμαι πλυμένη, καθαρή... Και τα ρούχα ποιός τα ‘πλυνε και τα’ άπλωσε στο μπαλκόνι;

- Είναι τα ρούχα απλωμένα; ... Έρχομαι αμέσως, Λουκία...

Σε λίγο άνοιγε η πόρτα του διαμερίσματος, ακούστηκε καθαρά το κλειδί τώρα, και οι δυο γυναίκες να σταυροκοπούνται ασταμάτητα και ανά κλαίνε.

- Ποια να ’ταν, Λουκία μου;

-Δεν ξέρω. Πάντως μού είπε ότι έχει δουλειά στην εκκλησία.

- Λες να ’ταν η Αγία της ενορίας μας;

- Μήπως η Παναγία; Αύριο φέρνουν αντίγραφο της εικόνας της απ’ τ’ Άγιο Όρος στη γειτονική ενορία.

-Λες να πέρασε από δω να σε χαιρετήσει η Παναγία προτού εγκατασταθεί στο νέο της σπίτι; Και εγώ, ποιά είμαι η ανάξια, που πήρε η Παναγία τη μορφή μου;

……………………………………………………………………………………..

Οι πολύτιμοι θησαυροί κινδυνεύουν όταν κοινοποιηθούν. Γι’ αυτό η κα Λουκία κράτησε μυστικό το γεγονός.... Μόνο ένα μήνα αργότερα, που την επισκεφθήκαμε, μας ρώτησε διστακτικά λίγο πριν φύγουμε. Έχετε λίγο χρόνο; Εάν δεν είχαμε λίγο χρόνο, δέον θα μας ανέφερε το γεγονός..

Πόσες επισκέψεις γίνονται κάθε μέρα επίσημες και μη; Πόσοι από μας είχαμε την τιμή να έχουμε τόσο υψηλούς επισκέπτες, όπως η φτωχή και βασανισμένη κα Λουκία απ’ τα Τζουμέρκα με το κομμένο πόδι;

Και διερωτάται με απορία η Λουκία. «Πολλές φορές έφτασα πολύ κοντά στο θάνατο και δεν με πήρε κοντά του ο Θεός. Τί άραγε θέλει από μένα;»...

Δεν θέλει από σένα, κα Λουκία, ο Θεός· θέλει από μ α ς, που με δυο πόδια και τέσσερις ρόδες χωλαίνουμε στις ανηφόρες και αναζητούμε στηρίγματα...

Β. Π.

1. Τα γεγονότα και τα πρόσωπα είναι πραγματικά.
 Έχει γίνει αλλαγή μόνο των ονομάτων

Χορός ακρωτηριασμένων.

Αυτός με ένα πόδι.
Αυτή με ένα χέρι.
Αρμονικός χορός δύο χορευτών.

Maltron Single Handed Ergonomic Keyboard

Additional Detail for Maltron Single Handed Ergonomic Keyboard

The special shape and letter layout have been very carefully planned, taking into account the limited number of keys that can be accessed quickly and comfortably.
Word-processing input speeds of 85 words per minute have been demonstrated by operators using Maltron single handed keyboards. The fully ergonomic shape ensures freedom from strain and no RSI type problems have been reported in over 10 years, although all the work is done by one hand.
Both Left and Right hand models are designed for "Touch Typing".
Self paced training manuals ensure quick, easy learning. Both screen and paper based versions are available.

These keyboards have Push-On Push-Off keys for Shift, Control and Alt functions; essential for single hand operation.
The unique switchable dual layout feature of Maltron keyboards has now been developed for single handed keyboards to give an alternative number entry option. For intensive number work the flat number panel alongside the letters is not ergonomic and can lead to fatigue as there is nowhere to rest the hand during pauses. To overcome this problem the number pad numbers are now also grouped on the letters keys. Either letters or numbers may be immediately selected by pressing a separate button. Windows keys are also included.

One Handed Model Sensation: Hint, Hint Victoria’s Secret

A one-handed model who posed in a bra for a European charity ad campaign to raise awareness of disability issues has become an overnight sensation.

Thirty-five-year-old Tanja Kiewitz has become an overnight sensation thanks to the recreation of Eva Herzigova's famous Wonderbra ad, only instead of selling lingerie, it's for a campaign for CAP48, a nonprofit organization that raises awareness about disabilities.
The "groundbreaking" ad reads in French, "Look me in the eyes ... I said the eyes."

Yes, I think that this photo is beautiful, and this woman is ridiculously gorgeous, but I just don't get what all the fuss is about. Because she has one arm on a disabilities ad? Really?

I'd much rather see a handicapped person strutting her sexy stuff on the runway -- that's what's going to catch my attention. A handicapped person on an ad for disabilities is expected ... maybe not in a bra, but nonetheless. This advertisement looks like it should belong in a Victoria's Secret catalog, and if that's where I had spotted it, then I would have been like Wow, that's f'n amazing.

Granted, I can only imagine how much guts (and glasses of wine) it had to take to pull off this shoot, and I give major props to Tanja for opening up this door. I can only hope that in opening that door, it also opens up people's minds that beauty comes in all forms -- regardless of color, size, or disability. Our society shuns anything that's not deemed "the norm," and, with it being 2010, that's just insulting.

Take for example the recent ESPN photo of Esther Vergeer. The magazine had images of the paraplegic posing nude and, instead of being the fresh air that it should have been, it was hit with negative feedback, going as far as being called "vomit-inspiring."

Clearly, our narrow-minded society isn't ready to see nude photos of beautiful women who just happen to have disabilities, so perhaps photos like Tanja's are the small steps that we have to take to get there.

Hopefully, thanks to Tanja's courage, we'll see more photos like this -- but in our favorite fashion mags, not charity ads.

The advertisement states: “Look me in the eyes ... I said the eyes” This advertising picture started out in Belgian newspapers and on postcards distributed in cafes and restaurants around Brussels – now it is becoming famous throughout all of Europe.

The advert has been so successful that the charity has raised more than €4million from an annual telethon – 10% more than the previous year.

The Global Post states that Kiewitz has become an overnight star ever since the photograph appeared late last month with magazines and TV crews all across Europe clambering to interview her.

“There’s been a huge reaction,” Kiewitz told the Global Post.

“I’ve been besieged on Facebook. Mostly the reactions have been great, really positive feedback. I’ve got journalists from around the world calling; it’s been a bit crazy”, she said.

“People often think that handicapped people don’t have a personality, that they are strange people,” explained Tanja Kiewitz, whose image adorns the ad. “They have to see that I’m a woman above all and that I can be beautiful and sexy, and the handicap is secondary.”

Παλαιστής με ένα πόδι κατέκτησε το πρωτάθλημα NCAA!

Ο Anthony Robles από το Πανεπιστήμιο της πολιτείας της Αριζόνα, γεννήθηκε με ένα πόδι, κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή πάλης στην κατηγορία των 56 κιλών του NCAA!

Ο πρωταθλητής δήλωσε πριν το τουρνουά:...

«Δεν βλέπω ως χάντικαπ το γεγονός ότι μου λείπει ένα πόδι. Βλέπετε, οι γονείς μου με μεγάλωσαν ώστε να είμαι δυνατός και δεν είχα από εκείνους ειδική μεταχείρηση. Έτσι, πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω οτιδήποτε θέσω σαν στόχο και η πάλη είναι κάτι που απολαμβάνω, το αγαπώ και προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερος μπορώ σε αυτό".

«Δεν βλέπω ως χάντικαπ το γεγονός ότι μου λείπει ένα πόδι. Βλέπετε, οι γονείς μου με μεγάλωσαν ώστε να είμαι δυνατός και δεν είχα από εκείνους ειδική μεταχείρηση. Έτσι, πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω οτιδήποτε θέσω σαν στόχο και η πάλη είναι κάτι που απολαμβάνω, το αγαπώ και προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερος μπορώ σε αυτό».

Παλαιστής με ένα πόδι κατέκτησε το πρωτάθλημα NCAA!

Ο Anthony Robles από το Πανεπιστήμιο της πολιτείας της Αριζόνα, γεννήθηκε με ένα πόδι, κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή πάλης στην κατηγορία των 56 κιλών του NCAA!

Ο πρωταθλητής δήλωσε πριν το τουρνουά:...

Ο Anthony Robles από το Πανεπιστήμιο της πολιτείας της Αριζόνα, γεννήθηκε

«Δεν βλέπω ως χάντικαπ το γεγονός ότι μου λείπει ένα πόδι. Βλέπετε, οι γονείς μου με μεγάλωσαν ώστε να είμαι δυνατός και δεν είχα από εκείνους ειδική μεταχείρηση. Έτσι, πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω οτιδήποτε θέσω σαν στόχο και η πάλη είναι κάτι που απολαμβάνω, το αγαπώ και προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερος μπορώ σε αυτό».

«Δεν βλέπω ως χάντικαπ το γεγονός ότι μου λείπει ένα πόδι. Βλέπετε, οι γονείς μου με μεγάλωσαν ώστε να είμαι δυνατός και δεν είχα από εκείνους ειδική μεταχείρηση. Έτσι, πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω οτιδήποτε θέσω σαν στόχο και η πάλη είναι κάτι που απολαμβάνω, το αγαπώ και προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερος μπορώ σε αυτό».

Aimee Mullins: Ένα ξεχωριστό μοντέλο χωρίς πόδια

Πριν καν γιορτάσει τα πρώτα της γενέθλια, η Aimee Mullins αναγκάστηκε να ακρωτηριάσει και τα δυο της πόδια, από το γόνατο και κάτω. Ο οικογενειακός τους γιατρός είπε στους γονείς της πως δεν θα μάθει ποτέ να περπατάει, αλλά η μικρή Aimee δεν το έβαλε ποτέ κάτω κι έτσι στην ηλικία των 19 ετών έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα μετ’εμποδίων (17.01sec) και στο άλμα εις μήκος (3.14m).

Αυτή ήταν η αθλήτρια Aimee, η οποία χρησιμοποιούσε μια πρώιμη μορφή προσθετικών πόδιων από ίνες άνθρακα. Μετά τους Παραολυμπιακούς αγώνες του 1996 η Aimee, της οποίας το ύψος κυμαίνεται από 1,74 έως 1,86 με τα ανάλογα, εργάστηκε ως μοντέλο και ηθοποιός, ενώ πολύ πρόσφατα έγινε η νέα πρέσβειρα της L’Oreal Paris!

Η ίδια ανέφερε σχετικά με την συνεργασία της με την L’Oreal Paris:

“Τα πρόσωπα της L’Oreal Paris περιλαμβάνουν μερικές από τις πιο όμορφες γυναίκες. Είναι τιμή μου που μπαίνω στην “οικογένειά” της. Η φράση ‘Because I’m Worth It’ (Γιατί μου Αξίζει) σημαίνει πολλά για μένα. Η ομορφιά δεν είναι μόνο επιφανειακή. Είναι και μια πραγματική ένδειξη προσωπικότητας και αυτοπεποίθησης.”

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια γυναίκα που αποτελεί έμπνευση για όλους μας και ζωντανή απόδειξη για το ότι όταν υπάρχει θέληση, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο.

Μοντέλο χωρίς πόδια στη λίστα με τους 50 πιο όμορφους ανθρώπους στον κόσμο

Το στερεότυπο που επιβάλλεται από την κοινωνία για τα άτομα με ειδικές ανάγκες κατάφερε να σπάσει η Aimee Mullins, μια νεαρή γυναίκα που, αν και ακρωτηριασμένη, φιγουράρει στη λίστα των πενήντα πιο όμορφων ανθρώπων στον κόσμο.

Η γυναίκα αυτή, μέσα σε έξι μήνες έχασε και τα δυο της πόδια , τα οποία δεν αναπτύσσονταν εξαιτίας μιας γενετικής ανωμαλίας.

Για τις δημόσιες εμφανίσεις της, αλλά και για άλλες δραστηριότητες όπως το τρέξιμο έχει αρκετά «ζευγάρια ποδιών», ανάμεσα στα οποία πόδια με σιλικόνη με τόσο φυσική όψη που δύσκολα μπορεί να διακρίνει κάποιος ότι δεν είναι  αληθινά.

Η Aimee ζει μια εντελώς φυσιολογική ζωή και όταν μιλά για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα φέρει πολλές φορές ως παράδειγμα την Pamela Anderson, η οποία αν και αρτιμελής έχει περισσότερες προσθετικές από την ίδια.

 

Σημειώνεται ότι πρόσφατα το supermodel, αποφάσισε να ασκήσει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα , αφήνοντας πίσω της τον λαμπερό κόσμο των ΜΜΕ.

Πήρε το βραβείο World Press για την ακρωτηριασμένη Αφγανή!

Νικήτρια των βραβείων “World Press” ήταν η Νοτιοαφρικανή Jodi Bieber η οποία το 2010 είχε φωτογραφήσει την ακρωτηριασμένη Bibi Aisha. Δες με ποια φωτογραφία νίκησε

Η Bibi Aisha είναι ένα 18χρονο κορίτσι από το Αφγανιστάν που ήταν παντρεμένη με τον σύζυγό της από τα 12 της χρόνια. Εκείνος την κακοποιούσε 6 ολόκληρα χρόνια και εκείνη αποφάσισε να τον εγκαταλείψει...

Αυτό δεν τον συνηθίζουν οι γυναίκες στο Αφγανιστάν και η Bibi έδειξε πόσο θαρραλέα ήταν. Τότε ο διοικητής των Ταλιμπάν έδωσε εντολή στο 18χρονο κορίτσι να αντιμετωπίσει την δικαιοσύνη. Μετά από όλα αυτά ο πρώην σύζυγός της...της έκοψε την μύτη και τα αυτιά.

Πλέον η Bibi ζει στις ΗΠΑ και έχει υποβληθεί σε πάρα πολλές πλαστικές επεμβάσεις για να φτιάξει το πρόσωπό της.

Η ακρωτηριασμένη Ντι Τουά γράφει ιστορία

Από τη στιγμή που εξασφάλισε τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνου ήταν λογικό να πάρει και το χρίσμα της σημαιοφόρου της Νότιας Αφρικής κατά την τελετή έναρξης. Η Ναταλί Ντι Τουά θα γίνει η πρώτη ακρωτηριασμένη γυναίκα στην ιστορία που θα συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς αγώνες και θα ανταγωνιστεί αρτιμελείς αθλήτριες.

Η ιστορία της 24χρονης Νοτιοαφρικανής κολυμβήτριας αποτελεί μάθημα ζωής για όλους τους ανθρώπους. Ξεκίνησε την κολύμβηση από πολύ μικρή ηλικία και στα 14 της χρόνια συμμετείχε σε διεθνείς διοργανώσεις. Το 2000 απέτυχε για λίγο να εξασφαλίσει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ αλλά το ταλέντο της ήταν οφθαλμοφανές. Δυστυχώς, η μοίρα της έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι το οποίο της άλλαξε όλη τη ζωή. Η' σχεδόν όλη.

Τον Φεβρουάριο του 2001, επιστρέφοντας με το σκούτερ που οδηγούσε από την προπόνηση στο σπίτι της, χτυπήθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει το αριστερό της πόδι από το γόνατο και κάτω αλλά η δύναμη της ψυχής της τη βοήθησε να μη χάσει τη μάχη για τη ζωή.

Πριν καλά-καλά αρχίσει να περπατάει, έξι μήνες μετά το ατύχημα, αποφάσισε να δοκιμάσει να κολυμπήσει. Η αίσθηση μπορεί να ήταν εντελώς διαφορετική αλλά η Ναταλί τα κατάφερε περίφημα. Ετσι, έβαλε τα δυνατά της ώστε να είναι παρούσα στους αγώνες Κοινοπολιτείας του Μάντσεστερ το 2002. Πήρε δύο χρυσά μετάλλια στα 50 και 100μ. για άτομα με αναπηρία, αλλά το εκπληκτικό είναι ότι έφτασε μέχρι τον τελικό των 800μ. με αντιπάλους αρτιμελείς αθλήτριες. Εκεί, κατετάγη όγδοη.

Στα επόμενα χρόνια διεκδίκησε με πάθος το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, αλλά δεν τα κατάφερε. Πήρε μέρος μονάχα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες όπου κατέκτησε πέντε χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλιο. Αυτούς τους τίτλους θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί και στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου, αλλά σε αυτή τη διοργάνωση όλα θα είναι διαφορετικά γι'αυτήν.

Στις 3 Μαϊου 2008 το όνειρο της συμμετοχής σε Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε πραγματικότητα αφού κατέλαβε την τέταρτη (!) θέση στον αγώνα 10χλμ. του παγκοσμίου πρωταθλήματος ανοιχτής θαλάσσης που διεξήχθη στη Σεβίλη. Η Ναταλί ντι Τουά τερμάτισε μόλις, 5,1 δευτερόλεπτα πίσω από τη νικήτρια και σε λίγες ημέρες (20 Αυγούστου) θα τη θαυμάσουμε στο συγκεκριμένο αγώνισμα το οποίο εντάσσεται από φέτος στο ολυμπιακό καλεντάρι.

Θύματα βαρβαρότητας οι γυναίκες στο Αφγανιστάν.

Μια ακρωτηριασμένη 18χρονη γυναίκα στο εξώφυλλο του ΤΙΜΕ και η είδηση της εκτέλεσης μιας εγκύου δημιουργούν οργή και αποτροπιασμό στη Δύση κατά των Ταλιμπάν, οι οποίοι αρνούνται κάθε ανάμειξη και καταδικάζουν τα περιστατικά.

Είτε πρόκειται για προπαγάνδα, είτε για ωμή βαρβαρότητα, είτε για επιβολή του νόμου των Ταλιμπάν με βάση τα όσα πιστεύουν, το γεγονός είναι ένα: Κανείς άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Την εβδομάδα που πέρασε η 18χρονη Αϊσά μονοπώλησε το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινής γνώμης προβάλλοντας ως κεντρικό πρόσωπο στο εξώφυλλο του γνωστού περιοδικού TIME. Ακόμη κι αν είχε ονειρευτεί ότι θα εμφανιστεί κάποια στιγμή σε εξώφυλλο περιοδικού, σίγουρα δεν το είχε φανταστεί έτσι: Ακρωτηριασμένη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι Ταλιμπάν έκοψαν την μύτη και τα αυτιά της 18χρονης κοπέλας, όταν εκείνη το έσκασε πέρυσι από το σπίτι του συζύγου της στην περιοχή του Ορουγκζάν. Η νεαρή γυναίκα περιμένει να υποβληθεί σύντομα σε χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης του προσώπου της στην Καλιφόρνια.
Μία μέρα νωρίτερα, μία ακόμη συγκλονιστική ιστορία έκανε τον γύρο του κόσμου. Μία άλλη γυναίκα, έγκυος και χήρα, με ανεπιβεβαίωτη ηλικία 35 ή 48 ετών, εκτελέστηκε εν ψυχρώ και σε δημόσια θέα με τρεις σφαίρες στο κεφάλι από τους Ταλιμπάν. Οι δράστες της εκτέλεσης, που είχαν μαστιγώσει νωρίτερα την άτυχη γυναίκα, πέταξαν στη συνέχεια το πτώμα της σε περιοχή που ελέγχουν οι αμερικανικές δυνάμεις ασφαλείας.
Το δημοσίευμα του TIME, που παρουσιάζει και άλλες ιστορίες γυναικών που υφίστανται καταπίεση και κακοποίηση από το καθεστώς των Ταλιμπάν, διερωτάται: «Τι θα συμβεί όταν εγκαταλείψουμε αυτή τη χώρα;». Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις στο Αφγανιστάν και τη Δύση πασχίζουν να ανακαλύψουν την αλήθεια σε μια χώρα που, έτσι κι αλλιώς, ξέρει να κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της.

Αντιδρούν οι Ταλιμπάν
Από την πλευρά τους, οι Ταλιμπάν αντιδρούν. Όχι μόνο αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε ανάμειξη σε αυτά τα δύο περιστατικά, αλλά τα καταδικάζουν και καταγγέλλουν προπαγάνδα που στόχο έχει να πλήξει την εικόνα τους και να επηρεάσει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του TIME, κάνουν λόγο για «απελπισμένη προπαγάνδα» και καταγγέλλουν τα διεθνή ΜΜΕ για «υπερβολές» που εξυπηρετούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Χαρακτηρίζουν «βάρβαρη» την ιστορία της Αϊσά, επισημαίνοντας ότι δημιουργεί «ψευδή εικόνα» για το ισλαμικό κράτος. Όπως υποστηρίζουν έχουν ήδη καταδικάσει την επίθεση κατά της κοπέλας, υπογραμμίζοντας ότι «το κόψιμο της μύτης και των αυτιών ενός ανθρώπου, νεκρού ή ζωντανού, είναι παράνομο και απαγορεύεται». Στο ίδιος μήκος κύματος, ο εκπρόσωπος Τύπου των Ταλιμπάν, Κάρι Μοχάμεντ Γιουσούφ, καταδίκασε την εκτέλεση της εγκύου, τονίζοντας ότι οι Ταλιμπάν ουδεμία σχέση έχουν με το περιστατικό.
Οι γραμμές ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτες. Σε μία περίοδο που πολλοί υποστηρίζουν ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την «αρχή του τέλους» του πολέμου, όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, η κυβέρνηση του Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ και οι Ταλιμπάν, προσπαθούν να κερδίσουν την εύνοια των Αφγανών που έχουν υποστεί τα πάνδεινα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που δεν αλλάζει είναι τα τεράστια προσωπικά δράματα των απλών ανθρώπων που βρέθηκαν σε λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Οι άμαχοι πληρώνουν τα «λάθη»


Την ίδια στιγμή που η αντιμετώπιση των γυναικών από τους Ταλιμπάν προβάλλει στον κόσμο ως η απόλυτη φρικαλεότητα του σύγχρονου πολιτισμού, οι απώλειες των αμάχων στον πόλεμο του Αφγανιστάν αποτελούν μια αδιαφιλονίκητη πραγματικότητα. Οι επονομαζόμενες «παράπλευρες απώλειες» αποτελούν το πιο σκοτεινό σημείο κάθε πολέμου, τη βαρβαρότητα του οποίου κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα και οι αριθμοί είναι αδιάψευστο στοιχείο αυτής της πραγματικότητας που κανένα «ανθρώπινο λάθος» δεν μπορεί να δικαιολογήσει και καμία «δημόσια συγγνώμη» να διαγράψει. Πόσο μάλλον σε έναν πόλεμο που η «ασφάλεια» του λαού του Αφγανιστάν αναδείχθηκε σε κεντρικό θέμα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2010, 1.200 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους ως «παράπλευρες απώλειες» αυτού του πολέμου.

Αύξηση των θυμάτων
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων -νεκρών ή τραυματιών- αυξήθηκε κατά 31% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, ενώ ο αριθμός των αμάχων που σκοτώθηκαν είτε από τους Ταλιμπάν είτε από τα «λάθη» των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων αυξήθηκε κατά 25%. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα επίσημα στοιχεία που παρουσίασε η Αποστολή Βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών στο Αφγανιστάν (UNAMA) είναι σημαντικά υψηλότερα από τις αρχικές εκτιμήσεις της ανεξάρτητης αρχής ανθρώπινων δικαιωμάτων του Αφγανιστάν. Ο ειδικός εκπρόσωπος του ΟΗΕ στην Καμπούλ, Στάφαν ντε Μιστούρα, δεν έκρυψε τη «βαθιά ανησυχία» του για το γεγονός, επισημαίνοντας ότι ο βαρύς φόρος αίματος του αφγανικού λαού στον πόλεμο θα έπρεπε να αποτελέσει «καμπανάκι» για την πορεία και την αποτελεσματικότητα των συμμαχικών επιχειρήσεων. Σημαντική αύξηση, της τάξεως του 55% σημειώθηκε και στους θανάτους και τραυματισμούς παιδιών, τα οποία είναι τα μεγαλύτερα θύματα του πολέμου, ενώ οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ τόνισαν ότι τα γυναικόπαιδα είναι εντελώς ευάλωτα απέναντι σε κάθε είδους τυφλές επιθέσεις, των οποίων είναι τα συχνότερα θύματα.

• 1.271 άμαχοι σκοτώθηκαν κατά το α' εξάμηνο
• 1.997 άμαχοι τραυματίσθηκαν την ίδια περίοδο
• 31% η αύξηση νεκρών και τραυματιών σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο
• 25% η αύξηση στα άμαχα θύματα μόνο από επιθέσεις των Ταλιμπάν
• 55% η αύξηση στους θανάτους και τραυματισμούς παιδιών
• http://www.youtube.com/watch?v=gp72BNUVjW4&feature=player_embedded

Η γυναίκα που δεν ήθελε τα πόδια της!

ΑΠΟ ΠΟΛΥ μικρή, η Αγγλίδα Σούζαν Σμιθ ένιωθε ότι «κάτι δεν πήγαινε καλά» με το σώμα της. Την περασμένη Δευτέρα, διηγήθηκε στην εφημερίδα «Γκάρντιαν», «Σε Πρώτο Πρόσωπο» (όπως ονομάζεται η στήλη), την απίθανη ιστορία της.

«ΗΜΟΥΝ ΜΟΛΙΣ 6 χρόνων όταν ένιωσα για πρώτη φορά την επιθυμία να χάσω και τα δύο μου πόδια. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να αλλάξουν κάτι πάνω τους. Εγώ, η μόνη εικόνα που λαχτάρησα ποτέ για τον εαυτό μου ήταν να τον δω χωρίς πόδια. Ο κόσμος πιστεύει πως είμαι άρρωστη και παράξενη. Δεν γνωρίζει, ασφαλώς, ότι είμαι από τους ελάχιστους ανθρώπους στον κόσμο που πάσχουν από κάτι που ονομάζεται «Διαταραχή Σωματικής Ταυτότητας και Αρτιότητας» (στα αγγλικά, Body Identity Integrity Disorder - BIID), και που σε κάνει να θέλεις να αφαιρέσεις ένα ή και περισσότερα από τα υγιή ή άρτια μέλη του σώματός σου.

Λίγοι μπορούν να με καταλάβουν. Δεν είναι φετίχ, δεν είναι σεξουαλικό, δεν έχει καν να κάνει με την εμφάνισή μου. Απλώς δεν μπορώ να συσχετίσω τον εαυτό μου με κάποιαν που έχει δύο πόδια. Αυτή η «κάποια» δεν είμαι εγώ. Και ξέρω πως εάν θέλω να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου, ο μόνος τρόπος είναι να απαλλαγώ από τα πόδια μου. Στα 23 μου γνώρισα τον μελλοντικό μου σύζυγο. Δεν του είπα τίποτα στην αρχή για το πρόβλημά μου. Ημουν ευτυχισμένη μαζί του, αλλά ακόμα δυστυχισμένη που είχα δύο πόδια. Πέρασε καιρός ώσπου να του μιλήσω. Δυσκολεύτηκε πολύ να με καταλάβει. Αργότερα, το αποδέχτηκε, αλλά όχι χωρίς πόνο.


ΠΡΙΝ ΑΠΟ 2 χρόνια τού ανακοίνωσα πως ήρθε ο καιρός να αφαιρέσω το πρώτο μου πόδι, το αριστερό. Η πρώτη μου απόπειρα έγινε τον Μάρτιο του 2005. Ηξερα ότι έπρεπε να σκοτώσω το πόδι μου, παγώνοντάς το, και αναγκάζοντας έτσι τους γιατρούς να μου το ακρωτηριάσουν. Πήγα λοιπόν στο Εδιμβούργο και αγόρασα 40 κιλά παγοκρυστάλλους -από αυτούς που έχουν στις δισκοθήκες για να απορροφούν τους καπνούς. Εριξα τα «παγάκια» μπροστά από τα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου, και κάθησα με το πόδι μου βυθισμένο μέσα σ' αυτά επί 1 ώρα. Ο πόνος ήταν απερίγραπτος. Λιποθύμησα τρεις φορές. Φοβήθηκα. Φοβήθηκα μήπως δεν κατάφερνα να πετύχω το σχέδιό μου. Οπως και έγινε! Δεν είχα κάνει όση ζημιά έπρεπε στο πόδι, και οι γιατροί το έσωσαν εύκολα.

ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟ Σεπτέμβριο έκανα τη δεύτερη απόπειρα. Αυτή τη φορά άφησα το πόδι μου βουτηγμένο μέσα στον πάγο επί 4 ώρες. Οταν δεν άντεχα άλλο, φώναξα τον άνδρα μου και με έβγαλε. Το πόδι ήταν σκληρό σαν πέτρα. Είχα εγκαύματα τρίτου βαθμού και ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Αλλά και πάλι, δεν έφτανε αυτό για να μου το ακρωτηριάσουν. Στο νοσοκομείο, οι γιατροί έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μου το σώσουν. Δεν ήθελα. Εκλαιγα. Επειτα από 8 εγχειρήσεις και νοσηλεία 4 εβδομάδων, πήρα εξιτήριο.

ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ήδη την τρίτη απόπειρα. Να ξαπλώσω στις γραμμές του τρένου. Ομως, με πρόλαβαν άλλα γεγονότα. Η κατάσταση του χειρουργημένου μου ποδιού χειροτέρεψε. Επαθα μόλυνση, και επειδή υπήρχε κίνδυνος η μόλυνση να επεκταθεί στο αίμα μου, αποφασίστηκε, επιτέλους, ο ακρωτηριασμός. Εγινε τον περασμένο Ιούνιο, χωρίς κανένα πρόβλημα. Από την πρώτη στιγμή, αισθάνθηκα υπέροχα. Πιο πλήρης σαν άνθρωπος. Τώρα κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού πιο εύκολα. Ο άνδρας μου είναι συνεχώς στο πλευρό μου. Του υποσχέθηκα ότι θα καθυστερήσω για αρκετά χρόνια τον ακρωτηριασμό του άλλου μου ποδιού. Τόσο, ώστε να μπορούν να με κατανοήσουν και τα παιδιά μας, 10 και 15 ετών, στα οποία είπαμε πως έχασα το πόδι μου λόγω επιπλοκών από τον πρώτο «τραυματισμό» τον περασμένο Μάρτιο. Εκείνο που ξέρω στα σίγουρα, είναι ότι τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, νιώθω πως ζω».

ΥΓ.: Το Σούζαν Σμιθ είναι ψευδώνυμο.

Μ.Βρετανία: το πρώτο μοντέλο με αναπηρία στην Oxford Street

Η Shannon Murray, μια 32χρονη γυναίκα που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο, έγινε το πρώτο μοντέλο με αναπηρία στη βρετανική Oxford Street μετά από φωτογράφησή της για βιτρίνα γνωστού πολυκαταστήματος.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Independent, το νεαρό μοντέλο, που είναι και ηθοποιός αλλά και πτυχιούχος της νομικής, ολοκλήρωσε μια φωτογράφηση για το Debenhams, που παρουσιάστηκε στη βιτρίνα του καταστήματος στην Oxford Street, στις αρχές Μαρτίου. Οι φωτογραφίες της Murray παρουσιάζουν κομμάτια από την ανανεωμένη σειρά ρούχων της εταιρείας.

Η καμπάνια σχεδιάστηκε σε συνδυασμό με την τελευταία σειρά Channel 4 «How to Look Good Naked», τη βραβευμένη επίδειξη μόδας με οικοδεσπότη τον Gok Wan που ενθαρρύνει τις γυναίκες όλων των σωματότυπων και όλων των μεγεθών να γδυθούν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Η τελευταία collection του Wan, η οποία ξεκίνησε τον περασμένο Φεβρουάριο, είναι αφιερωμένη σε γυναίκες με αναπηρίες και την φωτογράφηση της Murray θα ακολουθήσουν κι άλλες ανάλογες κινήσεις.

Η Murray, που απέκτησε την αναπηρία της στα 14, το 1994 κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε για μοντέλα με αναπηρίες και είχε διοργανωθεί από την Louise Dyson, μια αντισυμβατική σχεδιάστρια μόδας που είναι επικεφαλής της VisABLEModels, έναν από τους λίγους φορείς που ειδικεύονται στην εξεύρεση εργασίας για μοντέλα με αναπηρία. Από τότε έχει αναδειχτεί σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ταλέντα της VisABLEModels με μια σειρά φωτογραφήσεων και συμμετοχών σε τηλεοπτικές εκπομπές.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στον ιστοχώρο disabled.gr
Μπορείτε να βρείτε ανάλογα κείμενα στην διεύθυνση http://www.disabled.gr

Μορφές ρατσισμού – μορφές ανθρώπων

«Δες την αυτή είναι!»

«Την καημένη! Πώς το έπαθε;»

«Πού θες να ξέρω; Λες να της μίλησα;»

Ανενόχλητοι συνέχισαν τα σχόλια οι καινούριοι συμμαθητές μου, λες και δεν τους άκουγα. Αλλά γι' αυτούς επειδή ήμουν ανάπηρη, ήμουν και κουτή. Ξανάφερα τα λόγια τους στο μυαλό μου. «Την καημένη!» Ξεφύσηξα. Ζήτησα ποτέ τον οίκτο κανενός; Ή μήπως η αναπηρία μου μού στερεί κάθε δικαίωμα στην εκπαίδευση, στον αθλητισμό, στην ψυχαγωγία; Κάθε δικαίωμα στη ζωή...;

Εγώ, που μέχρι εκείνη τη μέρα, πριν τρία χρόνια, είχα τα πάντα. Μέσα στο μικρό μου κόσμο, ήμουν τα πάντα. Αρκούσε ένα ταξίδι, ένα φρενάρισμα, μια λάμψη. Για να αλλάξουν όλα. Δε φανταζόμουν πως θ' αρκούσε μια στιγμή για να χάσω και πατέρα και φίλους και όλα όσα πίστευα ότι μου ανήκαν. Τους απομάκρυνε η αναπηρία μου. Όλους.

Και δεν ήταν μόνο αυτά. Καθημερινά ερχόμουν αντιμέτωπη με την κοινωνική απομόνωση και αναλγησία, την αδιαφορία των φορέων και την αβάσταχτη για μια άριστη, μέχρι το ατύχημα, μαθήτρια όπως εμένα, έλλειψη παιδείας. Κάθε τόσο άκουγα για ενσωμάτωση στη δραστήρια ζωή, ισότητα ευκαιριών και πλήρη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή. Δυστυχώς τα λόγια ποτέ δεν πέρασαν στις πράξεις. Ώσπου η ΕΛΕΠΑΠ φρόντισε και για μένα. Κι έτσι έφτασα εδώ να πηγαίνω σχολείο όπως τόσα άλλα παιδιά της ηλικίας μου.

«Ελένη!» Μια φωνή μ' έβγαλε απ' τις σκέψεις μου. Γύρισα χαμένη και κοίταξα το παιδί που με φώναζε. «Είπες τίποτα;» Τον ρώτησα. «Ελένη! Έτσι δε σε λένε;» Ήταν όμορφος από κοντά. Ψηλός με μακριά μαλλιά, που σγούραιναν στις άκρες. Έμοιαζε σαν... Σαν το μπαμπά. Πόσες φορές αργότερα θα έκανα την ίδια σκέψη και πόσες θα ήθελα να του πω... «Ναι, έτσι με λένε». Αυτόν τον έλεγαν Λουκά. Κι έγινε ο καλύτερός μου φίλος. Ο μόνος μου φίλος. Το στήριγμα, όταν όλοι μου είχαν γυρίσει την πλάτη. Ήταν ο μόνος που πίστεψε σ' εμένα.

«Τι εννοείς, γράφεις;» Με ρώτησε, όταν του εκμυστηρεύτηκα την αγαπημένη μου ενασχόληση. «Ποίηση». Του φανέρωσα το μυστικό μου. Δεν ξέρω τι περίμενα, μια κοροϊδία, ένα ειρωνικό γελάκι -έτσι είχα συνηθίσει να μου συμπεριφέρονται. Δεν έκανε τίποτα απ' τα δύο. «Αυτό είναι υπέροχο!» Μου είπε. «Θα ήθελα πολύ να διαβάσω ένα».

Και διάβασε. Όχι μόνο ένα. Για βράδια ολόκληρα καθόμασταν μαζί και διαβάζαμε τα έργα μου. Για χρόνια ολόκληρα έγραφα γι' αυτόν. Υπήρξε το πρώτο πρόσωπο που πίστεψε σ' εμένα, πριν πιστέψω εγώ. Γι' αυτόν ήμουν η ποιήτρια-ταλέντο, όταν για όλους τους άλλους ήμουν η ανάπηρη.

Είχα, λέει, «ειδικές ανάγκες». Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι σημαίνει αυτό. Τι το ειδικό χρειάζομαι; Ό,τι κι όλοι οι άλλοι -αγάπη, συμπάθεια, συμπόνια για τη δυσκολία που αντιμετωπίζω^ όμως, όχι λύπηση! «Είσαι ιδιαίτερη», μου έλεγε ο Λουκάς. «Ξεχωριστή, διαφορετική απ' αυτούς. Κι αυτό τους φοβίζει». Μπορεί να είχε δίκιο. Όμως, τι φόβο μπορεί να προκαλεί ένα κορίτσι καθισμένο σε μία καρέκλα; Καταδικασμένο να κάθεται σ' αυτό για όλη του τη ζωή...

Δεν ήταν λίγες οι φορές που γινόμουν αντικείμενο χλευασμού. Δεν ήταν λίγες οι φορές που δοκίμαζα την απόρριψη και την προκατάληψη. Αντιμετωπιζόμουν σαν βάρος της κοινωνίας, πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Κάθε φορά που κάνω αυτές τις σκέψεις καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Ο κόσμος μπορεί και πρέπει να γίνει καλύτερος, δικαιότερος, πιο ανθρώπινος. Εμένα, αυτό που με σκοτώνει δεν είναι η συμπεριφορά που αντιμετωπίζουν χιλιάδες άλλα παιδιά σαν εμένα. Παιδιά με ειδικές ανάγκες, παιδιά με ειδικές ικανότητες. Παιδιά με απίστευτες ψυχικές και συναισθηματικές δυνάμεις.

Στη ζωή μου τίποτα δε μου προσφέρθηκε απλόχερα. Ό,τι έχω το κέρδισα μόνη μου, με την προσπάθεια και το πείσμα μου, που δεν κλονίστηκαν λόγω της σωματικής μου μειονεξίας. Με κινητήρια δύναμη το πείσμα μου αυτό συνέχιζα το σχολείο. Όχι ότι ένιωσα ποτέ τη δεκτικότητα και την αποδοχή. Για τους συμμαθητές μου, οι καλοί μου βαθμοί ήταν έκφραση οίκτου από τους καθηγητές μου. Ναι, τους ζήλευα. Γιατί αυτοί είχαν γονείς, αυτό που τόσο άδικα εγώ στερήθηκα. Εμένα η μαμά μου ήταν στον ουρανό κι ο μπαμπάς μου... ούτε που ήξερα πού ήταν. Δεν είχε επικοινωνήσει ποτέ μαζί μου μετά το ατύχημα. Δεν ήθελε να με ξέρει. Κι έτσι μόνη μου πέρασα την εφηβεία, μόνη ενηλικιώθηκα, μόνη συνεχίζω να μεγαλώνω...

Τώρα πια δε μ' ενοχλεί. Το μόνο που μ' ενδιαφέρει είναι η ποίηση και ο Λουκάς. Τα μόνα πράγματα που μπόρεσα ν' αγαπήσω στη ζωή μου. Και θ' αφοσιωθώ σ' αυτά. Μπορώ να τους προσφέρω την αγάπη μου για πάντα.

13/07/2007

Αύριο εκδίδεται η πρώτη μου ποιητική συλλογή. Το μεγάλο μου όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Διαβάζω για τελευταία φορά τα ποιήματα μου πριν τα παραδώσω στον εκδότη. Η ματιά μου έχει καρφωθεί στην τελευταία στροφή του έργου μου, την αγαπημένη μου. Αυτή μου έδωσε το κουράγιο και τη δύναμη ν' αντέξω στις δυσκολίες, να υπομείνω τα σχόλια όλων και να συνεχίσω για να πραγματοποιήσω τ' όνειρό μου. Πόσες αναμνήσεις, πόσες σκέψεις και συναισθήματα σε μία στροφή...



Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός

κι η μοναδικότητά του

πρέπει να αντιμετωπίζεται

με σεβασμό...



Σημ. Με σεβασμό στη φίλη που μας μίλησε, θελήσαμε να κρατήσουμε την ανωνυμία της και να αλλάξουμε λίγο τα βιογραφικά της στοιχεία.

Δώρα Κουτεντάκη

Μια πόρνη για ανάπηρους

Μια πόρνη για ανάπηρους

Η Μάριεν είναι μια εκδιδόμενη γυναίκα στη Βαρκελώνη που εδώ και έντεκα χρόνια προσφέρει ερωτική συντροφιά σε αναπήρους. Μια συνέντευξη, που έφερε στο φως τη δραστηριότητά της, προκάλεσε αντιδράσεις.

«Ευχαριστώ Μάριεν, μου έδωσες το πρώτο γυναικείο χάδι στη ζωή μου», της έγραψε ο Χουάν που πάσχει από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ΑLS). Το σημαντικό ήταν γι΄ αυτόν ο έρωτας που έκανε μαζί της, όχι τα χρήματα που πλήρωσε. «Είναι αλήθεια, πληρώνομαι για το σεξ… όμως με ευχαριστούν, σαν να είναι θαύμα το να νιώσει ερωτικά κάποιος που είναι διαφορετικός, ένα ακατόρθωτο προνόμιο», λέει η Μάριεν.

Η Μάριεν είναι 48 ετών και δουλεύει στη Βαρκελώνη ως συνοδός-πόρνη, αν προτιμάτε. Στο πανεπιστήμιο σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, παντρεύτηκε, χώρισε και έχει έναν γιο. Αποκάλυψε την «εξειδίκευσή» της στα πρόσωπα με ειδικές ανάγκες σε μια συνέντευξή της στην «Ελ Μούντο». Για μία ώρα χρεώνει 200 ευρώ, εξήγησε, για ένα σαββατοκύριακο 2.000. «Έχω ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι τόσο εύθραυστοι. Μερικές στιγμές χρειάζονται βοήθεια, όμως έχουν και μιαν ασυνήθιστη ικανότητα να ξεπερνούν τις δυσκολίες».

«Κοινωνική υπηρεσία» κατά τη Μάριεν
Μολονότι σήμερα χαρακτηρίζει τη δουλειά της «κοινωνική υπηρεσία», δεν κρύβει ότι στην αρχή επέλεξε από καθαρό υπολογισμό να εργαστεί «σ΄ έναν τομέα που οι άλλες υποτιμούσαν». «Παντρεύτηκα στα 17 μου, ο γάμος απέτυχε, είχα έναν γιο κι έναν πατέρα να φροντίσω. Άλλαξα όνομα κι άρχισα να δουλεύω στα νάιτ κλαμπ της Βαρκελώνης. Έβλεπα τις συναδέλφους μου να περιφρονούν τους άνδρες σε αναπηρικές καρέκλες, τους κουτσούς ή αυτούς που φορούσαν γυαλιά με χοντρούς φακούς. Κατάλαβα πως αυτός ήταν ο δρόμος και άρχισα τις καταχωρήσεις στις καταλανικές εφημερίδες εμφανιζόμενη ως ανεξάρτητη συνοδός και διευκρινίζοντας σε ποιους απευθύνω το μήνυμα», εξήγησε η Μάριεν στην «Ελ Μούντο». «Σήμερα ζω άνετα, μπόρεσα να αγοράσω δύο διαμερίσματα, να σπουδάσω το γιο μου».
«Αυτό που θέλω είναι να σπάσω το ταμπού της σεξουαλικότητας των αναπήρων», προσθέτει. «Είναι ένα πρόβλημα που δεν θέλει να δει κανείς, πρόκειται για την άρνηση ενός δικαιώματος. Οι συνάδελφοί μου στην αρχή μού έλεγαν, “Μάριεν, πώς το κάνεις, δεν αηδιάζεις;”. Ναι, ακριβώς έτσι μιλούσαν. Όχι, ουδέποτε αισθάνθηκα κάτι τέτοιο. Και έπειτα, ανάμεσα στους πελάτες μου συνάντησα ανθρώπους απίστευτους, εύθραυστους μόνο φαινομενικά».

Οι αντιδράσεις
Η ιστορία της Μάριεν έκανε, μέσω των μπλογκ, το γύρο της Ευρώπης με διάφορες αντιδράσεις. Οι ενώσεις αναπήρων συνιστούν επιφύλαξη και περίσκεψη. Όμως ο Ιταλός Μάρκο, ένας 31χρονος τετραπληγικός μπλόγκερ, είναι αποφασισμένος: «Είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, έχουμε δικαίωμα στο σεξ, στην αγάπη, στην ηδονή. Αφού διάβασα την ιστορία της Μάριεν, ζήτησα από τη μητέρα μου να πάρει το τροχόσπιτο και να με πάει στην Ισπανία. Εκείνη άρχισε να γελάει, το είπα στον πατέρα μου κι εκείνος απάντησε: “Γιατί όχι, θα μπορούσε να είναι μια καλή ιδέα”».

http://www.sigmalive.com/
30-4-2009